Otwórz menu główne

Filmografia Louisa de Funèsa

Louis de Funès (1970)

Louis de Funès (1914–1983) w trakcie swej niespełna 40-letniej kariery, występował w filmach, radiu, telewizji i na scenie. Pojawił się w blisko 160 produkcjach[1]. W 1980 został nagrodzony honorowym Cezarem za całokształt pracy artystycznej[2]. Louis de Funès uznawany jest obok Bourvila i Fernandela za jednego z najwybitniejszych komików w historii francuskiej kinematografii[3]. Był jednym z bardziej cenionych aktorów tamtejszego kina w drugiej połowie XX wieku; filmy z jego udziałem od wczesnych lat 60. do 80. przyciągnęły do kin ponad 270 milionów widzów[4]. Jego styl gry charakteryzował się ekspresyjnością, specyficzną mimiką wyrażającą najczęściej niezadowolenie i skrzywienie oraz apodyktyczność i choleryczność[5].

Debiutował na deskach teatru w 1942, występując w spektaklu L’Amant de paille w reżyserii Marca-Gilberta Sauvajona, którego premiera odbyła się 26 stycznia 1944 w Salle Pleyel w Paryżu[6]. Dwa lata później po raz pierwszy pojawił się na dużym ekranie, w epizodycznej roli portiera lokalu „Le Paradis” w komedii Kuszenie Barbizona (reż. Jean Stelli)[7]. Uwagę krytyków zwrócił w 1956, gdy wykreował postać sklepikarza Jambiera w komediodramacie Czarny rynek w Paryżu, która uznawana jest za przełomową w jego w dorobku, i w sposób wyraźny nakreślająca typowy dla kreowanych później przez niego postaci charakter choleryka[8].

Od 1963 do 1982 występował w głównych rolach w szeregu francuskich komedii, które przeszły do historii tamtejszej kinematografii, wśród nich m.in. Koko (1963), Żandarm z Saint-Tropez (1964; i kontynuacje z 1965, 1968, 1970, 1979, 1982), trylogia Fantomas (1964, 1965, 1967), Gamoń (1965), Sławna restauracja (1966), Wielka włóczęga (1966), Wielkie wakacje (1967), Mały pływak (1968), Hibernatus (1969), Jo (1971), Mania wielkości (1971), Przygody rabina Jakuba (1973), Skrzydełko czy nóżka (1976), Panowie, dbajcie o żony (1978) i Kapuśniaczek (1981)[1].

Louis de Funès był niekwestionowanym zwycięzcą francuskiego box office’u lat 60. i 70. Filmy z jego udziałem biły rekordy popularności, osiągając pierwsze lokaty w rankingach oglądalności[1]. Między 1964 a 1979 produkcje w których grał siedmiokrotnie zdobywały palmę pierwszeństwa na ekranach francuskich kin (1964, 1965, 1966, 1967, 1970, 1973, 1979)[1]. W 1967 filmy komika zdobyły aż trzy miejsca w pierwszej piątce najchętniej oglądanych nad Sekwaną: Wielkie wakacje (1. miejsce), Oskar (2. miejsce) i Fantomas kontra Scotland Yard (5. miejsce)[1]. Dużym uznaniem cieszyły się w wielu europejskich krajach, m.in. Niemczech, Wielkiej Brytanii, Włoszech oraz w ówczesnym Związku Radzieckim[4].

Spis treści

FilmografiaEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1]:

 
Louis de Funès w scenie z filmu Toto w Madrycie (1959)
 
Louis de Funès na planie filmu Mały pływak (1968)
 
Louis de Funès i Jean Gabin na plakacie filmu Człowiek z tatuażem (1968)
 
Louis de Funès na planie filmu Człowiek orkiestra (1970)
 
Louis de Funès jako sierżant Ludovic Cruchot (1978)
 
Louis de Funès w filmie Żandarm i kosmici (1978)
 
Michel Galabru, de Funès, Maurice Risch, Michel Modo i Guy Grosso w filmie Żandarm i kosmici (1978)

TelewizjaEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1]:

RadioEdytuj

Rok Rozgłośnia radiowa Odcinek Informacje Źr
1966 Europe 1 Le Gendarme de Bethléem Świąteczna 45-minutowa opowieść nagrana dla rozgłośni Europe 1 w towarzystwie Élisabeth Wiener, Michela Galabru i Pierre’a Tornade. [9]

ScenaEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[10]:

 
Widok na Salle Pleyel, gdzie debiutował de Funès w spektaklu L’Amant de paille w 1944
 
Théâtre des Variétés, gdzie de Funès występował w sztuce Faisons un rêve w latach 1957–1958
 
