Otwórz menu główne

Feliks Kopera (ur. 12 maja 1871 w Krakowie, zm. 27 marca 1952 tamże) – historyk sztuki, muzeolog, wiceprezes, a następnie prezes Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

Feliks Kopera
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1871
Kraków
Data i miejsce śmierci 27 marca 1952
Kraków
Zawód, zajęcie historyk sztuki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
Feliks Kopera (pierwszy z prawej) nad szczątkami króla Zygmunta Augusta. Kraków, rok 1930

W latach 1891-1896 studiował historię i filozofię na UJ, kontynuował studia w Bazylei, Berlinie, Florencji i Petersburgu. W 1899 roku został członkiem czynnym Moskiewskiego Towarzystwa Archeologicznego[1]. W 1901 został wykładowcą na UJ, w latach 1910 - 1950 będąc profesorem UJ prowadził także zajęcia praktyczne w Muzeum Narodowym. Były one uzupełnieniem wykładów i wiedzy teoretycznej.

Od 1918 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, zaś w latach 1901 - 1950 (z przerwą w okresie II wojny światowej) - dyrektorem Muzeum Narodowego w Krakowie. Powiększył zbiory muzeum o kolekcję Emeryka Hutten-Czapskiego, dzieł sztuki japońskiej oraz obrazów z okresu Młodej Polski, stanowiących kolekcję Feliksa Jasieńskiego. W 1938 w Nowym Gmachu Muzeum Narodowego utworzył Galerię Sztuki Współczesnej im. Stanisława Wyspiańskiego.

Był przewodniczącym krakowskiego oddziału Związku Historyków Sztuki, członkiem honorowym Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. W latach 1930 - 1950 był przewodniczącym Związków Muzeów w Polsce. W okresie okupacji brał udział w ratowaniu zbiorów muzealnych, wielokrotnie przesłuchiwany przez gestapo nigdy nie zdradził miejsca ukrycia obrazu Hołd pruski Jana Matejki.

Był specjalistą w dziedzinie historii sztuki, zwłaszcza okresu renesansu, dziejów rzemiosła artystycznego, numizmatyki, badacz dziejów Krakowa. Odznaczony Krzyżem Oficerskim (1926)[2], Krzyżem Komandorskim (1936)[3] i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1950)[4].

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Wybrane prace naukowe Feliksa KoperyEdytuj

  • "Kraków jego kultura i sztuka" 1904
  • "Pomniki Krakowa" (tomy 1-3) 1904
  • "Dzieje malarstwa w Polsce" (tomy 1-3) 1925-1929
  • "Historia sztuki w Polsce" 1931

PrzypisyEdytuj

  1. Maria Blombergowa: Polscy członkowie Cesarskiego Moskiewskiego Towarzystwa Archeologicznego (1864-1914). „Kwartalnik Historii Nauki i Techniki,” 25/3, s. 548, 1980.
  2. Polonia Restituta. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 101 z 6 maja 1926. 
  3. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 464
  4. M.P. z 1950 r. nr 36, poz. 425.

BibliografiaEdytuj