Feliks Prusak

Feliks Prusak (ur. 20 listopada 1939 w Inowrocławiu) – polski prawnik, adwokat, profesor nauk prawnych, nauczyciel akademicki wielu uczelni.

Feliks Prusak
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1939
Inowrocław
Miejsce zamieszkania Warszawa
Narodowość Polska
Tytuł naukowy profesor nauk prawnych
Stanowisko nauczyciel akademicki, adwokat
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu. Studia prawnicze odbył na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w latach 1957–1962. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz równolegle rozpoczął aplikację sądową w Sądzie Wojewódzkim w Bydgoszczy. Działalność prawniczą realizował w Prokuraturze Powiatowej w Toruniu, a następnie w Prokuraturze Wojewódzkiej w Bydgoszczy oraz kontynuował jako Wiceprokurator Prokuratury Generalnej w Warszawie.

Stopień naukowy doktora prawa uzyskał na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego dnia 23 października 1967 na podstawie opublikowanej drukiem rozprawy doktorskiej „Podstawy rewizji w polskim procesie karnym”. Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie procedury karnej uzyskał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego dnia 11 czerwca 1975. Tytuł opublikowanej rozprawy habilitacyjnej „Pociągnięcie podejrzanego do odpowiedzialności w procesie karnym”[1].

Tytuł naukowy profesora nauk prawnych uzyskał na mocy uchwały Rady Państwa z dnia 12 grudnia 1982. Pracę naukowo-dydaktyczną wykonywał m.in. jako nauczyciel akademicki Uniwersytetu Szczecińskiego, Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Pełnił funkcję sekretarza naukowego w Instytucie Problematyki Przestępczości oraz zastępcy dyrektora Instytutu Prawa. Był dyrektorem Instytutu Prawa i Administracji w Uniwersytecie Szczecińskim. Sprawował obowiązki prorektora tego Uniwersytetu do spraw badań naukowych i współpracy z zagranicą. Był również dziekanem Wydziału Prawa i Administracji w kilku niepublicznych uczelniach akademickich w Warszawie (Uczelnia Łazarskiego, Uczelnia im. H. Chodkowskiej, Wyższa Szkoła Menedżerska)[2]. Jako adwokat wykonywał zawód w Szczecinie i Warszawie. Został uhonorowany przez Naczelną Radę Adwokacką odznaczeniem „Adwokatura Zasłużonym”. Specjalista z zakresu prawa sądowego oraz prawa i postępowania karnego, a także prawa i postępowania karnego skarbowego oraz prawa celnego, dewizowego i podatkowego. Ekspert kilku Komisji Sejmu i Senatu RP. Członek Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów II Kadencji.

Jest autorem ponad 300 publikacji, w tym: 45 pozycji książkowych i monografii, trzech komentarzy do prawa karnego skarbowego oraz pierwszego komentarza do nowego kodeksu postępowania karnego, ustawy prawo celne, ustawy prawo dewizowe i ustawy prawo o zobowiązaniach podatkowych; jest także autorem kilku podręczników akademickich[3][4].

Odznaczony jest m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1975) oraz Medalem Edukacji Narodowej (2001).

Wykaz ważniejszych publikacjiEdytuj

  • Podstawy rewizji w procesie karnym. Bydgoszcz 1970, PWN, s. 145.
  • Pociągnięcie podejrzanego do odpowiedzialności w procesie karnym. Warszawa 1973, WP, s. 295.
  • Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym. Warszawa 1984, WP, s. 269.
  • Ustawa karna skarbowa z komentarzem. Warszawa 1992, WP, s. 512.
  • Prawo celne z komentarzem. Warszawa 1994, WP, s. 317, wydanie II – Warszawa 1995, WP, s. 445.
  • Nowe prawo dewizowe. Komentarz. Warszawa 1996, WP, s. 182.
  • Komentarz do Kodeksu postępowania karnego. Warszawa 1999, WP, tom I – s. 833, tom II – s. 839.
  • Kodeks celny. Komentarz. Warszawa 2000, Oficyna Prawnicza MUZA, s. 1350.
  • Organy ochrony prawnej. I wydanie – Warszawa 2001, s. 307, II wydanie (uzupełnione i poprawione) – Warszawa 2001, s. 317.
  • Kodeks karny skarbowy – komentarz. Warszawa 2005, tom I, s. 735, tom II, Warszawa 2005, s. 1405.
  • Bibliografia prawa i postępowania karnego. Literatura. Orzecznictwo. 1944 – 1964. Warszawa 1969, WP, tom I, s. 1004 (współautor).
  • Bibliografia prawa i postępowania karnego. Literatura. Orzecznictwo. 1956– 1969. Warszawa 1971, WP, tom II, s. 611 (współautor).
  • Bibliografia prawa karnego (materialnego, procesowego i wykonawczego). Literatura. Orzecznictwo. 1970 – 1974. Warszawa 1977, WP, tom III, s. 890 (współautor).
  • Bibliografia prawa karnego (materialnego, procesowego i wykonawczego). Literatura. Orzecznictwo. 1975 – 1979. Warszawa 1983, WP, tom IV, s. 883 (współautor).
  • Szczególne dziedziny prawa karnego. Prawo karne wojskowe, skarbowe i pozakodeksowe. Tom 11, Warszawa 2014.
  • System prawa karnego procesowego. Tom XIV, Tryby szczególne, F. Prusak - redaktor naukowy (autor rozdziału I - Zagadnienia strukturalne i rozdziału V - Postępowanie uproszczone), Wolters Kluwer, Warszawa 2014, s. 632.
  • Stan wojenny w Polsce, interpretacje, Książka i Wiedza, Warszawa 1982.

PrzypisyEdytuj

  1. Feliks prusak na stronie Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego[1]
  2. Prof. Feliks Prusak, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2014-01-18].
  3. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej [2]
  4. Feliks Prusak w Polskiej Bibliografii Naukowej [3]