Otwórz menu główne

Feliks Maciejowski

lekarz polski

Feliks Erazm Jan Nepomucen Maciejowski herbu Ciołek, także jako Szczęsny Maciejowski (ur. 15 maja 1799 w Jurowcach, zm. 25 lutego 1882 we Lwowie) – polski lekarz z tytułem doktora.

Feliks Maciejowski
Feliks Erazm Jan Nepomucen Maciejowski
Szczęsny Maciejowski
Szczęsny Ludolub
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1799
Jurowce
Data i miejsce śmierci 25 lutego 1882
Lwów
Przyczyna śmierci wypadek drogowy
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Zawód, zajęcie lekarz
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor
Rodzice Franciszek, Anna
Małżeństwo Eugeni z d. Gregoire
Dzieci Eugenia, Helena, Leonia
Krewni i powinowaci Karol Wild, Bolesław Głowacki (zięciowie)
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Feliks Erazm Jan Nepomucen Maciejowski (także określany jako Szczęsny Maciejowski) urodził się 15 maja 1799 w Jurowcach[1][2][3][4][5][6][7]. Był synem Franciszka (herbu Ciołek) i Anny z Lychowskich[2][6]. Ukończył gimnazjum w Przemyślu, następnie kurs filozoficzny we Lwowie[2][3][4][6]. Studiował medycynę w Wiedniu[1][6]. 3 czerwca 1826 uzyskał stopień magistra sztuki położniczej i doktora medycyny na podstawie rozprawy De scrophulosi[3][1][4][6]. Następnie dokształcał się i praktykował za granicą, w klinikach i szpitalach niemieckich i francuskich[2][4][6]. Przez trzy lata przebywał w Paryżu, udzielając się jako lekarz hr. Leona Potockiego[1].

Po wybuchu powstania listopadowego przybył do Warszawy, gdzie mianowany przez Rząd Narodowy służył jako lekarz sztabowy, ordynator i naczelny lekarz wojskowego Szpitala Ujazdowskiego[3][1][4][6]. Wyróżnił się skutecznym stosowaniem nowatorskich metod leczenia[6]. Za wzorową pracę na stanowisku lekarza ordynującego 4 września 1831 został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (numer 2410)[8][3][1][4][6].

Później udał się na emigrację do Paryża, skąd przybył ponownie na obszar Galicji w 1832[1][6]. Wówczas osiadł we Lwowie, gdzie pozostał przez 50 lat życia i pracował prywatnie jako lekarz[2][3][1][4][6]. Był m.in. lekarzem domowym rodziny Fredrów[6]. Był powszechnie szanowanym lekarzem, propagował naukę pływania, leczenie uzdrowiskowe, interesował się homeopatią[3][1][4][6]. Publikował prace w dziedzinie medycyny[1]. Wydał broszurę pt. Prawidła ochrony prywatnej w czasie zbliżania i pojawiania się cholery azjatyckiej, z obecnego stanowiska umiejętności lekarskiej i według licznych własnych postrzeżeń w epidemiach tej choroby na ziemi ojczystej (pierwotnie w 1866 opublikowane pod pseudonimem doktor Ludolub Szczęsny, następnie w tym samym roku opublikowane w wydaniu poprawionym i powiększonym pod własnym nazwiskiem)[2][3][4][1][6]. Działał na rzecz utworzenia Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich, w którym pełnił potem funkcję pierwszego prezesa[2][3][1][6]. Pełnił mandat radnego rady miejskiej we Lwowie od 1848 do 1872[2][3]. 30 czerwca 1876 uroczyście obchodził jubileusz 50-lecia pracy lekarskiej[2][4][6]. Do końca życia był jednym z najstarszych lekarzy we Lwowie[2].

Był żonaty z Eugenią Gregoire[6]. Ich córkami były Eugenia, Helena, Leonia[9][10][11] (żona księgarza Karola Wilda)[2]. Był także teściem dyrektora szpitala powszechnego we Lwowie, dr. Bolesława Głowackiego[2].

W lutym 1882 uległ wypadkowi, potrącony przez woźnicę[2][3]. Zmarł 25 lutego 1882 we Lwowie[7][2]. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[5][7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l Onufry Hieronim Kunaszowski: Życiorysy uczestników Powstania Listopadowego zebrane na pamiątkę obchodu jubileuszowego pięćdziesięcioletniej rocznicy tego powstania. Lwów: 1880, s. 120-124-125.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Wiadomości miejscowe i potoczne. † Feliks Maciejowski. „Dziennik Poznański”. Nr 48, s. 3, 28 lutego 1882. 
  3. a b c d e f g h i j k Kronika. Lwów. „Gazeta Krakowska”. Nr 26, s. 4, 1 marca 1882. 
  4. a b c d e f g h i j Stanisław Kośmiński: Słownik lekarzów polskich obejmujący oprócz krótkich życiorysów lekarzy Polaków oraz cudzoziemców w Polsce osiadłych, dokładną bibliografią lekarską polską od czasów najdawniejszych aż do chwili obecnej. Warszawa: 1888, s. 294.
  5. a b Józef Białynia Chołodecki: Cmentarzyska i groby naszych bohaterów z lat 1794-1864 na terenie wschodniej Małopolski. Lwów: 1928, s. 16.
  6. a b c d e f g h i j k l m n o p q Edward Stocki, Feliks Jan Maciejowski, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XIX, 1974.
  7. a b c Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 349. ISBN 83-04-02817-4.
  8. Wymieniony jako Erazm Maciejowski. Stanisław Tarnowski: Xsięga pamiątkowa w 50-letnią rocznicę powstania roku 1830 zawierająca spis imienny dowódzców i sztabs-oficerów, tudzież oficerów, podoficerów i żołnierzy Armii Polskiej w tymż roku Krzyżem Wojskowym „Virtuti Militari” ozdobionych. Lwów: 1881, s. 140.
  9. Zofia Romanowiczówna: Klaudynki. Kartka z dziejów patryotycznej pracy kobiet w Galicyi, w drugiej połowie ubiegłego stulecia. Lwów: 1913, s. 7.
  10. Zbigniew Sudolski: Walka z życiem. Korespondencja lwowskiej rodziny Wildów. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 2018-06-13].
  11. „Tłumaczenia Szopena i Beethovena” Kornela Ujejskiego jako przykład powiązać intertekstualnych pomiędzy literaturą a muzyką romantyzmu. literaturaminionychepok.ubf.pl. [dostęp 2018-06-13].