Flaming mały

Gatunek ptaka z rodziny flamingów

Flaming mały[5], czerwonak mały (Phoeniconaias minor) – gatunek ptaka brodzącego z rodziny flamingów (Phoenicopteridae); jedyny przedstawiciel rodzaju Phoeniconaias[5][6]. Tworzy olbrzymie kolonie lęgowe liczące wiele tysięcy par, często razem z flamingiem różowym (Phoenicopterus roseus)[4]. Nie wyróżnia się podgatunków[3][6].

Flaming mały
Phoeniconaias minor[1]
(É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1798)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd flamingowe
Rodzina flamingi
Rodzaj Phoeniconaias[2]
G.R. Gray, 1869
Gatunek flaming mały
Synonimy
  • Phoenicopterus minor É. Geoffroy Saint-Hilaire, 1798[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Występowanie

Występuje wyspowo na terenach Afryki Wschodniej, Zachodniej (wybrzeża Mauretanii i Senegalu) i Południowej (Namibia, Botswana i RPA), oraz w północno-zachodnich Indiach i przylegającym obszarze w południowo-wschodnim Pakistanie[3][6]; poza sezonem lęgowym także m.in. na Madagaskarze[4]. Największa populacja lęgowa znajduje się na terenie Wielkich Rowów Afrykańskich we wschodniej Afryce, a zwłaszcza na terenie jeziora Natron w Tanzanii[4]. Jest to ptak wędrowny lub częściowo wędrowny[4].

Habitat

Jeziora słone i alkaliczne, zazwyczaj z namuliskami, przybrzeżne laguny.

Morfologia

Długość ciała wynosi 80–90 cm, rozpiętość skrzydeł 95–100 cm, zaś masa ciała 1,5–2 kg[3]. Dziób ciemnoróżowy, na końcu czarny. Upierzenie niemal białe, pokrywy skrzydłowe różowawe, lotki czarne. Nogi ciemnoróżowe.

Behawior

Żeruje na glonach, które filtruje z powierzchni wody. Żeruje także w nocy, kiedy z powodu braku wiatru tafla wody jest stabilna i tworzy lepsze warunki do poboru pokarmu. Dziennie zjada około 60 g glonów.

Lęgi
Jaja flaminga małego

Poniższe dane pochodzą z niewoli. W zniesieniu jedno jajo o masie około 106 g i wymiarach ok. 86×66 mm. Wysiadują oba ptaki z pary. U obserwowanych ptaków zaobserwowano homoseksualne zachowania u obu płci, w tym próby kopulacji[7].

Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje flaminga małego za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy; w 1997 roku szacowano ją na 2,22–3,24 miliona osobników[4].


PrzypisyEdytuj

  1. Phoeniconaias minor, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Phoeniconaias, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-12]
  3. a b c d del Hoyo, J., Boesman, P., Garcia, E.F.J. & Kirwan, G.M.: Lesser Flamingo (Phoeniconaias minor). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-01)].
  4. a b c d e f Phoeniconaias minor. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. a b Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phoenicopteridae Bonaparte, 1831 - flamingi - Flamingos (wersja: 2015-08-30). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-05-13].
  6. a b c F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Grebes, flamingos, buttonquail, plovers, painted-snipes, jacanas, plains-wanderer, seedsnipes (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-05-13].
  7. Breeding the Lesser Flamingo Phoeniconaias minor. „The Avicultural Magazine”. 104, 1995. 

BibliografiaEdytuj

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 155. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzneEdytuj