FC St. Pauli

niemiecki klub piłki nożnej

Fußball-Club St. Pauli von 1910 e.V., skrótowo nazywany FC St. Pauliniemiecki klub sportowy z siedzibą w dzielnicy HamburgaSt. Pauli, założony 15 maja 1910. Jest klubem wielosekcyjnym: oprócz sekcji piłki nożnej mężczyzn (obecnie występuje w rozgrywkach 2. Bundesligi), posiada również inne sekcje: baseballu, boksu (FC St. Pauli Boxen)[1], kolarstwa, kręgli, piłki ręcznej, maratonu (organizator imprezy pt. "St.Pauli Bieg Przeciwko Prawicy" (St. Pauli Lauf Gegen Recht), bedącą przeciwko odbywającemu się w tym samym czasie prawicowemu "Marszowi Przyszłości Niemiec"[2]), roller derby (Harbour Girls Hamburg)[3], rugby (najbardziej utytułowana), skittles, softballu, szachów i tenisa stołowego. Do 2013 roku istniała również sekcja futbolu amerykańskiego, jednak z powodu braku młodzieżowej, wymaganej do utrzymania męskiej drużyny, została rozwiązana[4]. Klub od listopada 2018 roku ma 27 000 członków.

FC St. Pauli
Ilustracja
Pełna nazwa Fußball-Club St. Pauli von 1910 e. V.
Przydomek Pauli
Freibeuter der Liga (Piraci Ligi)
Barwy brązowo-białe
Data założenia 15 maja 1910
Liga 2. Bundesliga
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Hamburg
Adres Harald-Stender-Platz 1, 20359 Hamburg
Stadion Millerntor-Stadion
Prezes Niemcy Oke Göttlich
Trener Niemcy Timo Schultz
Asystent trenera Niemcy Loïc Favé
Niemcy Fabian Hürzeler
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Męska drużyna piłkarska w sezonie 2002/2003 spadła do Regionalligi, która wówczas była 3. poziomem rozgrywek ligowych w Niemczech i do 2. Bundesligi awansowała dopiero w sezonie 2006/2007, a w sezonie 2009/2010 awansowała do Bundesligi, jednak w sezonie 2010/2011 zajęła ostatnie – 18. miejsce, tym samym spadając do 2. Bundesligi, w której gra do chwili obecnej. Odwiecznymi rywalami klubu są: Hamburger SV (ich mecze nazywane są tzw. Hamburger Stadtderby lub po prostu Derby) oraz Hansa Rostock.

Chociaż nie odnieśli wielkich sukcesów sportowych, klub jest powszechnie rozpoznawany ze względu na swoją charakterystyczną kulturę społeczną i cieszy się dużą popularnością jako jeden z krajowych klubów „Kult”, który obecnie rozwinął się poza Niemcy[5][6]. Zwolennicy FC St. Pauli są silnie utożsamiani z ich poparciem dla lewicowej polityki.

HistoriaEdytuj

Wczesne lataEdytuj

 
Miejsca FC St. Pauli w rozgrywkach po II wojnie światowej

Klub rozpoczął swoją działalność w 1899 roku jako nieformalna grupa entuzjastów piłki nożnej w ramach klubu Hamburg-St.Pauli Turn-Verein 1862, która swój pierwszy mecz rozegrała dopiero w 1907 roku z zawodnikami z lokalnego klubu pływackiegoAegir. Oficjalnie drużyna piłkarska została założona 15 maja 1910 roku i od tego momentu występowała w rozgrywkach Kreisligi w okręgu Hamburg. W 1924 roku klub zaczął istnieć jako samodzielny klub sportowy. Klub nie wyróżniał się specjalnymi osiągnięciami w rozgrywkach ligowych, dopiero w sezonie 1934/1935 roku zadebiutowała w rozgrywkach Gauligi w okręgu Nordmark (Marchia Północna) – jednej z 16 dywizji na najwyższym poziomie utworzonych w ramach reorganizacji rozgrywek ligowych w III Rzeszy. Już po pierwszym sezonie klub został zdegradowany z rozgrywek, jednak w sezonie 1935/1936 wrócił do najwyższej klasy rozgrywkowej, z której został zdegradowany w sezonie 1939/1940. Klub ponownie zaczął w najwyższej klasie rozgrywkowej w sezonie 1942/1943, tym razem w rozgrywkach Gauligi w okręgu Hamburg, w której występował do zakończenia II wojny światowej, a po jej zakończeniu klub wznowił udział w rozgrywkach ligowych w 1947 roku w Oberlidze północnej oraz w tym samym roku zdobył mistrzostwo Hamburga. Zajęcie 2. miejsca w sezonie 1947/1948 zagwarantowało Piratom Ligi udział w rundzie finałowej mistrzostwa Niemiec, w których dotarli do półfinału, w którym 25 lipca 1948 roku na stadionie w Mannheim przegrali po 3:2 dogrywce z późniejszym mistrzem NiemiecFC Nürnberg. Potem klub nadal dobrze prezentował się w rozgrywkach ligowych, jednak nie był stanie wygrać z największymi lokalnymi rywalami – Hamburgerem SV, a w następnych latach pojawily się następne kluby, z którymi klub toczył zaciętą rywalizację: Werder Brema i VfL Osnabrück.

