Otwórz menu główne

Florian Ziemiałkowski (ur. 27 grudnia 1817 w Berezowicy Małej, zm. 27 marca 1900 w Wiedniu) – polski prawnik, działacz niepodległościowy, polityk, pierwszy prezydent Lwowa po uzyskaniu autonomii przez Galicję, właściciel dóbr Dębowiec.

Florian Ziemiałkowski
Ilustracja
Florian Ziemiałkowski, ok. 1880 r.
Data i miejsce urodzenia 1817
Berezowica Mała
Data i miejsce śmierci 1900
Wiedeń
poseł do sejmu Krajowego Galicji
Okres od 1861
do 1863
poseł do sejmu Krajowego Galicji
Okres od 1865
do 1867
członek wiedeńskiej Rady Państwa
Okres od 1867
do 1869
członek wiedeńskiej Rady Państwa
Okres od 1873
do 1888
Prezydent Lwowa
Okres od 1871
do 1873
Minister dla Galicji w Rządzie Austriackim
Okres od 1873
do 1888

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z biednej rodziny (jego ojciec był kucharzem). Ukończył jezuickie gimnazjum w Tarnopolu, po czym podjął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Lwowskiego, które ukończył w 1840. W latach 30. i 40. XIX w. brał udział w organizacjach spiskowych. Podczas Wiosny Ludów był wraz z Franciszkiem Smolką współautorem petycji do cesarza o przywrócenie swobód narodowych w Galicji (żądano w niej m.in. usunięcia cenzury, swobody słowa, zrównania wszystkich stanów i wyznań, uwolnienia więźniów politycznych, zniesienia pańszczyzny, wprowadzenia do szkół i urzędów języka polskiego, utworzenia Gwardii Narodowej). Za działalność patriotyczną był skazany (na karę śmierci) i dwukrotnie uwięziony – pierwszy raz w latach 1844-1845, drugi – po powstaniu styczniowym. W czasie powstania styczniowego pracował w organizacji[1].

W latach 1861-1863 i 1865-1867 był posłem do Sejmu Krajowego, w latach 1867-1869 i 1873-1888 do wiedeńskiej Rady Państwa, został wybrany pierwszym prezydentem Lwowa (1871-1873), a w latach 1873-1888 piastował stanowisko ministra dla Galicji w rządzie austriackim.

W swoim działaniu unikał ryzyka, wykorzystywał środki konstytucyjne, był zwolennikiem ograniczonej autonomii i kompromisu z zaborcą. Taka postawa była przyczyną uchwalenia wobec niego votum nieufności przez Sejm Krajowy (1888). W efekcie tego Ziemiałkowski zrzekł się mandatu do parlamentu austriackiego. Ostatnie 25 lat życia spędził w Wiedniu, gdzie zmarł (pochowany został na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie).

W 1880 otrzymał austriackie szlachectwo, z tytułem Freiherr (odpowiednik barona). Został wyróżniony tytułami honorowego obywatelstwa miast: Jarosławia (1873), Sanoka (1880, w uznaniu za przyczynek do utworzenia Gimnazjum Męskiego)[2], Jasła[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Księga pamiątkowa opracowana staraniem Komitetu Obywatelskiego w czterdziestą rocznicę powstania r. 1863/1864, Lwów 1904, s, 415.
  2. Edward Zając: Obywatele Honorowi Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2002, s. 29-30. ISBN 83-909787-8-4.
  3. Honorowi Obywatele Miasta. jaslo.pl, 2014-07-04. [dostęp 2016-07-10].

BibliografiaEdytuj