Feliks Bieczyński

Feliks Łodzia Bieczyński (ur. 1799, zm. 1885 w Lublinie[1]) – polski inżynier gubernialny. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego w dziedzinie sztuk pięknych, miernictwa i architektury, uczestnik powstania listopadowego, wieloletni lubelski inżynier wojewódzki, wywarł wielki wpływ na powstanie pierwszych parków miejskich Lublina. Jego koncepcje planistyczne bazowały na kompozycji: terenowego rzeźbienia, dolin rzecznych, starannie dobranej roślinności, parkowych ścieżek i rzeźb, które całościowo tworzyły wnętrza ogrodowe oraz wielokierunkowe powiązania pomiędzy: ogrodami, krajobrazem miasta i jego otoczeniem[2].

Feliks Bieczyński
Data urodzenia 1799
Data i miejsce śmierci 1885
Lublin
Miejsce spoczynku Cmentarze przy ul. Lipowej w Lublinie
Zawód, zajęcie inżynier
architekt zieleni
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

ŻyciorysEdytuj

 
Ogród Saski w Lublinie około 1916 roku. Aleja główna z nieistniejącym już zegarem.

Feliks Bieczyński był twórcą pierwszych ogrodów publicznych Lublina, które powstawały w latach 1826-1862[3], twórca m.in. Parku Saskiego w Lublinie, założonego w roku 1837 według jego projektu[4]. Po roku 1837 otrzymał tytuł inżyniera gubernialnego i zaczął rozwijać swoją działalność na szerszą skalę w regionie. Aktywnie angażował się w niwelację opóźnień w rozwoju Lublina, sprowadził dużą liczbę gatunków rzadkich roślin, oraz odpowiada za lokalizację głównego dworca kolejowego na ówczesnych przedmieściach miasta[5].

Najważniejsze obiekty tworzone przez Bieczyńskiego z różnym skutkiem to: ogród miejski nad rzeką Czechówką, Ogród Saski, ogród przed gmachem Komisji Województwa Lubelskiego, zamysł ogrodu w miejscu po Placu Musztry, Park Ludowy przy osadzie młyna parowego na Bronowicach oraz idea parku w dolinie rzeki Bystrzycy[6]. Planista Bieczyński dobrze wykorzystał położenie Lublina wśród lessowych wzgórz, stoków oraz dolin i rzek, a ogrody miejskie miały wpływać na klimat miasta i zapewniać zdrowe powietrze, zaspokajając społeczne potrzeby wypoczynkowe.

W roku 1831 Bieczyński zaproponował także przeniesienie ludności żydowskiej z Podzamcza do zapomnianej obecnie dzielnicy Piaski, gdzie były nieporównanie lepsze warunki zdrowotne. Dzielnica ta znajdowała się w okolicy dzisiejszego placu Bychawskiego i dworca kolejowego. Z uwagi na wysokie koszty plan przenosin pozostał jednak na papierze[7].

Córką Feliksa Bieczyńskiego była Izabela Bieczyńska, jedna ze znanych kurierek powstańczych na Lubelszczyźnie[8]. Inżynier pochowany jest na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie, w sekcji 18c[9].

 
Grób Feliksa Bieczyńskiego na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie

PrzypisyEdytuj

  1. Feliks Bieczyński (1799-1885) (pol.). Gazeta.pl. [dostęp 25 marca 2009].
  2. Ogrody Lublina w planistycznej twórczości Feliksa Bieczyńskiego (pol.). Biblioteka PK. [dostęp 25 marca 2009].
  3. Przeobrażenia historycznych terenów zielonych Lublina 1939 roku (pol.). Zakład Planowania Przestrzennego i Studiów Krajobrazowych – Katedra Architektury, Urbanistyki i Planowania Przestrzennego Politechniki Lubelskiej. [dostęp 25 marca 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (4 marca 2016)].
  4. Sekrety Ogrodu Saskiego (pol.). Dziennik Wschodni. [dostęp 25 marca 2009].
  5. Szerzej na ten temat, por. Niedźwiedź, Jan, Ogrody publiczne dziewiętnastowiecznego Lublina w ideach, projektach i realizacjach Feliksa Bieczyńskiego, praca doktorska, Wydz. Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu SGGW w Warszawie, mpis 2007.
  6. Ogrody Lublina w planistycznej twórczości Feliksa Bieczyńskiego (pol.). Biblioteka cyfrowa Politechniki Krakowskiej. [dostęp 25 marca 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (4 marca 2016)].
  7. Co pozostało po Stawie Królewskim, Kurier Lubelski, 15 grudnia 2006
  8. Dzieje Biłgoraja – Udział miasta w wydarzeniach dziejowych (pol.). Biłgoraj – strona miasta. [dostęp 25 marca 2009].
  9. Groby sławnych lublinian (pol.). Gazeta.pl. [dostęp 25 marca 2009].

Linki zewnętrzneEdytuj