Otwórz menu główne

Fiszewo (województwo warmińsko-mazurskie)

wieś w województwie warmińsko-mazurskim

Fiszewo (niem. Fischau) – wieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Gronowo Elbląskie (niem. Grunau), na obszarze Żuław Elbląskich, przy trasie linii kolejowej Tczew-Malbork-Elbląg (stacja kolejowa PKP "Fiszewo").

Fiszewo
Ruina kościoła
Ruina kościoła
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat elbląski
Gmina Gronowo Elbląskie
Liczba ludności (2006) 270
Strefa numeracyjna 55
Kod pocztowy 82-335
Tablice rejestracyjne NEB
SIMC 0150544
Położenie na mapie gminy Gronowo Elbląskie
Mapa lokalizacyjna gminy Gronowo Elbląskie
Fiszewo
Fiszewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Fiszewo
Fiszewo
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Fiszewo
Fiszewo
Położenie na mapie powiatu elbląskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu elbląskiego
Fiszewo
Fiszewo
Ziemia54°04′10″N 19°14′26″E/54,069444 19,240556

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

W Fiszewie znajduje się miejsce pamięci, poświęcone żołnierzom polskim, weteranom Powstania Listopadowego, którzy zostali zamordowani przez wojska pruskie. Masakra w Fiszewie, w której zginęło 8 polskich żołnierzy, a ciężko rannych zostało 12, miała miejsce 22 stycznia 1832. O mordzie wspomina Adam Mickiewicz w Księgach pielgrzymstwa polskiego zwłaszcza w Litanii pielgrzymskiej[1]. We wsi funkcjonowała niegdyś gospoda Augusta Blumenthala.

Sołectwo jest współorganizatorem corocznych złazów ku czci poległych powstańców, realizowanych przez elbląski oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. Do tej pory odbyły się 34 złazy. Mieszkańcy wsi są repatriantami, którzy osiedli tutaj po 1945 r.

ZabytkiEdytuj

  • Mury zewnętrzne kościoła gotyckiego z XIV w[2].
  • Dworek z XVIII wieku
  • Pamiątkowy obelisk poświęcony powstańcom listopadowym
  • Pozostałości cmentarza z XVIII/XIX wieku, na którym chowano ewangelików i menonitów. Dość znaczna ilość zachowanych nagrobków i steli, w tym jedna wrośnięta w drzewo[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Litania Pielgrzymska
  2. Piotr Skurzyński "Warmia, Mazury, Suwalszczyzna" Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A. Warszawa 2004 s. 59 ​​​ISBN 83-7200-631-8
  3. Anna, Krzysztof Jakubowscy „Pomorskie cmentarze”, Gdańsk 2012, ​ISBN 978-83-62129-73-7​, str. 152