Otwórz menu główne

Feliks Jabłczyński

polski chemik, grafik, malarz i pisarz
Autoportret

Feliks Jabłczyński (ur. 20 września 1865 w Warszawie, zm. 30 marca 1928 w Warszawie) – polski chemik, grafik, malarz i pisarz.

ŻyciorysEdytuj

Studiował w Dorpacie. Był członkiem stowarzyszenia "Sztuka". Pisał nowele i powieści, które charakteryzowały się dekompozycją, chaotycznością. Czasami jego twórczość przypomina metodę tzw. strumienia świadomości. Poruszał problemy egzystencjalne.

Zajmował się malarstwem. W 1891 wystawił pierwszy w Polsce obraz symboliczny (Śpiąca królewna). Był uzdolniony muzycznie. W 1893 Podróżował z Józefem Pankiewiczem do Włoch północnych . W latach 1902-1903 wybrał się w tamte strony po raz drugi. Grafiką zainteresował się w 1907 roku, kiedy to Hieronim Wilder zamówił u niego exlibris. Zakaz posiadania prasy drukarskiej zmusił go do poszukiwań własnych metod tworzenia odbitek. Artysta zaczął używać ceraty i tektury jako formy drukowej oraz wyżymaczki jako prasy dochodząc do wynalezienia ceratorytuziarnorytu (tektura posypana piaskiem utwardzonym kitem pomysłu Jabłczyńskiego). W swoich pracach przedstawiał głównie architekturę włoską i polską, szczególnie zaś lubił uwieczniać Warszawę. Nie były to tradycyjnie widoki miasta, ale przesycone tajemniczą aurą przedstawienia wypełnione elementami fantastyki. Lata 1909-1911 artysta spędził w Paryżu, gdzie kontynuował twórczość graficzną. Opatentował także nowy rodzaj pasteli z dodatkiem wazeliny. Po krótkiej wizycie w Warszawie wrócił do Paryża, gdzie mieszkał do 1913 roku. Później przeniósł się na stałe do Warszawy.

Twórczość literackaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Franciszek Siedlecki, Cezary Jellenta, Bruno Winawer: Feliks Jabłczyński : 1865-1928 : monografia zbiorowa. Warszawa: 1938.
  • Krystyna Czarnocka: Półtora wieku grafiki polskiej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1962.
  • MaciejMasłowski: Felix Jabłczyński, "Messager Polonais" (La vie artistique). Warszawa: 1928, No 119 (1007).