Otwórz menu główne

Ewa Mikina (ur. 15 października 1951 w Szczecinie – zm. 4 czerwca 2012 w Warszawie) – historyczka i krytyczka sztuki, teoretyczka cyberkultury, eseistka, kuratorka wystaw, wykładowczyni, tłumaczka z języka angielskiego. Autorka licznych publikacji w czasopismach artystycznych, książkach oraz katalogach wystaw. Laureatka Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy (1997).

Ewa Mikina
Ilustracja
Zdjęcie z 2009 roku
Data i miejsce urodzenia 1951-10-1818 października 1951
Szczecin
Data i miejsce śmierci 2012-06-044 czerwca 2012
Warszawa
Zawód, zajęcie historyczka sztuki, tłumaczka, eseistka

ŻyciorysEdytuj

W 1975 roku ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (napisała – pod kierunkiem prof. Mieczysława Porębskiego – pracę pt. „Defiguracja. Malarstwo na granicy reprezentacji i abstrakcji”). Od 1975 do 1984 roku pracowała w dziale malarstwa nowoczesnego Muzeum Sztuki w Łodzi, gdzie była kuratorką wielu wystaw sztuki polskiej za granicą, przygotowanych przez zespół muzeum pod kierunkiem dyrektora Ryszarda Stanisławskiego. W latach 1984-1989 roku kierowała zespołem powołanym przy Instytucie Sztuki PAN, który gromadził materiały dotyczące sztuki najnowszej w latach stanu wojennego i przeprowadził akcję wywiadów-rzek z ok. 60 wybranymi artystami polskimi.

W 1990 roku w Kunstmuseum w Düsseldorfie zorganizowała wystawę zbiorową pt. „Bakunin w Dreźnie”. Od 1990 do 1992 roku pracowała w dziale dokumentacji Zamku Ujazdowskiego nad ustalaniem polityki pozyskiwania materiałów dokumentacyjnych oraz przygotowywaniem rozbudowanego słownika sztuki XX wieku z elementami teorii i filozofii sztuki nowoczesnej. Od 1991 do 1993 współpracowała z wydawnictwem Hotel Sztuki założonym przez Andrzeja Paruzela i Dorotę Karaszewską, z którym wydała dwie książki: „Jak Nowy Jork ukradł ideę sztuki nowoczesnej” autorstwa Serge'a Guilbaut oraz „Gwałt na kulturze” autorstwa Stewarta Home'a. Od 1992 roku blisko współpracowała z „Magazynem Sztuki” Ryszarda Ziarkiewicza.

W latach 1992-2000 wykładała sztukę i teorii sztuki XX wieku w Instytucie Sztuk Wizualnych Uniwersytetu Zielonogórskiego. W 2001 roku, na Uniwersytecie Jagiellońskim, obroniła rozprawę doktorską o początkach nowoczesności w Anglii II połowy XVIII wieku pt. „Ciemna strona Oświecenia”. W latach 2001-2004 wykładała sztukę najnowszą i nowe media w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 2005-2006 wykładała w Wyższej Szkole Humanistycznej w Pułtusku. W latach 2007-2008 realizowała cykl wykładów fakultatywnych w Instytucie Historii Sztuki UAM w Poznaniu. W latach 2007-2008 w Zamku Ujazdowskim pracowała nad projektem www.cyberpracownia.org – koncepcją strony internetowej zawierającej ogromną bazę danych dotyczących cyberkultury (sztuka, teoretycy, e-książki, e-czasopisma, etc). Prace nad Cyberpracownią zostały przerwane, ponieważ CSW nie przedłużyło jej kontraktu, tłumacząc się brakiem finansów.

Od 2009 współpracowała z Fundacją Profile. Od 2011 roku prowadziła zajęcia „teoria kultury wizualnej” w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie – filia w Bytomiu. W roku akademickim 2011/2012 realizowała cykl wykładów monograficznych w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

BibliografiaEdytuj

  • Ryszard Ziarkiewicz: Żegnaj Ewo. magazynsztuki.eu. [dostęp 2012-09-06].