Otwórz menu główne

Felix Kersten (ur. 30 września 1898 w Dorpacie, zm. 16 kwietnia 1960 w Hamm) – Niemiec bałtycki o kilku obywatelstwach. W czasie II wojny światowej przyczynił się do uratowania ponad 100 000 osób, w tym co najmniej 60 000 Żydów[1].

Felix Kersten
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 30 września 1898
Dorpat
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 1960
Hamm
Zawód, zajęcie masażysta

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Mieszkał w Estonii, Holandii, Niemczech, Szwecji, Finlandii. Masażysta holenderskiej rodziny królewskiej, od 1940, po wkroczeniu Wehrmachtu do Holandii, osobisty masażysta Heinricha Himmlera.

Dość szybko zaskarbił sobie zaufanie Reichsführera, dzięki czemu był dobrze poinformowany o sytuacji Rzeszy. Masaże „magicznych dłoni” Felixa były właściwie jedynym wybawieniem od bólów, które nękały Himmlera. Z tego też powodu nalegał on, by Kersten cały czas był w jego najbliższym otoczeniu. Czasem również „wypożyczał” swego lekarza innym prominentnym nazistom.

W 1942, podczas jednego z takich spotkań (zaaranżowanego przez Himmlera) w Żytomierzu, Felix Kersten odbył rozmowę z Walterem Schellenbergiem, szefem SD. Rozmowa dotyczyła planowanego przez Himmlera obalenia Adolfa Hitlera oraz nawiązania rozmów pokojowych z aliantami zachodnimi. Inny przykład zakulisowych działań Kerstena i Himmlera miał miejsce pod sam koniec wojny, gdy Reichsführer wstrzymał egzekucje Żydów.

CiekawostkaEdytuj

Kiedy Karl Wolff uskarżał się na ból w dole pleców, Himmler polecił Kerstenowi, by ten użył swych „magicznych dłoni” do rozwiązania sprawy. Zabieg nie tylko nie rozwiązał problemu, ale i pogorszył sprawę, gdyż okazało się, iż powodem dolegliwości esesmana jest kamica nerkowa. Wolff przeszedł udaną operację, ale twierdził potem, że Himmler chciał go zabić przy pomocy masażysty.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Peter Padfield, Himmler. Reichsfuhrer SS, Warszawa 2005
  • John H. Waller, Doktor diabła, Warszawa 2004

PrzypisyEdytuj

  1. François Kersaudy III Rzesza. Kulisy walki o pozycję, wpływy i władzę, wyd. 2014, s. 5