Awans do BundesligiEdytuj

W 1963 roku została utworzona Bundesliga – nowa liga zawodowa, będąca od tego momentu najwyższą klasą rozgrywkową w RFN, będącą oficjalnymi mistrzostwami Niemiec. Z Oberligi północnej do Bundesligi zostały dołączone trzy najlepsze kluby w sezonie 1962/1963: Hamburger SV, Werder Brema i Eintracht Brunszwik, natomiast FC St. Pauli zajmując 6. miejsce została dołączona do Regionalligi północnej. W tym samym roku zawodnikiem klubu został togijski napastnikGuy Acolatse, który został pierwszym czarnoskórym zawodowym piłkarzem w RFN[7][8]. Pomimo triumfów w rozgrywkach ligowych w sezonach 1963/1964, 1965/1966 oraz 1972/1973 klubowi nie udało się awansować do Bundesligi, gdyż klub przegrywał w decydujących meczach rundy barażowej.

Do historycznego awansu doszło dopiero w sezonie 1976/1977 po triumfie w Grupie Północnej w utworzonej w 1974 roku 2. Bundesligi, jednak w sezonie 1977/1978 klub zakończył rozgrywki ligowe na ostatnim – 18. miejscu i tym samym spadł z Bundesligi, jednak po sezonie 1978/1979 mimo 6. miejsca w Grupie Północnej, z powodu problemów finansowych odmówiono klubowi przyznania licencji na występy w sezonie 1979/1980, w związku z czym klub został zdegradowany do Oberligi północnej. Klub mimo triumfów w rozgrywkach w sezonach 1980/1981 oraz 1982/1983 z powodu słabej kondycji finansowej nie przystąpił do rozgrywek 2. Bundesligi, co udało się w sezonie 1983/1984 po zajęciu 2. miejsca w rozgrywkach oraz ustabilizowaniu sytuacji finansowej (zwycięzca rozgrywek – amatorska Werder Brema nie przystąpiła do rozgrywek 2. Bundesligi w sezonie 1984/1985). Jednak klub po zajęciu 17. miejsca w rozgrywkach 2. Bundesligi w sezonie 1984/1985 ponownie spadł do Oberligi północnej, jednak po roku jednym sezonie gry na tym szczeblu rozgrywek, ponownie awansowała do 2. Bundesligi, a w sezonie 1986/1987 po zajęciu 3. miejsca przystąpił do baraży o awans do Bundesligi, w których przegrał rywalizację z FC Homburg (1:3, 2:1). Klub do Bundesligi awansował w sezonie 1987/1988 po zajęciu 2. miejsca w rozgrywkach ligowych.

W sezonie 1988/1989 klub zajął najwyższe miejsce w historii swoich występów w Bundeslidze – 10. miejsce. W sezonie 1989/1990 klub zakończył rozgrywki ligowe na 13. miejscu, a w sezonie 1990/1991 zajął 16. miejsce, w związku z czym przystąpił do baraży o utrzymanie, w których przegrał rywalizację w trzech meczach ze Stuttgarter Kickers (1:1, 1:1, 1:3) i tym samym spadł do 2. Bundesligi. Ponownie do Bundesligi awansował w sezonie 1994/1995. Sezon 1995/1996 zakończył na 15. miejscu, natomiast w sezonie 1996/1997 po zajęciu ostatniego – 18. miejsca, spadł z Bundesligi.

Od 2000 rokuEdytuj

 
Trybuna południowa Millerntor-Stadion, widok z Budapester Straße (2009)

W sezonie 2000/2001 po zajęciu 3. miejsca w 2. Bundeslidze, klub awansował do Bundesligi. 6 lutego 2002 roku Piraci Ligi sensacyjnie wygrali 2:1 u siebie z obecnym zdobywcą Ligi Mistrzów oraz Pucharu InterkontynentalnegoBayernem Monachium, w wyniku czego zaczęto produkować koszulki „Weltpokalsiegerbesieger”[9]. Mimo tego klub zakończył rozgrywki ligowe na ostatnim – 18. miejscu i tym samym spadł do 2. Bundesligi, pewnie dlatego, że działacze nie zaufali drużynie która wywalczyła do Bundesligi w sezonie 2000/2001, lecz wydała pieniądze z kontraktów i reklam Bundesligi na drogich, jednak rozczarowujących zawodników. W sezonie 2002/2003 drużyna Piratów Ligi już nie przypominała drużyny z sezonu 2000/2001, w efekcie czego spadła do Regionalligi, zajmując 17. miejsce w tabeli ligowej.

W obliczu ponownego bankructwa i zbliżających się rozgrywek Regionalligi północnej, władze klubu rozpoczęły akcję zbierania funduszy pt. „Retteraktion”. Wydrukowały koszulki z herbem klubowym ze słowami Retter (pol. Ratownik/Zbawca) – sprzedano 140 000 koszulek w ciągu 6 tygodni. Władze klubu zorganizowało mecz benefisowy z Bayernem Monachium w celu zebrania funduszy na ratowanie klubu.

W sezonie 2005/2006 Piraci Ligi sensacyjnie awansowali do półfinału Pucharu Niemiec, wygrywając w drodze do niego z Wackerem Burghausen (3:2 p.d.), z VfL Bochum (4:0), z Herthą Berlin (4:3 p.d.) oraz w ćwierćfinale, rozegranym 25 stycznia 2006 roku u siebie z Werderem Brema (3:1). W półfinale rozegranym 12 kwietnia 2006 roku, Piraci Ligi przegrali u siebie 3:0 z Bayernem Monachium po golu Owena Hargreavesa (15') oraz po dwóch golach Claudio Pizarro (84', 89'). Taki wynik w tych rozgrywkach przyniosło klubowi 1 000 000 euro przychodów ze sponsorów oraz transmisji telewizyjnych, co uratowało klub przed ruiną finansową. Bawarczycy byli również przeciwnikami Piratów Ligi w pierwszej rundzie Pucharu Niemiec 2006/2007, w której 9 września 2006 roku, Piraci Ligi przegrali u siebie 2:1 po dogrywce z Bawarczykami. W sezonie 2006/2007 awansowali do 2. Bundesligi, natomiast w sezonie 2009/2010, a 2 maja 2010 roku po wygranej 4:1 meczu wyjazdowym z Greuther Fürth[10], na 1 kolejkę przed zakończeniem rozgrywek ligowych, zapewnili sobie awans do Bundesligi, zajmując ostatecznie 2. miejsce w tabeli ligowej.

16 lutego 2011 roku Piraci Ligi po raz pierwszy od 1977 roku wygrali na wyjeździe z lokalnym przeciwnikiem – Hamburgerem SV, 1:0 po golu Geralda Asamoaha w 59. minucie[11]. Mimo tego drużyna zakończyła rozgrywki ligowe w sezonie 2010/2011 na ostatnim – 18. miejscu, w efekcie czego spadła do 2. Bundesligi, w której gra do chwili obecnej.

SukcesyEdytuj

RezerwyEdytuj

StrojeEdytuj

Historyczne barwy klubu to brązowo-białe oraz w mniejszym stopniu czerwone.

W XXI wieku powstała koszulka z kolorami LGBT.

SponsorzyEdytuj

Lata Odzież Sponsor
2003–2005 Stanno Mobilcom
2005–2006 DYF
2006–2009 Congstar
2009–2010 Dacia
2010–2013 Fernsehlotterie
2013–2014 Relentless
2014–2016 Hummel Congstar
2016–2021 Under Armour
od 2021 Di!Y

Sezony (w XXI wieku)Edytuj

Sezon Liga Miejsce w lidze
1999/2000 2. Bundesliga 13
2000/2001 2. Bundesliga 3  
2001/2002 Bundesliga 18  
2002/2003 2. Bundesliga 17  
2003/2004 Regionalliga (gr. północna) 8
2004/2005 Regionalliga (gr. północna) 7
2005/2006 Regionalliga (gr. północna) 6
2006/2007 Regionalliga (gr. północna) 1  
2007/2008 2. Bundesliga 9
2008/2009 2. Bundesliga 8
2009/2010 2. Bundesliga 2  
2010/2011 Bundesliga 18  
2011/2012 2. Bundesliga 4
2012/2013 2. Bundesliga 10
2013/2014 2. Bundesliga 8
2014/2015 2. Bundesliga 15
2015/2016 2. Bundesliga 4
2016/2017 2. Bundesliga 7
2017/2018 2. Bundesliga 12
2018/2019 2. Bundesliga 9
2019/2020 2. Bundesliga 14
2020/2021 2. Bundesliga 10
2021/2022 2. Bundesliga

KibiceEdytuj

 
Flaga używana przez fanów klubu.

Klub cieszy się sławą z powodu lewicowych poglądów swoich kibiców, którzy są przeciwko rasizmowi, faszyzmowi, homofobii i seksizmowi, co zostało przyjęte w konstytucji klubu[12], a także prowadziło do wielu konfliktów z chuliganami-neonazistami podczas meczów wyjazdowych. Postawa ta uwidoczniła się w latach 80. w związku z skrajnymi prawicowymi poglądami kibiców lokalnego rywala FC St. Pauli – Hamburgera SV[13]. Kibice obu drużyn tradycyjnir biorą udział w demonstracjach w dzielnicy St. Pauli, w tym w tych nad skłotowanymi lub niskodochodowymi mieszkaniami, takimi jak Hafenstraße i Bambule. Udział w takich protestach bierze grupa kibiców FC St. Pauli – Fanladen St. Pauli.

Z powodu swoich poglądów, kibice Piratów Ligi mają silne relacje z kibicami klubów z innych europejskich państw, takich jak: greckie AEK Ateny (Original 21), szkockie Celtic Glasgow[14][15][16][17], izraelskie Hapoel Tel Awiw, hiszpańskie Rayo Vallecano, niemieckie SV Babelsberg[18], włoskie Ternana Calcio, a w przeszłości przyjaźnili się z kibicami czeskiego Bohemians 1905 oraz białoruskiego Partyzana Mińsk. Grupa pseudokibiców klubu – Ultrá przyjaźni się z grupą pseudokibiców Bayernu MonachiumSchickeria München[19], której sztandar czasem jest wywieszany na Millerntor-Stadion, natomiast na Allianz Arena w Monachium – flaga pseudokibiców FC St. Pauli – Ultrá z wizerunkiem Che Guevary[20]. Obie grupy kibiców są członkami Alerty Network – międzynarodowej antyfaszystowskiej sieci grup kibiców.

Klub szczyci się także posiadaniem największej liczby fanek w niemieckiej piłce nożnej[21]. W 2002 roku reklamy męskiego czasopisma Maxim zostały usunięty z Millerntor-Stadion w odpowiedzi na protesty fanów dotyczące seksistowskiego traktowania kobiet w reklamach[22]. W 2011 roku klub po skargach fanów, zabronił tancerkom występów na kolanach podczas meczu w apartamencie firmowym, który należał do lokalnego klubu tańca erotycznego Susies Show Bar[23].

Klub jest także symbolem punka oraz pokrewnych subkultur[24]. Logo klubu z czaszką ze skrzyżowanymi piszczelami oraz brązowo-białe koszulki piłkarskie klubu były noszone przez międzynarodowych artystów, takich jak m.in.: Asian Dub Foundation, Panteón Rococó i The Gaslight Anthem. Muzyk z zespołu KMFDM – pochodzący z Hamburga Sascha Konietzko jest jednym z najpopularniejszych kibiców klubu, który kiedyś na stronie głównej zespołu umieścił ogromne zdjęcie przedstawiające pięść rozbijającą swastykę, z podpisem „St. Pauli Fans gegen Rechts!” („Fani St. Pauli przeciwko prawicy”). Amerykański zespół – punkowy Anti-Flag w koszulkach klubu nagrał kilka teledysków do albumu pt. American Fall. Innym kibicem oraz sponsorem klubu jest Andrew Eldritch – wokalista zespołu The Sisters of Mercy, który podczas trasy koncertowej pn. „Sisters Bite The Silver Bullet” w 2006 roku, miał na sobie słynną koszulkę z czaszką ze skrzyżowanymi piszczelami, w której na kilku festiwalach występoił basista islandzkiego zespołu postrockowego Sigur RósGeorg Hólm. Alex Rosamiliagitarzysta The Gaslight Anthem, często nosi czapkę i bluzę z kapturem klubu oraz wyświetla flagę z logo klubu przed głośnikami swojego wzmacniacza gitarowego. Były gitarzysta zespołu EditorsChris Urbanowicz często nosi koszulkę z czaszką i piszczelami. Dave Doughmanwokalista zespołu Swearing at Motorists z Dayton ze stanu Ohio, został zauważony na koncercie z czaszką i piszczelami na swojej gitarze i wzmacniaczu gitarowym, przeniósł się do dzielnicy HamburgaSt. Pauli w 2010 roku. W 2000 roku zespół punkrockowyBad Religion zagrał mecz charytatywny z trzecią drużyną klubu[25]. Pozostali muzycy, będącymi kibicami klubu to: Bela B.wokalista, perkusista, autor tekstów zespołu rockowego Die Ärzte, zespół hip-hopowy Fettes Brot, zespoły indie rocka: Kettcar, Tomte oraz wiele innych zespołów, w tym podziemnych.

 
Zespół ska punkowyKollmarlibre, zagorzały kibic klubu.

Kilka zespołów stworzyło również muzykę bezpośrednio związaną z klubem: norweski zespół punkrockowyTurbonegro nagrał specjalną wersję swojej piosenki pt. I Got Erection z przerobionymi niemieckimi tekstami dla FC St. Pauli. W 2009 roku włoski zespół ska-folkowo-folkowy Talco z Marghery z Wenecji napisał piosenkę pt. "St Pauli". Od tego momentu zespół wykorzystał piosenkę jako hymn klubu oraz wiele koncertów na Millerntor-Stadion. Pochodzący z Glasgow zespół The Wakes, który również występował na Millerntor-Stadion, skomponował piosenkę pt. The Pirates of the League, do której napisał także piosenkę. Brytyjski zespół – Art Brut nagrał piosenkę pt. St Pauli, która ukazała się w ich albumie It's a Bit Complicated[26]. W 2010 roku, z okazji 100-lecia istnienia klubu, fanklub 18auf12 nagrał piosenkę pt. "Happy Birthday St.Pauli, One Hundred Beers for You", ze słowami Henninga Knorra oraz muzyką Christopha Brüxa.

W 2014 roku kanadyjski zespół punkrockowyThe Pagans of Northumberland nagrał piosenkę pt. St Pauli na swoim 7-calowym kawałku, opisującą miłość do klubu i jego kibiców na świecie.

W styczniu 2017 roku FC St. Pauli ogłosił szeroką współpracę z irlandzko-amerykańskim zespołem celtycko-punkowymDropkick Murphys, obejmującą ściśle limitowaną, 7-calową płytę z piosenką pt. You'll Never Walk Alone, nagraną przez zespół oraz gadżety klubowe zatytułowane tą piosenką, dotyczące zarówno klubu, jak i zespołu[27].

Podczas domowych meczów klubu w 2. Bundeslidze, średnia frekwencja była największą w całych rozgrywkach ligowych. W sezonie 2011/2012 Piraci Ligi była jedyną drużyną w 2. Bundeslidze, której średnia frekwencja była bliska 100%. W 2006 roku klub miał więcej posiadaczy karnetów na sezon 2006/2007 od wielu klubów Bundesligi. Według badań, klub ma ok. 11 000 000 kibiców w całych Niemczech, co czyni go jednym z najbardziej rozpoznawalnych klubów piłkarskich. W 2011 roku liczba oficjalnych fanklubów przekroczyła 500 (wzrost o 300 w ciągu 3 lat)[28].

W styczniu 2020 roku słynna flaga klubu z czaszką ze skrzyżowanymi piszczelami została wymieniona przez brytyjską policję antyterrorystyczną w przewodniku wysłanym do pracowników sektora publicznego, w celu zauważenia potencjalnego ekstremizmu, wywołując reakcję obrońcy klubu – Jamesa Lawrence'a[29].

Zjawisko „Kultu”Edytuj

W połowie lat 80. rozpoczęło się w klubie zjawisko „Kultu”. Klub zmienił położenie stadionu w portowej dzielnicy miasta, w pobliżu słynnej ulicy w mieście – Reeperbahn, centrum nocnego życia oraz dzielnicy czerwonych latarnii. Wktótce wyłoniła się alternatywna scena kibiców, zbudowana wokół lewicowej polityki, aktywizmu społecznego oraz imprezowej atmosfery meczów. Zwolennicy stworzyli flagę z czaszką ze skrzyżowanymi piszczelami w czarnym tle (z Hamburga pochodził słynny pirat – Klaus Störtebeker). Symbol ten był używany w latach 80. na Hafenstraße. Jednak tym, któremu należy przypisać ten symbol na tarasy, jest prawdopodobnie Doc Mabuse – wokalista hamburskiego zespołu punkowego. Według legendy, najpierw chwycił flagę ze straganu, przechodząc pod wpływem alhoholu przez Hamburger Dom do Millerntor-Stadion[30].

FC St. Pauli zostało pierwszym klubem piłkarskim w Niemczech, który oficjalnie zabronił prawicowych nacjonalistycznych działań i pokazów na swoim stadionie w epoce, kiedy chuligańska część kibiców, inspirowana poglądami faszystowskimi, zagrażała rozwojowi tej dyscypliny sportu w całej Europie. W 1981 roku na mecze klubu przychodziło średnio zaledwie 1 600 widzów, jednak pod koniec lat 90. średnia frekwencja na meczach klubu wynosiła 20 000 widzów[31].

Na początku lat 90. niemieckie media zaczęły rozpoznawać kultowy wizerunek klubu, skupiając się podczas transmisji telewizyjnych meczów klubu na punkowej części kibiców. W tym czasie media zaczęły również tworzyć pseudonimy, takie jak m.in.: „Freibeuter der Liga” („Bukanierzy Ligi”), a także satyryczne „das Freudenhaus der Liga” („Dom Radości Ligi”).

Podstawowe zasadyEdytuj

FC St. Pauli zostało pierwszym niemieckim klubem, który wprowadził tzw. Podstawowe Zasady (Leitlinien) w celu odpowiedniego zarządzania klubem. Zostały one uchwalone podczas kongresu klubu w 2009 roku i dotyczą tylko sekcji piłki nożnej.

Pierwsze 5 zasad[12]:

  • „W całości, składającej się z członków, personelu, kibiców i honorowych oficerów, FC St. Pauli jest częścią społeczeństwa, które ją otacza, a zatem jest bezpośrednio i pośrednio dotknięte zmianami społecznymi na poziomie politycznym, kulturowym i społecznym. kule."
  • „FC St. Pauli jest świadomy odpowiedzialności społecznej, która z tego wynika, i reprezentuje interesy swoich członków, personelu, kibiców i honorowych funkcjonariuszy w sprawach nie ograniczających się tylko do sfery sportu.”
  • „FC St. Pauli jest klubem konkretnej dzielnicy miasta i temu zawdzięcza swoją tożsamość. To nakłada na niego odpowiedzialność społeczną i polityczną w stosunku do dzielnicy i ludzi tam mieszkających.”
  • „FC St. Pauli ma na celu przekazanie pewnego poczucia życia i symbolizuje sportową autentyczność. Dzięki temu ludzie mogą identyfikować się z klubem niezależnie od wszelkich sukcesów sportowych, jakie może osiągnąć. Podstawowe cechy klubu, które sprzyjają temu poczuciu identyfikacja ma być szanowana, promowana i zachowywana.”
  • „Tolerancja i szacunek we wzajemnych stosunkach międzyludzkich są ważnymi filarami filozofii St. Pauli.”

StadionEdytuj

Osobny artykuł: Millerntor-Stadion.
 
Trybuna południowa Millerntor-Stadion, widok z Budapester Straße (2009).

FC St. Pauli swoje domowe mecze rozgrywa na Millerntor-Stadion, którego budowę rozpoczęto już w 1961 roku, jednak jego ukończenie zostało opóźnione do 1963 roku, gdyż nie było systemu odwadniającego, co uniemożliwiało grę po deszczu. Pierwotnie plan zakładał 32 000 miejsc, jednak ze względów bezpieczeństwa pojemność została zmniejszona.

W 1970 roku obiekt zmienił nazwę na Wilhelm-Koch-Stadion na cześć Wilhelma Kocha – byłego prezesa klubu. Jednak nazwa stadionu stała się bardzo kontrowersyjna, po odkryciu przynależności Wilhelma Kocha do NSDAP w czasie II wojny światowej, tym samym w 1999 roku po protestach kibiców klubu, powrócono do poprzedniej nazwy: Millerntor-Stadion.

W 2006 roku rozpoczęto całkowitą przebudowę stadionu, w której ostatnia faza zakończyła się wraz z ukończeniem trybuny północnej w lipcu 2015 roku. Od tego momentu obiekt może pomieścić 29 546 widzów (16 940 stojących, 12 606 siedzących). Znajduje się on niedaleko dzielnicy HamburgaHeiligengeistfeld, gdzie na północy znajduje się Flakturm IV, a od południa budynek Deutsche Telekom. Na obiekt można łatwo dojechać metrem linii U3 w Hamburgu (stacje St. Pauli i Feldstraße).

ZawodnicyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze FC St. Pauli.

Obecny składEdytuj

Stan na 31 sierpnia 2021 r.

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Dennis Smarsch
2 OB   Sebastian Ohlsson
3 OB   James Lawrence
4 OB   Philipp Ziereis (Kapitan)
5 PO   Marvin Knoll
6 OB   Christopher Avevor
7 PO   Jackson Irvine
8 PO   Eric Smith
9 NA   Guido Burgstaller
10 PO   Christopher Buchtmann
11 PO   Maximilian Dittgen
13 PO   Lukas Daschner
14 PO   Afeez Aremu
15 OB   Marcel Beifus
16 NA   Simon Makienok
17 NA   Daniel-Kofi Kyereh
Nr Poz. Piłkarz
18 OB   Jakov Medić
19 OB   Luca-Milan Zander
20 PO   Finn Ole Becker
21 OB   Lars Ritzka
22 BR   Nikola Vasilj
23 OB   Leart Paqarada
25 OB   Adam Dźwigała
26 PO   Rico Benatelli
27 NA   Etienne Amenyido
28 BR   Sören Ahlers
30 PO   Marcel Hartel
31 PO   Franz Roggow
32 OB   Jannes Wieckhoff
34 NA   Igor Matanović (Wypożyczony z Eintracht Frankfurt)
36 PO   Luis Coordes

Znani piłkarzeEdytuj

Reprezentanci krajuEdytuj

*   Yakubu Adamu

Drużyna wszechczasówEdytuj

W 2010 roku, z okazji 100-lecia istnienia klubu, kibice głosowali najlepszą drużynę tego okresu[32]:

RekordyEdytuj

Najwięcej meczówEdytuj

BL = Bundesliga, 2.BL = 2. Bundesliga, OLN = Oberliga północna (1947–1963), RLN = Regionalliga północna (1963–1974)

IL = Inne ligi: Oberliga północna (1974–1994), Regionalliga północna (od 1994)

Puchar = Puchar Niemiec, IR = Inne rozgrywki: Mistrzostwa Niemiec (1947–1951), Baraże, Puchar Hamburga

Lp. Zawodnik Pierwszy mecz Ostatni mecz BL 2.BL OLN RLN IL Puchar IR Razem
1.   Jürgen Gronau 1981 1997 117 202 112 21 24 476
2.   André Trulsen 1986 2005 177 206 1 20 5 409
3.   Klaus Thomforde 1983 1998 100 217 42 17 13 389
4.   Harald Stender 1947 1960 336 5 15 356
5.   Ingo Porges 1956 1968 166 147 3 12 328
6.   Peter Osterhoff 1958 1970 138 170 3 9 320
7.   Werner Pokropp 1960 1970 78 223 3 11 315
8.   André Golke 1983 1991 98 107 62 10 16 293
9.   Fabian Boll 2003 2014 28 141 103 19 1 292
10.   Michael Dahms 1982 1991 65 97 97 8 22 289

Najwięcej występów Bundeslidze i 2. BundeslidzeEdytuj

Stan po sezonie 2020/2021[33][34].

Lp. Zawodnik Lata Bundesliga 2. Bundesliga Razem
1.   André Trulsen 1986–1991, 1994–2002 177 206 383
2.   Jürgen Gronau 1984–1997 117 202 319
3.   Klaus Thomforde 1984–2000 100 217 317
4.   Dirk Dammann 1990–1999 81 179 260
5.   Holger Stanislawski 1993–2003 80 178 258
6.   Dietmar Demuth 1974–1979, 1984–1988 34 192 226
7.   André Golke 1984–1991 98 107 205
8.   Daniel Buballa 2014–2021 191 191
9.   Stephan Hanke 1994–2000 61 119 180
10.   Robin Himmelmann 2013–2020 179 179

Najwięcej goli w Bundeslidze i 2. BundeslidzeEdytuj

Numery w nawiasach oznaczają liczbę występów w rozgrywkach[35][36].

Lp. Zawodnik Lata Bundesliga 2. Bundesliga Razem Średnia
1.   Rüdiger Wenzel 1974–1975, 1984–1990 04 (27) 59 (137) 63 (164) 0.38
2.   Franz Gerber 1976–1978, 1986–1988 16 (32) 42 0(73) 58 (105) 0.55
3.   Dirk Zander 1986–1991 20 (80) 31 0(90) 51 (170) 0.30
4.   André Golke 1984–1991 25 (98) 24 (107) 49 (205) 0.24
5.   Marius Ebbers 2008–2013 03 (31) 43 (107) 46 (138) 0.33
6.   Marcus Marin 1994, 1997–2000 40 (102) 40 (102) 0.39
7.   Martin Driller 1991–1997 10 (49) 29 (103) 39 (152) 0.26
8.   Horst Neumann 1974–1979 03 (25) 33 (132) 36 (157) 0.23
9.   Jens Scharping 1993–1998 12 (46) 20 0(55) 32 (101) 0.32
10.   Rolf Höfert 1974–1979 03 (23) 28 (118) 31 (141) 0.22

Sztab szkoleniowyEdytuj

Funkcja Trener
Trener   Timo Schultz
Asystenci trenera   Loïc Favé
  Fabian Hurzeler
Trener bramkarzy   Mathias Hain
Trener fitness   Pedro Gonzalez
Trener drużyny rezerw   Joachim Philipkowski

TrenerzyEdytuj

Inne sekcjeEdytuj

Osobny artykuł: FC St. Pauli Rugby.

Sekcja rugby klubu ma kilka drużyn w rozgrywkach męskich i żeńskich.

Męska drużyna tylko raz zdobyła wicemistrzostwo Niemiec (1964). Natomiast w latach 20082009 dwukrotnie kończyła rozgrywki 2. Bundesligi na 4. miejscu.

Natomiast żeńska drużyna siedmiokrotnie zdobyła mistrzostwo Niemiec w rugby union (1995, 20002001, 2003, 20052008) oraz trzykrotne mistrzostwo Niemiec w rugby 7 (20002002). Kilka zawodniczek grało w żeńskiej reprezentacji Niemiec.

Klub ma także drużynę piłkarską niewidomych, która występuje w Blindenfussball Bundesliga.

Znani prezydenciEdytuj

ZawodnicyEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze FC St. Pauli.

Pozostałe informacjeEdytuj

  • Mecze na Millerntor-Stadion rozpoczynają się od piosenki pt. "Hells Bells" zespołu AC/DC, a po każdym golu klubu puszczana jest piosenka pt. "Song 2" grupy Blur[21].
  • W latach 2002–2010 prezesem klubu był Corny Littmann, także szef Schmidt Theater w centralnej ulicy St. PauliReeperbahn, wykonał coming out[37].
  • Klub kilkakrotnie przez rozpoczęciem sezonu występował na festiwalu heavy metalowymWacken Open Air.
  • Klub w 2006 roku był gospodarzem FIFI Wild Cup – turnieju reprezentacji niezrzeszonych z FIFA, na których klub wystąpił jako Republika St. Pauli. W rozgrywkach triumfowała reprezentacja Cypru Północnego.
  • W 2008 roku firma Nike wyprodukowała w limitowanych ilościach buty Dunk. High Dunk (czarna kolorystyka, symbol czaszki z skrzyżowanymi piszczelami) został wydany we wszystkich europejskich państwach, w zaledwie 500 egzemplarzach. Low Dunk (gładka biała kolorystyka z logo klubu impregnowanym w skórzanym panelu bocznym) został wydany tylko w Niemczech, Austrii i w Szwajcarii, w zaledwie 150 egzemplarzach.
  • Na 100-lecie klubu stworzono piosenkę pt. "One Hundred Beers", do której muzykę skomponował Christoph Brüx.
  • Klub oprócz sportowych sekcji ma także liczącej 12 000 członków Sekcję Wspierających Członków, zajmującą się aktywnością społeczno-polityczną fanów klubu[2].
  • Na przebudowę stadionu, klub w 2011 roku klub otrzymał od swoich kibiców 8 000 000 euro pożyczki[2].

Inne sekcjeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Die Boxabteilung des FC St. Pauli (niem.)
  2. a b c Fabian Balicki: Więcej niż piłka nożna? St. Pauli jest tą możliwością.. Hamburg: Poligraf, 2015. ISBN 978-83-7856-321-1.
  3. About (niem.)
  4. Harmonische Mitgliederversammlung [data dostępu: 2013-11-27] (niem.)
  5. Club Profile : St Pauli (ang.)
  6. Oficjalna strona klubu (niem.)
  7. Die hatten noch nie einen Schwarzen gesehen [data dostępu: 2010-06-18] (niem.)
  8. Guy Acolatse: Die Geschichte von Deutschlands erstem schwarzen Profifußballer [data dostępu: 2020-04-28] (niem.)
  9. History - FC St. Pauli (ang.)
  10. FC St. Pauli - Spielplan und Termine - 2. Bundesliga 2009/10 (niem.)
  11. Hamburger SV - FC St. Pauli 0:1 (niem.)
  12. a b Pronciples – FC St. Pauli (ang.)
  13. Piraci znów w Bundeslidze! [data dostępu: 2010-05-19]
  14. St Pauli – Celtic Guests of honour and principle [data dostępu: 2010-04-04] (ang.)
  15. St Pauli 1 Celtic 0: The Grim Reeperbahn provides rude awakening for Ronny Deila as fringe players fail to impress [data dostępu: 2010-04-04] (ang.)
  16. Celtic to play St Pauli in pre-season friendly [data dostępu: 2014-05-23] (ang.)
  17. Kicking from the Left: The Friendship of Celtic and FC St. Pauli supporters. W: William McDougall: Soccer & Society. 2013, s. 230–245.
  18. Stammplatz links außen [data dostępu: 2011-05-11] (niem.)
  19. Offizielle Freundschaften und Kontakte ins In- und Ausland [data dostępu: 2013-09-10] (niem.)
  20. Bayern-Fans mit klarer Botschaft gegen Rechts [data dostępu: 2016-06-14] (niem.)
  21. a b Soccer: Bohemians mixing it with big boys [data dostępu: 2010-09-14] (ang.)
  22. How a German football club inspired fans in Yorkshire to unite and help refugees [data dostępu: 2016-10-27] (ang.)
  23. St. Pauli strippers get sent off [data dostępu: 2011-01-20] (ang.)
  24. Punk rock football [data dostępu: 2004-11-20] (ang.)
  25. Soccer (ang.)
  26. The Reeperbahn Festival Preview [data dostępu: 2010-07-07] (ang.)
  27. St. Pauli & die Dropkick Murphys: You’ll Never Walk Alone! [data dostępu: 2017-01-11] (niem.)
  28. Fanclub Nummer 500 [data dostępu: 2012-03-29] (niem.)
  29. German soccer club FC St. Pauli symbol listed on UK counterterrorism guide [data dostępu: 2020-01-18] (ang.)
  30. Ulrich Hesse: Bakom Helvetets Portar. Wyd. 6. Offside Press AB, 2010, s. 110–111.
  31. History of FC St. Pauli (ang.)
  32. FC St. Pauli Jahr100Elf steht offiziell fest [data dostępu: 2010-03-23] (niem.)
  33. Germany » Bundesliga » All-time appearances » FC St. Pauli » rank -49 - 0 (ang.)
  34. Germany » 2. Bundesliga » All-time appearances » FC St. Pauli » rank -49 - 0 (ang.)
  35. Germany » Bundesliga » All-time Topscorers » FC St. Pauli » rank -49 - 0 (ang.)
  36. Germany » 2. Bundesliga » All-time Topscorers » FC St. Pauli » rank -49 - 0 (ang.)
  37. Gay footballers still frowned at in Germany [data dostępu: 2021-06-30] (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj