Feliks Bołsunowski

polski wojskowy, lotnik

Feliks Bołsunowski (ur. 13 czerwca 1881 w Pryłuce koło Kijowa, zm. 13 lipca 1929 w Warszawie) – pułkownik pilot i obserwator balonowy Wojska Polskiego.

Feliks Bołsunowski
Ilustracja
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1881
Pryłuki
Data i miejsce śmierci 13 lipca 1929
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Imperial Russian Aviation Roundel.svg Carskie Siły Powietrzne
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki II Korpus Polski w Rosji
Dep. IV MSWojsk.
Stanowiska szef wydziału
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Tytusa i Konstancji z domu Piotrowskiej. W 1900 ukończył Korpus Kadetów w Kijowie i wstąpił do armii rosyjskiej. Wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905 jako dowódca kompanii saperów. W latach 1907–1908 dowodził kompanią aeronautyczną w Irkucku. W następnym roku ukończył Oficerską Szkołę Aeronautyczną w Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej dowodził dywizjonem aeronautycznym.

W lutym 1918 wstąpił do formujących się wojsk polskich na froncie rumuńskim II Korpusu Polskiego, dowodzonego wówczas przez generała Sylwestra Stankiewicza, i przystąpił do formowania oddziału aeronautycznego. Z powodu niemożliwości zorganizowania tego oddziału, pełnił służbę w oddziałach saperów. Wraz z II Korpusem w maju 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Z dużą częścią żołnierzy Korpusu dostał się do niewoli niemieckiej i został internowany w Brześciu nad Bugiem. Tutaj organizował wykłady z zakresu lotnictwa i teoretyczne szkolenia przyszłych pilotów wojsk balonowych.

Po rozbrojeniu Niemców 17 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego i został wyznaczony na zastępcę szefa Sekcji Żeglugi Napowietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu objął dowództwo I Lotniczego Batalionu Uzupełnień. W kwietniu 1919 został oddelegowany do Poznania w celu sformowania oddziałów aeronautycznych (balonowych). W 1 maja 1919 z polecenia podpułkownika Aleksandra Wańkowicza przystąpił do organizowania Oficerskiej Szkoły Aeronautycznej (inauguracja: 21 maja), a 11 czerwca został zatwierdzony na stanowisku komendanta szkoły. Na czele utworzonych przez siebie oddziałów balonowych wziął udział w wojnie z bolszewikami i został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po zakończeniu działań wojennych powrócił do prowadzenia Szkoły Aeronautycznej w Poznaniu. W 1922 został awansowany na pułkownika. Z dniem 1 listopada 1923 został przydzielony do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko szefa Wydziału Balonowego[1]. Na stanowisku tym pozostał do czasu przejścia w stan spoczynku. Zmarł 13 lipca 1929 w Warszawie[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Informacje. Przydziały. „Polska Zbrojna”. 313, s. 5, 1923-11-15. Warszawa. 
  2. Zmarli. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 97, Nr 7 z 25 marca 1930. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  3. a b Rocznik oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 938, 943, 1529. [dostęp 2015-04-22].
  4. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)

BibliografiaEdytuj

  • Marian Marian Romeyko: Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933, s. 383.
  • Zygmunt Kozak, Zbigniew Moszumański, Płk Feliks Kościesza-Bołsunowski (1881–1929), „Aeroplan” 2007, nr 2, s. 28–30.