Otwórz menu główne

Ewa Szumańska-Szmorlińska (ur. 20 maja 1921 w Warszawie, zm. 17 maja 2011 we Wrocławiu[1]) – polska pisarka, reportażystka, scenarzystka filmowa, autorka słuchowisk radiowych i satyryk.

Ewa Szumańska
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1921
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 maja 2011
Wrocław
Zawód, zajęcie pisarka, reportażystka, satyryk

ŻyciorysEdytuj

Będąc studentką podziemnego PIST-u, w czasie II wojny światowej, została zaprzysiężona jako żołnierz Armii Krajowej. Pod pseudonimem „Wanda II” służyła w grupie nr 6 kontrwywiadu Okręgu Warszawskiego przy Komendzie Głównej ZWZ AK, która zajmowała się rozpracowywaniem osób podejrzanych i ostrzeganiem sprzyjających podziemiu osób trzecich przed donosami. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Zadebiutowała jako reportażystka w 1944. Była następnie jeńcem stalagu IV-B/H Zeithain.

Po wojnie studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Łódzkim. Uczyła się aktorstwa w studio przy Starym Teatrze w Krakowie, pod koniec lat 40. występowała w teatrach krakowskich, łódzkich i wrocławskich. Debiutowała na scenie w 1946, w prasie w 1947, w radiu w 1948, w literaturze w 1963.

Od 1958 była współautorką programu „Studio 202” w Polskim Radio Wrocław; była wieloletnim współtwórcą Programu III Polskiego Radia, znana m.in. z popularnej serii skeczy „Z pamiętnika młodej lekarki”. Do października 2010 była także felietonistką „Tygodnika Powszechnego[2].

Po wprowadzeniu stanu wojennego została zmuszona do odejścia z Polskiego Radia, gdy „nie wyraziła skruchy” przed komisją weryfikacyjną i kwestionowała kompetencje jej członków do oceny dziennikarzy.

W 1977 otrzymała nagrodę miasta Wrocławia, a w 1999 – nagrodę prezydenta Wrocławia.

W 2007 odmówiła złożenia oświadczenia lustracyjnego; w oświadczeniu przesłanym redakcjom prasowym napisała: „Chcę się w ten sposób pożegnać z moimi słuchaczami, ponieważ nie podpisałam pisemka, które należało podpisać, aby udowodnić, że się nie jest wielbłądzicą”[3].

Zmarła 17 maja 2011 we Wrocławiu wskutek rozległego wylewu[1]. Została pochowana na cmentarzu Świętego Ducha przy ul. Bardzkiej.

Życie prywatneEdytuj

Była żoną Zbigniewa Szmorlińskiego, inżyniera, wykładowcy Politechniki Wrocławskiej. Od 1947 roku mieszkała we Wrocławiu.

UpamiętnienieEdytuj

Od 2018 roku jest patronką skweru na wrocławskich Krzykach[4].

TwórczośćEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b wroclaw.gazeta.pl: Ewa Szumańska zmarła w wieku 90 lat. (pol.). Gazeta Wyborcza Wrocław, 2011-05-17. [dostęp 2011-05-17].
  2. List – Własnym Głosem (felieton Ewy Szumańskiej) – Tygodnik Powszechny. 2010-10-05. [dostęp 2011-02-04].
  3. "Młoda lekarka" Ewa Szumańska zmarła w wieku 90 lat
  4. Akty Prawne. uchwaly.um.wroc.pl. [dostęp 2019-05-01].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj