Otwórz menu główne

Fabian Gottlieb von der Osten-Sacken

Fabian Gottlieb von der Osten-Sacken, Fabian Wilhelmowicz Osten-Sacken, ros. Фабиан Вильгельмович Остен-Сакен (ur. 20 października 1752 w Rewlu, zm. 19 kwietnia 1837 w Kijowie) – rosyjski feldmarszałek, książę, wolnomularz[1].

Fabian Gottlieb von der Osten-Sacken
Фабиан Вильгельмович Остен-Сакен
Ilustracja
mal. George Dawe
Feldmarszałek Feldmarszałek
Data i miejsce urodzenia 20 października 1752
Rewel
Data i miejsce śmierci 19 kwietnia 1837
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Armia Imperium Rosyjskiego
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka, Insurekcja kościuszkowska, Bitwa nad Kaczawą, Bitwa pod Brienne, Wojna polsko-rosyjska
Odznaczenia
Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Broń Świętego Jerzego Broń Złota „Za Waleczność” Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Komandor Orderu Marii Teresy Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Krzyż Wielki Orderu Świętego Ludwika (Francja)

Urodził się w rodzinie, w której dziedziczono tytuł barona. Jego ojcem był Wilhelm-Ferdinand von der Osten-Sacken, wojskowy.

W armii pozostawał od 14 roku życia. Brał udział w wojnie Rosji z Turcją, tłumił konfederację barską, walczył też w wojnie turecko-rosyjskiej lat 1778-1792 i przeciw insurekcji kościuszkowskiej. W późniejszych latach walczył przeciw Francji, dostając się do niewoli (1799), w której pozostawał do 1801.

Został skazany przez sąd wojskowy na degradację po kłótni z przełożonym, ale car unieważnił wyrok ze względu na zapotrzebowanie na energicznych dowódców w okresie wojen z Napoleonem. Jego publiczna opinia po wyroku została zszargana i był uważany za kłótliwego i ciężkiego we współpracy[2].

W kampanii lat 1812-1814 zasłużył się zdobyciem Warszawy (wraz z Michaiłem Miłoradowiczem), twierdzy jasnogórskiej i udanymi operacjami przeciw armii Księstwa Warszawskiego. Po bitwie nad Kaczawą, w której udanie dowodził korpusem, został awansowany na stopień generała piechoty. Dowodził w bitwie pod Brienne. 19 marca 1814 został wyznaczony generał-gubernatorem Paryża.

22 sierpnia 1826 został awansowany do stopnia feldmarszałka. Za zasługi w tłumieniu powstania listopadowego otrzymał tytuł książęcy. Był odznaczony Orderem św. Andrzeja, Orderem św. Aleksandra Newskiego, Orderem św. Jerzego II i IV klasy, Orderem św. Anny I klasy, Orderem św. Włodzimierza I, II i IV klasy, pruskim Orderem Orła Czarnego i Orła Czerwonego, austriackim Orderem Marii Teresy i św. Stefana, francuskim Orderem św. Ludwika I klasy.

Zmarł w Kijowie i tam też został pochowany.

PrzypisyEdytuj

  1. Ludwik Hass, Wolnomularstwo w Europie środkowo-wschodniej w XVIII i XIX wieku, 1982, s. 250.
  2. Edward Müffling: Passages from My Life: Together with Mémoirs of the Champaign of 1813 and 1814. R. Bentley, 1853. [dostęp 2015-07-14]. (ang.) str. 294