Ford GT

Supersamochód segmentu E
Ten artykuł dotyczy supersamochodu produkowanego w latach 2003–2007 i od 2016 roku. Zobacz też: Ford GT40 - supersamochód z lat 1964—1968.

Ford GTsupersamochód klasy wyższej produkowany pod amerykańską marką Ford w latach 2003 – 2007 oraz ponownie od 2016 roku jako druga generacja.

Pierwsza generacjaEdytuj

Ford GT I
 
Ford GT I
Producent Ford
Zaprezentowany Detroit Auto Show 2002
Okres produkcji 2003 – 2007
Miejsce produkcji   Wixom
Następca Ford GT II
Dane techniczne
Segment supersamochód segmentu E
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
Silniki V8 5,4 l 550 KM
Skrzynia biegów 6-biegowa manualna
Długość 4643 mm
Szerokość 1953 mm
Wysokość 1125 mm
Rozstaw osi 2710 mm
Masa własna 1538 kg
Zbiornik paliwa 66 l
Liczba miejsc 2
Dane dodatkowe
Pokrewne Panoz Abruzzi
Konkurencja Ferrari F430
Lamborghini Murciélago
 
Ford GT I - tył

Ford GT I został zaprezentowany po raz pierwszy w 2002 roku.

Wzorcem dla projektantów modelu GT, był Ford GT40 z lat 60. XX w. (GT40 – nazwa wzięła się od wysokości pojazdu tj. 40 cali). W latach 60. na torach wyścigowych w Grand Prix panowały samochody Ferrari. Ówcześni szefowie Forda postanowili przerwać tę passę i podnieść prestiż własnej firmy. Tak właśnie powstał model GT40. Ford udowodnił że może wygrywać z Ferrari, zwyciężając 4 razy z rzędu 24-godzinny Wyścig Le Mans. Pojazd był jak na tamte czasy futurystyczny, a jego konstrukcja zapewniała stabilność i wytrzymałość potrzebną w długich, 24-godzinnych maratonach.

Ford GT upamiętnia tamte sukcesy, lecz nie jest pierwszą próbą wskrzeszenia legendy. W latach dziewięćdziesiątych Ford zaprezentował prototyp samochodu Ford GT90 z silnikiem V12 z czterema sprężarkami o mocy 720 KM. Tamten model nie doczekał się produkcji nawet w krótkiej serii.

ProdukcjaEdytuj

Napędzany jest silnikiem V8 o pojemności 5.4 litra doładowany kompresorem generuje moc 550 KM, a centralne umieszczenie silnika poprawia rozkład masy i stabilność. Wnętrze posiada dużo elementów z perforowanego aluminium. Elementy takie jak elektrycznie sterowane szyby, klimatyzacja i zestaw audio znajdują się w wyposażeniu seryjnym. Samochód był do nabycia w Europie za 111 tysięcy funtów (czyli około 660 tysięcy złotych według kursu z okresu sprzedaży), a w USA za 153 tysiące dolarów (czyli około 460 tysięcy złotych, kurs z 2006). Planowano produkcję 4500 egzemplarzy, jednak zakończono ją po wytworzeniu ok. 4000 sztuk.

SilnikEdytuj

  • V8 5,4 l (5409 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC
  • Układ zasilania: wtrysk SFi
  • Średnica cylindra × skok tłoka: 90,20 mm × 105,80 mm
  • Stopień sprężania: 8,4:1
  • Moc maksymalna: 558 KM (410 kW) przy 6500 obr./min
  • Maksymalny moment obrotowy: 678 N•m przy 4500 obr./min

OsiągiEdytuj

  • Przyspieszenie 0-100 km/h: 3,9 s
  • Przyspieszenie 0-160 km/h: 7,8 s
  • Czas przejazdu pierwszych 400 m: 11,7 s
  • Prędkość maksymalna: 330 km/h


Druga generacjaEdytuj

Ford GT II
 
Ford GT II
Producent Ford
Zaprezentowany Detroit Auto Show 2015
Okres produkcji od 2016
Miejsce produkcji   Markham
Poprzednik Ford GT I
Dane techniczne
Segment supersamochód segmentu E
Typy nadwozia 2-drzwiowe coupé
Skrzynia biegów 7-biegowa automatyczna
Długość 4762 mm
Szerokość 2004 mm
Wysokość 1110 mm
Rozstaw osi 2710 mm
Masa własna 1521 kg
Liczba miejsc 2
Dane dodatkowe
Konkurencja Ferrari F8 Tributo
Lamborghini Aventador
 
Ford GT II - tył

Ford GT II został zaprezentowany po raz pierwszy w 2015 roku.

W styczniu na salonie samochodowym NAIAS w Detroit Ford zaprezentował nową generację modelu GT, przy czym zastrzeżono, że auto trafi do produkcji dopiero w roku 2016.

Samochód jest napędzany podwójnie doładowanym silnikiem V6 o pojemności 3,5l. Moc jednostki napędowej to równe 600 KM[1].

Pojazd zbudowano, kładąc duży nacisk na obniżenie masy, stąd szerokie zastosowanie aluminium i włókna węglowego. We wnętrzu zastosowano wielofunkcyjną kierownicę w stylu F1 oraz całkowicie zdigitalizowaną deskę rozdzielczą.

SilnikEdytuj

  • V6 3.5 l EcoBoost 656 KM


PrzypisyEdytuj

  1. Nowy Ford GT oficjalnie! (pol.). W: chceauto.pl [on-line]. [dostęp 13-01-2014].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj