Otwórz menu główne

Filipp Agalcow

radziecki wojskowy

Filipp Agalcow, ros. Филипп Александрович Агальцов (ur. 24 stycznia 1900 we wsi Sołdatskoje w obwodzie tulskim, zm. 29 czerwca 1980 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, marszałek lotnictwa[1], generał brygady Wojska Polskiego, Bohater Związku Radzieckiego (1978).

Filipp Agalcow
Филипп Александрович Агальцов
marszałek lotnictwa marszałek lotnictwa (ZSRR)
oraz
generał brygady generał brygady (WP)
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1900
Sołdatskoje
Data i miejsce śmierci 29 czerwca 1980
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1932–1980
Siły zbrojne Armia Czerwona Armia Czerwona
Ludowe Wojsko Polskie Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca: 1 MKL, 4 Korpusu Lotnictwa Szturmowego, z-ca d-cy Sił Powietrznych ZSRR, d-ca Lotnictwa Dalekiego Zasięgu
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji,
wojna polsko-bolszewicka,
wojna domowa w Hiszpanii,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II stopnia Order Kutuzowa II stopnia Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia Order Czerwonej Gwiazdy Order "Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR" III stopnia Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 24 stycznia 1900 we wsi Sołdatskoje w guberni tulskiej, ówcześnie na terenie Imperium Rosyjskiego. W 1918 ukończył szkołę średnią, następnie pracował w Zakładach Obuchowskich w Sankt Petersburgu. W 1925 ukończył Kijowską Szkołę Wojskowo-Polityczną, a w 1932 Akademię Wojskowo-Polityczną im. Włodzimierza I. Lenina w Moskwie. Absolwent kursu pilotażu w Kaczyńskiej Wojskowej Szkole Lotniczej im. Aleksandra F. Miasnikowa w 1934.

5 lipca 1919 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej. Był strzelcem, pełnił funkcję dowódcy drużyny i pomocnika dowódcy plutonu w 1 kompanii 487 Pułku Strzeleckiego. Brał udział w wojnie domowej oraz wojnie polsko-bolszewickiej, walkach z oddziałami kontrrewolucyjnymi w Azji Środkowej i w walkach z oddziałami atamana Machny.

W styczniu 1923 objął funkcję pomocnika dowódcy kompanii ds. politycznych w 72 Pułku Strzeleckim 24 Dywizji Strzeleckiej, a w lipcu 1925 został pomocnikiem komendanta ds. politycznych szkoły pułkowej w 7 Pułku Artylerii 7 Dywizji Strzeleckiej w Konotopie, a w październiku 1926 – sekretarzem komitetu partyjnego w tym oddziale. Od kwietnia 1932 był pomocnikiem ds. politycznych dowódcy 9 Eskadry Lotnictwa Myśliwskiego, a rok później – 35 Eskadry Ciężkich Bombowców. W maju 1935 powierzono mu funkcję zastępcy szefa Oddziału Politycznego 114 Brygady Lotniczej w Homlu.

Podczas wojny domowej w Hiszpanii w maju 1937 został oddelegowany na stanowisko komisarza w siłach powietrznych Hiszpańskiej Armii Republikańskiej. Po powrocie do ZSRR w listopadzie 1938 był członkiem Rady Wojskowej Sił Powietrznych Armii Czerwonej.

II wojna światowaEdytuj

Uczestniczył w wojnie zimowej z Finlandią. Na własną prośbę został w sierpniu 1940 skierowany do służby liniowej na stanowisku dowódcy stacjonującego w Estonii 50 Pułku Lotnictwa Bombowego, przeorganizowanego w styczniu 1941 w Pułk Szybkich Bombowców; na tym stanowisku walczył po napaści Niemiec na ZSRR.

W sierpniu 1941 odwołano go z frontu, powierzając mu funkcję komendanta Tambowskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej. Od lutego 1943 dowodził 292 Dywizją Lotnictwa Szturmowego, która uczestniczyła w bitwie pod Kurskiem, w walkach na wschodniej Ukrainie oraz podczas forsowania Dniepru, działając w pasie Frontu Woroneskiego, Frontu Stepowego i 2 Frontu Ukraińskiego. W lutym 1944 dowodzona przez niego dywizja otrzymała miano gwardyjskiej i została przemianowana na 9 Dywizję Lotnictwa Szturmowego Gwardii. Zimą 1944 dywizja ta uczestniczyła w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej, a latem – w operacji lwowsko-sandomierskiej.

W listopadzie 1944 został przeniesiony do służby w Wojsku Polskim, gdzie po mianowaniu na stopień generała brygady WP powierzono mu dowodzenie 1 Mieszanym Korpusem Lotniczym[2]. Kierował przebazowaniem poszczególnych jego dywizji na terytorium Polski i szkoleniem korpusu oraz dowodził nim w operacji berlińskiej.

Okres powojennyEdytuj

15 lipca 1945, po rozwiązaniu dowództwa 1 Mieszanego Korpusu Lotniczego, powrócił do Związku Radzieckiego i objął stanowisko dowódcy 4 Korpusu Lotnictwa Szturmowego.

Od 18 lipca 1946 dowódca Armii Lotniczej. W latach 1949–1953 pełnił funkcję I zastępcy, a następnie zastępcy dowódcy Sił Powietrznych Związku Radzieckiego. W 1956 został generalnym inspektorem Sił Powietrznych ZSRR, a dwa lata później – ponownie zastępcą dowódcy Sił Powietrznych ZSRR. W 1962 objął funkcję dowódcy Lotnictwa Dalekiego Zasięgu. Od 1969 był inspektorem-doradcą w grupie generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Od 1919 członek WKP(b), a następnie KPZR.

Zmarł 29 czerwca 1980 w Moskwie i został pochowany na stołecznym Cmentarzu Nowodziewiczym.

Życie prywatneEdytuj

Syn Aleksandra. Był żonaty z Tamarą Nikołajewną (ur. 1906) i miał córkę Ninę (ur. 1928).

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwała Rady Ministrów ZSRR nr 52-VI z 28 kwietnia 1962
  2. Spacerkiem po Myśliborzu (pol.). 2004-09-06. [dostęp 2011-10-06].

BibliografiaEdytuj