Otwórz menu główne

Florarzymska bogini kwiatów i wiosny[1][2], uosobienie siły życiodajnej, dzięki której przyroda rozkwita[3].

Flora
bogini roślinności
Ilustracja
Flora, fresk ze Stabiae, I wiek n.e., Narodowe Muzeum Archeologiczne w Neapolu
Występowanie mitologia rzymska
Teren kultu starożytny Rzym

Pierwotnie czczona przez Sabinów[1][3], którzy poświęcili jej miesiąc odpowiadający w kalendarzu rzymskim kwietniowi[3]. Według mitu została wprowadzona do Rzymu przez Tytusa Tacjusza[3]. Posiadała w mieście swojego kapłana, jednego z dwunastu mniejszych flaminów[3]. Na jej cześć obchodzono Floralia, przypadające na okres od 28 kwietnia do 3 maja, w trakcie których ludzie przystrajali się kwiatami, a w cyrku odbywały się igrzyska[2][3]. W święcie tym brały udział kurtyzany[3].

W okresie hellenistycznym często wiązana z grecką Afrodytą[2]. Owidiusz utożsamił ją z nimfą Chloris, której zakochany w niej Zefir oddał władzę nad kwiatami[1][3]. Powiązał ją także z mitem o narodzeniu Marsa. Junona, oburzona cudownymi narodzinami Minerwy, która wyskoczyła z głowy Jowisza, otrzymała w podarunku od Flory cudowny kwiat, dzięki któremu stała się brzemienna bez udziału męża. Wydała wówczas na świat boga, którego imieniem nazwano pierwszy miesiąc wiosny (Martius)[1][3].

W Rzymie Flora posiadała dwie świątynie: starszą na Kwirynale i młodszą w pobliżu Circus Maximus, wzniesioną w 238 roku p.n.e.[2] Zachowały się liczne wizerunki bogini z okresu starożytnego, w tym m.in. rzeźba znana jako Flora Farnese, będąca przypuszczalnie rzymskim naśladownictwem greckiego oryginału z IV wieku p.n.e., fresk ze Stabii z około 60 n.e. i mozaika Flora z Baccana z ok. 300 n.e.[2]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2001, s. 108. ISBN 83-7132-526-6.
  2. a b c d e Vojtech Zamarovský: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 154–155. ISBN 83-7183-239-7.
  3. a b c d e f g h i Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 104. ISBN 978-83-04-04673-3.