Otwórz menu główne

Ewa Bieńkowska

polska eseistka, historyk literatury i tłumaczka
Ten artykuł dotyczy literaturoznawczyni. Zobacz też: Ewa Bieńkowska (prawniczka).

Ewa Bieńkowska (ur. 13 września 1943 w Warszawie) – polska eseistka, historyczka literatury, prozaiczka, tłumaczka literatury pięknej.

Ewa Bieńkowska
Ilustracja
Ewa Bieńkowska
Warszawa, 25 listopada 2009 r.
Data i miejsce urodzenia 13 września 1943
Warszawa
Narodowość Polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła
  • „Dwie twarze losu: Nietzsche-Norwid”
  • „Co mówią kamienie Wenecji”
  • „Pisarz i los. O twórczości Gustawa Herlinga-Grudzińskiego”
  • „W ogrodzie ziemskim. Książka o Miłoszu”
  • „Michał Anioł. Nieszczęśliwy Rzymianin”
Ewa Bieńkowska z Marią BraunsteinWarszawa, 25 listopada 2009 r.

ŻyciorysEdytuj

Córka Władysława Bieńkowskiego (1906–1991), działacza politycznego, socjologa i publicysty i Flory z d. Zaborowskiej (1909–1990), powieściopisarki, poetki i dramatopisarki.

Studiowała filologię romańską i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1970 r. obroniła doktorat, a w 1981 r. habilitację w Instytucie Badań Literackich PAN. W latach 1975–1980 prowadziła na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim wykłady z literatury francuskiej i teorii kultury. W grudniu 1975 roku był sygnatariuszką protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[1].

Od listopada 1981 r. za granicą, wykładała na uczelniach w Niemczech Zachodnich i Francji. Obecnie wykładowca Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Członek zespołu redakcyjnego „Zeszytów Literackich”. Publikowała m.in. w „Znaku”, „Tygodniku Powszechnym”, „Gazecie Wyborczej”, „Tekstach”, „Twórczości”, „Więzi”. Zasiada w jury Nagrody Fundacji im. Kościelskich w Genewie.

Mieszka w Wersalu.

TwórczośćEdytuj

PrzekładyEdytuj

Opracowania i prace redakcyjneEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kultura 1976/01/340 - 02/341 Paryż 1976, s. 236.
  2. Nagroda Nike 2003. nike.org.pl. [dostęp 2015-08-06].

Linki zewnętrzneEdytuj