Otwórz menu główne

Federico Sforza

włoski kardynał

Federico Sforza (ur. 20 stycznia 1603 w Rzymie, zm. 24 maja 1676 tamże[1]) – włoski kardynał.

Federico Sforza
Kardynał prezbiter
Ilustracja
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1603
Rzym
Data i miejsce śmierci 24 maja 1676
Rzym
biskup Rimini
Okres sprawowania 19 listopada 1646 – 26 czerwca 1656
prokamerling Kościoła Rzymskiego
Okres sprawowania 10 października 1645 – 12 lipca 1653
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 19 listopada 1646
Sakra biskupia 23 grudnia 1646
Kreacja kardynalska 6 marca 1645
Innocenty X
Kościół tytularny SS. Vito e Modesto (10 lipca 1645)
Santi Silvestro e Martino ai Monti (26 czerwca 1656)
S. Anastasiae (21 kwietnia 1659)
S. Pietro in Vincoli (21 listopada 1661)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 grudnia 1646
Konsekrator Pietro Luigi Carafa
Współkonsekratorzy Alessandro Vittrici
Ranuccio Scotti Douglas

ŻyciorysEdytuj

Pochodził ze znanego rodu arystokratycznego; był synem Alessandro Sforzy i Eleonory Orsini[1]. Jego kuzynem był kardynał Alessandro Orsini[1]. W młodości został protonotariuszem apostolskim, a także gubernatorem Terni (1625), Ceseny (1626) i wicelegatem w Awinionie (1637-1645)[1]. 6 marca 1645 został kreowany kardynałem diakonem i otrzymał diakonię SS. Vito, Modesto e Crescenzia[2]. Od 27 września 1645 do 12 lipca 1653 pełnił rolę prokamerlinga Kościoła Rzymskiego[1]. 19 listopada 1645 został mianowany biskupem Rimini[2]. Zrezygnował z diecezji w czerwcu 1656[1]. Od stycznia 1659 do stycznia 1660 był kamerlingiem Kolegium Kardynałów[1]. 26 czerwca 1656 został podniesiony do rangi kardynała prezbitera[2]. W 1675 został mianowany biskupem Tivoli i pełnił ten urząd do śmierci[2].

Kardynał Federico Sforza należał do frakcji prohiszpańskiej w Kolegium Kardynałów i od 1664 pełnił funkcję protektora wicekrólestwa Neapolu. Ponadto w latach 1664–1666 był wiceprotektorem Kastylii, Aragonii i Flandrii oraz Rzeszy Niemieckiej i dziedzicznych krajów Habsburgów austriackich[3]. W Kurii Rzymskiej był ponadto członkiem co najmniej sześciu kongregacji[4]:

  • Kongregacji ds. Ceremoniału (1657–1676),
  • Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego (1657–1676),
  • Kongregacji Rozkrzewiania Wiary (1657–1676),
  • Kongregacji ds. Obrzędów (1657–1676),
  • Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski (1657–1676),
  • Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników (1676).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Sforza, Federico (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-07-26].
  2. a b c d Federico Cardinal Sforza (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-07-26].
  3. Olivier Poncet: The cardinal-protectors of the crowns in the Roman curia during the first half of the seventeenth century: the case of France, (w:) Court and politics in papal Rome, red. G. Signorotto & M. A. Visceglia, Cambridge University Press 2002, s. 163.
  4. Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus Congregationum, Tribunalium et Collegiorum Urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991, s. 152. ISBN 978-3451216534.