Louis de Funès występował z synem Olivierem w sztuce Oscar w latach 1971–1972
Data Tytuł Rola Teatr Reżyser Informacje
1926 Le Royal Dindon żandarm Pierwszy występ de Funèsa w wieku 12 lat z okazji 50-lecia kolegium im. Julesa Ferry’ego[11].
1944 L’Amant de paille statysta Salle Pleyel Marc-Gilbert Sauvajon Debiut de Funèsa na deskach teatru[12][13].
1945 Image anglaise klient
La Maison de Bernarda Alba statysta Théâtre des Champs Élysées Maurice Jacquemont
1946 Winterset kloszard Théâtre du Carrefour André Certes
L’Île grande Théâtre de l’Œuvre Teddy Bilis
1948 Thermidor François Hanriot Théâtre Pigalle Claude Vermorel
1949 Le Journal de Jules Renard Spektakl stworzony w Cabaret La Tomate, zaadaptowany na audycję radiową[10].
Tramwaj zwany pożądaniem Pablo Théâtre Édouard VII Raymond Rouleau Adaptacja sztuki teatralnej Tennessee Williamsa z 1947[10].
1950 Le Fils du rémouleur Théâtre du Chapiteau Max Révol
Dominique et Dominique pan Ernest Théâtre Michel Raymond Rouleau
1951 Vache de mouche Théâtre Potofou Michel Emer
La poison
1952 La Peur des coups 15-minutowa komedia odegrana wspólnie z Colette Brosset[10].
Sans cérémonie kamerdyner Théâtre royal du Parc Jean Girault Sztuka zaadaptowana została na duży ekran w 1963 pod tytułem Koko[10].
La Puce à l’oreille Augustin Ferraillon Théâtre Montparnasse Georges Vitaly
1953 Bouboute et Sélection adiutant strażaka Théâtre Vernet Robert Dhéry
Ah! les belles bacchantes detektyw Michel Leboeuf Théâtre Daunou Sztuka wystawiana była przez trzy lata, łącznie 883 razy[14]. W 1954 została zaadaptowana na duży ekran pod tytułem Ach! Te piękne kobietki[15].
Le Journal de Jules renard
1954 La belle au bois dormant Claude Barma Na podstawie baśni Charlesa Perraulta[10].
1955 Ornifle Machetu Théâtre de la Renaissance Jean Anouilh
Poppi Poppi Théâtre des Arts Pierre Valde
Nekrassov Théâtre Antoine-Simone-Berriau Jean Meyer Louis de Funès został zwolniony przez reżysera podczas prób[10][16].
1957 Faisons un rêve mąż Théâtre Pigalle, Théâtre des Variétés Sacha Guitry Sztuka wystawiana była od 29 marca 1957 do 29 stycznia 1958[17].
1959 Oscar Bertrand Barnier W 1967 sztukę przeniesiono na duży ekran[18].
1961 Teatr Porte-Saint-Martin Jacques Mauclair
1962 La Grosse Valse urzędnik celny Roussel Théâtre des Variétés Robert Dhéry
1971 Oscar Bertrand Barnier Théâtre du Palais-Royal Sztukę wystawiano do września 1972. Aktorowi partnerował syn Olivier de Funès[19].
1973 La Valse des toréadors generał Comédie & Studio des Champs-Elysées Jean Anouilh Ostatni spektakl de Funèsa. Sztukę wystawiano blisko 200 razy do 25 kwietnia 1974[20].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Ginette Vincendeau: Stars and Stardom in French Cinema. Bloomsbury Publishing, 2000, s. 136–156. ISBN 978-0826447319. (ang.)
  2. Christelle Laffin: Louis de Funès: au nom de la rose. Éditions Albin Michel, 2002, s. 93. ISBN 978-2226135179. (fr.)
  3. Louis de Funès. „Premiere”. ISSN 0894-9263 (fr.). [dostęp 2018-02-06]. [zarchiwizowane z adresu 2018-01-29]. 
  4. a b Jean-Pierre Giovenco: Louis de Funès (fr.). [dostęp 2018-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-27)].
  5. Aknin 2005 ↓, s. 24.
  6. Djemaa 2008 ↓, s. 39.
  7. Dicale 2009 ↓, s. 21.
  8. Aurélia Vertaldi. Dix petites choses à savoir sur Louis de Funès. „Le Figaro”. ISSN 0182-5852 (fr.). [dostęp 2018-02-06]. [zarchiwizowane z adresu 2018-01-28]. 
  9. Dicale 2009 ↓, s. 465.
  10. a b c d e f g Louis de Funès a joué dans les pièces suivantes (fr.). [dostęp 2018-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-05)].
  11. Djemaa 2008 ↓, s. 34.
  12. Jelot-Blanc 1993 ↓, s. 33.
  13. Dicale 2009 ↓, s. 19.
  14. Dicale 2009 ↓, s. 81.
  15. Dicale 2009 ↓, s. 100.
  16. Dicale 2009 ↓, s. 114.
  17. André Bernard, ‎Alain Paucard: Sacha Guitry. Éditions l’Âge d’Homme, 2002, s. 173. ISBN 978-2825114612. (fr.)
  18. Djemaa 2008 ↓, s. 116.
  19. Dicale 2009 ↓, s. 496.
  20. Djemaa 2008 ↓, s. 136.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj