Otwórz menu główne

Fiodor Nikiticz Riemiezow (ros. Фёдор Никитич Ремезов) (ur. 26 maja?/7 czerwca 1896 w Kaslinie, zm. 6 czerwca 1970 w Leningradzie) – radziecki wojskowy, generał lejtnant.

Fiodor Riemiezow
Фёдор Ремезов
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1896
Kaslin
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 1970
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby 19181959
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona/Armia Radziecka
Stanowiska dowódca 20, 13, 56 i 45 Armii
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji
Wielka Wojna Ojczyźniana
Odznaczenia
Order LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonej GwiazdyMedal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się na osiedlu fabrycznym Zakładów Kaslińskich (obecnie część miasto Kaslin) w obwodzie czelabińskim.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie w 1919 roku ukończył szkołę dowódców piechoty. Brał udział w wojnie domowej, gdzie był dowódcą kompanii i batalionu walczył na froncie wschodnim z oddziałami adm. Kołczaka. Następnie jako dowódca samodzielnego batalionu 33 Dywizji Kubańskiej 9 Armii walczył na froncie południowym przeciwko oddziałom gen. Wrangla oraz uczestniczył w tłumieniu powstanie w guberni witebskiej.

W 1921 roku ukończył wyższy kurs taktyczno-strzelecki w szkole dowódców Armii Czerwonej im. Kominternu. Po zakończeniu walk kolejno zajmował stanowiska: pomocnika, a następnie starszym pomocnikiem szefa wydziału operacyjnego dywizji piechoty, szefa sztabu pułku strzeleckiego. W 1930 roku został szefem wydziału w sztabie Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, a w kwietniu 1931 roku dowódcą pułku strzeleckiego. W 1932 roku ukończył Wojskową Akademię im. M. Frunzego.

W lipcu 1937 roku został dowódcą 45 Dywizji Strzeleckiej, a w lipcu 1938 roku został dowódcą Żytomierskiej Armijnej Grupy Wojsk. W lipcu 1939 roku został dowódcą Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego a w czerwcu 1940 roku dowódcą Orłowskiego Okręgu Wojskowego.

Po ataku Niemiec na ZSRR na terenie okręgu zorganizował i został dowódcą 20 Armii, ale już 5 lipca 1941 roku został dowódcą 13 Armii. Brał udział w walkach w rejonie Mińska, na rzekę Berezyną i rejonie miasta Borysowa, potem bronił linii Dniepru oraz w walkach na kierunku smoleńskim.

W okresie od 4 września do 18 października 1941 roku był dowódcą Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, w tym czasie została tam zorganizowania 19 Armia oraz kilka dywizji kawalerii. W październiku 1941 roku zorganizowano w okręgu 56 Samodzielną Armię, której został dowódcą. Armia ta broniła linii obronnej w rejonie miasta Rostów nad Donem, a następnie broniła dostępu do Kaukazu wchodząc w skład Frontu Zakaukaskiego oraz uczestnicząc w kontrnatarciu tego frontu.

W styczniu 1942 roku został dowódcą Południowouralskiego Okręgu Wojskowego. A w kwietniu 1942 roku został dowódcą 45 Armii, którą dowodził do zakończenia wojny. Armia na zajmowała pozycje na granicy ZSRR z Turcją i Iranem oraz osłaniała linie komunikacyjne na terenie Iranu, którymi dostarczano sprzęt do ZSRR w ramach umowy Lend-Lease.

Po zakończeniu wojny oraz rozformowaniu 45 Armii w 1945 roku został kierownikiem katedry w Wojskowej Akademii im. Frunzego, następnie od stycznia 1953 roku zastępca komendanta Akademii Wojskowej im. Dzierżyńskiego. W 1952 roku ukończył wyższy kurs akademicki w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa.

W maju 1953 roku został pomocnikiem dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

W 1959 roku przeniesiony do rezerwy. Mieszkał w Leningradzie, gdzie zmarł.

AwanseEdytuj

  • generał lejtnant (4 czerwca 1940)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 190-191. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • М.М. Козлов (główny redaktor): Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 608. (ros.)