Faustyn Grzybowski

Faustyn Grzybowski (ur. 16 sierpnia 1913 w Mikołajewie k. Dnipra, zm. 9 kwietnia 1999 w Białymstoku) – żołnierz Armii Czerwonej, oficer ludowego Wojska Polskiego funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Faustyn Grzybowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1913
Mikołajew
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1999
Białystok
Przebieg służby
Lata służby 19351956
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 51 Armia
Stanowiska dowódca kompanii,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski [[Plik:|40px|border|link=Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”|]] Brązowy Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939

ŻyciorysEdytuj

Syn Filipa i Wincentyny. Szkołę podstawową ukończył w 1929. Od 1933 członek i aktywista partyjny w organizacji młodzieżowej i Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Pracował na stanowiskach rachmistrza w kołchozie i sekretarza gminnego we wsi Cariwodar koło Chersonia.

Służba w Armii Czerwonej i Wojsku PolskimEdytuj

Do służby w w Armii Czerwonej powołany 30 października 1935. Do 1938 służył kolejno jako elew szkoły podoficerskiej 64 Kolejowego Pułku NKWD, a następnie podoficer tej szkoły i podoficer w mieście Czudzuj w Republice Turkmeńskiej. Zdemobilizowany 13 lutego 1938 w stopniu podporucznika. W okresie 1938-1941 przewodniczący kołchozu im. Stalina w powiecie chersońskim. Ponownie powołany do Armii Czerwonej 13 sierpnia 1941, w której służył do 1943. Dowódca kompanii w 9, a następnie w 51 Armii oraz dowódca kompanii w Przymorskiej Armii m. Sewastopola i kompanii niszczycieli czołgów Południowoukraińskiego Okręgu Wojskowego.

Od 7 czerwca 1943 służył w ludowym Wojsku Polskim, początkowo dowódca kompanii rusznic przeciwpancernych w stopniu porucznika. Uczestnik bitwy pod Lenino.

Służba w organach bezpieczeństwaEdytuj

W kwietniu 1944 skierowany na kurs specjalny do szkoły NKWD w Kujbyszewie i po jego ukończeniu rozpoczął służbę w Resorcie/Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. 13 sierpnia 1944-16 stycznia 1945 kierownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białymstoku, 16 stycznia-30 listopada 1945 kierownik WUBP w Lublinie, a 6 grudnia 1945-15 kwietnia 1948 kierownik WUBP we Wrocławiu. 21 stycznia-9 grudnia 1949 zastępca dyrektora, a 10 grudnia 1949-1 stycznia 1955 dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP. 1 stycznia 1955-7 września 1956 dyrektor Departamentu VIII Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego.

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

Był odznaczony m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały[1], dwukrotnie Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 i Krzyżem Wojennym Czechosłowackim 1939.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Rok pierwszy. Powstanie i działalność aparatu bezpieczeństwa publicznego na Lubelszczyźnie (lipiec 1944-czerwiec 1945), Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2004.
  • Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza 1944-1956, red. Krzysztof Szwagrzyk, Instytut Pamięci Narodowej, Warszawa 2005.
  • Twarze białostockiej bezpieki. Obsada stanowisk kierowniczych Urzędu Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa w Białymstoku red. Piotr Łapiński, Instytut Pamięci Narodowej, Białystok 2007.