Formuła 1 Sezon 1961

Sezon 1961 Formuły 1 – dwunasty sezon Mistrzostw Świata Formuły 1. Mistrzem Świata został Phil Hill. W trakcie mistrzostw podczas GP Włoch na torze w Monzie zginął Wolfgang von Trips. Tytuł mistrza konstruktorów po raz pierwszy zdobył zespół Ferrari (prócz wspomnianych Hilla i Tripsa punkty dla Ferrari zdobywali: Amerykanin Richie Ginther, Włoch Giancarlo Baghetti oraz Belg Olivier Gendebien).

Sezon 1961 Mistrzostw Świata Formuły 1
ilustracja
Inauguracja 14 maja
Zakończenie 8 października
Liczba wyścigów 8
Mistrzowie
Kierowcy Phil Hill
Konstruktorzy Ferrari
Poprzedni sezonNastępny sezon

PrzebiegEdytuj

Sezon 1961 w Formule 1 był zdominowany przez świetnie zorganizowaną ekipę Ferrari. Tylko Stirling Moss w podstarzałym Lotusie był w stanie dwukrotnie pokonać dzięki swojej zręczności włoską ekipę (raz udało się to Innesowi Irelandowi). Giancarlo Baghetti zaliczył w swoim debiucie zwycięstwo (na torze we Francji).

ZmianyEdytuj

TerminarzEdytuj

Nazwa Miejsce Tor Data Zwycięzca Więcej
  Grand Prix Monako Monte Carlo Circuit de Monaco 14 maja Stirling Moss więcej
  Grand Prix Holandii Zandvoort Circuit Park Zandvoort 22 maja Wolfgang von Trips więcej
  Grand Prix Belgii Stavelot Circuit de Spa-Francorchamps 18 czerwca Phil Hill więcej
  Grand Prix Francji Reims Reims-Gueux 2 lipca Giancarlo Baghetti więcej
  Grand Prix Wielkiej Brytanii Aintree Aintree Motor Racing Circuit 15 lipca Wolfgang von Trips więcej
  Grand Prix Niemiec Nürburg Nürburgring 6 sierpnia Stirling Moss więcej
  Grand Prix Włoch Monza Autodromo Nazionale Monza 10 września Phil Hill więcej
  Grand Prix Stanów Zjednoczonych Watkins Glen Watkins Glen International 8 października Innes Ireland więcej

Lista startowaEdytuj

Team Kierowcy Wyścigi
  Ferrari   Phil Hill
  Wolfgang von Trips
  Giancarlo Baghetti
  Richie Ginther
  Olivier Gendebien
  Willy Mairesse
  Ricardo Rodríguez
7
7
7
3
1
1
1
  Lotus-Climax   Stirling Moss
  Jim Clark
  Innes Ireland
  Henry Taylor
  Michel May
  Wolfgang Seidel
  Gerry Ashmore
  Lucien Bianchi
  Ian Burgess
  Willy Mairesse
  Tony Marsh
  Tony Maggs
  Tim Parnell
  Masten Gregory
  Cliff Allison
  Trevor Taylor
  Ernesto Prinoth
  Peter Ryan
  Jim Hall
  Lloyd Ruby
  Olivier Gendebien
8
8
6
4
3
3
3
2
2
2
2
2
2
2
1
1
1
1
1
1
1
  Porsche   Dan Gurney
  Jo Bonnier
  Carel Godin de Beaufort
  Hans Herrmann
8
8
6
3
  Cooper-Climax   Bruce McLaren
  John Surtees
  Jack Brabham
  Jackie Lewis
  Roy Salvadori
  Masten Gregory
  Bernard Collomb
  Ian Burgess
  Jack Fairman
  Roger Penske
  Hap Sharp
  Walt Hansgen
8
8
8
5
5
4
2
1
1
1
1
1
  BRM-Climax   Tony Brooks
  Graham Hill
8
8
  Ferguson-Climax   Jack Fairman
1
  Lotus-Maserati   Gaetano Starrabba
1
  Emeryson-Maserati   André Pilette
  Lucien Bianchi
  Olivier Gendebien
1
1
1
  De Tomaso-O.S.C.A.   Roberto Lippi
1
  De Tomaso-Alfa Romeo   Nino Vaccarella
  Roberto Bussinello
1
1
  Cooper-Maserati   Maurice Trintignant
  Lorenzo Bandini
  Massimo Natili
  Renato Pirocchi
5
4
2
1
  Gilby-Climax   Keith Greene
1
  JBW-Climax   Brian Naylor
1

Klasyfikacja kierowcówEdytuj

Punktacja:
Wyścig: 8-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 5 najlepszych wyników

Poz. Kierowca MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
ITA
 
USA
 
Pkt.
1   Phil Hill* 3 2 1 9 2 (3) 1 34 (38)
2   Wolfgang von Trips 4 1 2 NU 1 2 NU 33
3   Stirling Moss 1 4 8 NU NU 1 NU NU 21
4   Dan Gurney 5 10 6 2 7 7 2 2 21
5   Richie Ginther 2 5 3 15 3 8 NU 16
6   Innes Ireland NW NU 4 10 NU NU 1 12
7   Jim Clark 10 3 12 3 NU 4 NU 7 11
8   Bruce McLaren 6 12 NU 5 8 6 3 4 11
9   Giancarlo Baghetti 1 NU NU 9
10   Tony Brooks 13 9 13 NU 9 NU 5 3 6
11   Jack Brabham NU 6 NU NU 4 NU NU NU 4
12   John Surtees 11 7 5 NU NU 5 NU NU 4
13   Jackie Lewis 9 NU NU 9 4 3
14   Olivier Gendebien NZ 4 11 3
15   Joakim Bonnier 12 11 7 7 5 NU NU 6 3
16   Graham Hill NU 8 NU 6 NU NU NU 5 3
17   Roy Salvadori 8 6 10 6 NU 2
  Maurice Trintignant 7 NU 13 NU 9 0
  Carel Godin de Beaufort 14 11 NU 16 14 7 0
  Lorenzo Bandini NU 12 NU 8 0
  Cliff Allison 8 NW 0
  Roger Penske 8 0
  Hans Herrmann 9 15 13 0
  Peter Ryan 9 0
  Masten Gregory NZ NW 10 12 11 NU NU 0
  Henry Taylor NZ NW 10 NU 11 0
  Tim Parnell NU 10 0
  Hap Sharp 10 0
  Tony Maggs 13 11 0
  Michel May NU 11 NW 0
  Ian Burgess NW NW 14 14 12 0
  Renato Pirocchi 12 0
  Trevor Taylor 13 0
  Tony Marsh NW NU 15 0
  Keith Greene 15 0
  Gerry Ashmore NU 16 NU 0
  Wolfgang Seidel NW 17 NU NU 0
  Bernard Collomb NU NS 0
  Lucien Bianchi NZ NU NU NU 0
  Willy Mairesse NU NU NU 0
  Jack Fairman DK NU 0
  Giorgio Scarlatti NU 0
  Massimo Natili NU 0
  Ricardo Rodríguez NU 0
  Gaetano Starrabba NU 0
  Nino Vaccarella NU 0
  Roberto Bussinello NU 0
  Brian Naylor NU 0
  Roberto Lippi NU 0
  Jim Hall NU 0
  Lloyd Ruby NU 0
  Walt Hansgen NU 0
  André Pilette NZ 0
Poz. Kierowca MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
ITA
 
USA
 
Pkt.

Klasyfikacja konstruktorówEdytuj

Punktacja:
Wyścig: 8-6-4-3-2-1 (sześć pierwszych pozycji)
Do klasyfikacji zaliczano 5 najlepszych wyników
Tylko jeden, najwyżej uplasowany kierowca danego konstruktora, zdobywał dla niego punkty

Poz. Konstruktor MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
ITA
 
USA
 
Pkt.
1   Ferrari (2) 1 1 1 1 (2) 1 WD 40 (52)
2   Lotus-Climax 1 3 8 3 10 1 10 1 32
3   Porsche 5 10 (6) 2 5 7 2 2 22 (23)
4   Cooper-Climax (6) (6) 5 5 4 (5) 3 4 14 (18)
5   BRM-Climax 13 8 13 6 9 NU 5 3 7
  Cooper-Maserati 7 NU 13 12 NU 8 0
  Gilby-Climax 15 0
  Ferguson-Climax DK 0
  De Tomaso-OSCA NU NU 0
  Lotus-Maserati NU 0
  De Tomaso-Alfa Romeo WD NU 0
  JBW-Climax WD NU 0
  Emeryson-Maserati NZ WD NZ 0
Poz. Konstruktor MON
 
NED
 
BEL
 
FRA
 
GBR
 
GER
 
ITA
 
USA
 
Pkt.

Śmierć Wolfganga von TripsaEdytuj

Zdarzyło się to podczas 1 okrążenia wyścigu na torze Monza. Niemiec stracił panowanie nad swoim Ferrari i wpadł w trybuny pełne widzów. W wyniku tego Niemiec zginął, a prócz niego 14 kibiców