Eugeniusz Konopacki

Eugeniusz Konopacki ps. Trzaska, Gustaw (ur. 11 stycznia 1906 w majątku Werba, powiat włodzimierski, województwo wołyńskie, zm. 26 października 1954[1] w Warszawie) – artylerzysta, żołnierz Armii Krajowej, harcmistrz. Podczas okupacji, od 1943 komendant Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”.

Eugeniusz Konopacki
Trzaska, Gustaw
Ilustracja
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1906
Werba
Data i miejsce śmierci 1954
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1939-1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie ,
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki 28 Pułk Artylerii Lekkiej,
Batalion „Wigry”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941)
Tablica upamiętniająca Eugeniusza Konopackiego i Batalion Wigry na Pałacu Raczyńskich w Warszawie

Prawnuk Szymona Konopackiego[2].

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu szkoły średniej w Kowlu rozpoczął studia na Wydziale Rolnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednak ze względu na trudne warunki materialne studiów nie skończył i podjął pracę w Stowarzyszeniu Kupców Polskich.

W latach 1930–31 odbył przeszkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim (w 6. baterii). Szkołę ukończył jako tytularny kapral podchorąży rezerwy artylerii, z przydziałem do 27 pułku artylerii lekkiej. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 301. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii[3].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był oficerem ogniowym 1. baterii 28 pułku artylerii lekkiej, a od 5 września dowódcą tejże baterii[4]. Walczył pod Wieluniem, nad Widawką, pod Cyrusową Wolą i w obronie Modlina. Za obronę Fortu nr 2 otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari.

Po kapitulacji twierdzy przebywał w niewoli niemieckiej w Działdowie, skąd jako uczestnik obrony Modlina został zwolniony. W połowie października powrócił do Warszawy, nawiązał kontakt z Władysławem Ludwigiem i poparł jego pomysł utworzenia organizacji wojskowej.

Należał do zbrojnego podziemia niemalże od początku wojny (koniec października 1939).

Uczestnik powstania warszawskiego – dowódca harcerskiego batalionu „Wigry”[1]. Od 18 sierpnia 1944 – kapitan. Ranny podczas walk[5].

Po powstaniu w niewoli jenieckiej. Do maja 1945 przetrzymywany był w kilku niemieckich oflagach. Później znalazł się w Wojsku Polskim we Włoszech i Wielkiej Brytanii. Do Polski powrócił w 1948. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 131-4-24)[6].

Odznaczony Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.

UpamiętnienieEdytuj

Decyzją nr 90/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 czerwca 2020, kpt. Eugeniusz Konopacki został patronem Centrum Szkolenia Wojsk Obrony Terytorialnej w Toruniu[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Powstańcze Biogramy - Eugeniusz Konopacki, www.1944.pl [dostęp 2016-05-02].
  2. Ewa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. "Bernardinum" w Pelplinie, 1994. ​ISBN 83-86491-04-3​, s. 78, 113-115.
  3. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 125.
  4. Przybyszewski 2002 ↓, s. 24.
  5. Ewa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. "Bernardinum" w Pelplinie, 1994. ​ISBN 83-86491-04-3​, s. 115-118.
  6. Cmentarz Stare Powązki: ANIELA MICHAŁOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2019-11-30].
  7. Dz.Urz.MON 2020 poz. 109 (pol.). 2020-07-01. [dostęp 2020-07-04].

BibliografiaEdytuj

  • Robert Bielecki: Batalion Harcerski »Wigry«. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo »Historia«, 1991. ISBN 83-900250-0-0.
  • Andrzej Krzysztof Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej. t. 1., Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1987.
  • Ewa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. "Bernardinum" w Pelplinie, 1994. ​ISBN 83-86491-04-3
  • Andrzej M. Przybyszewski: 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2002, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-88773-29-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.