Otwórz menu główne

Franciszek Brożek

polski wojskowy, strzelec

Franciszek Zachariasz Brożek (ur. 23 sierpnia 1890 w Krakowie, zm. w 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek i współzałożyciel Towarzystwa Sportowego „Wisła”, ofiara zbrodni katyńskiej.

Franciszek Zachariasz Brożek
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1890
Kraków
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 18 Pułk Piechoty
Batalion KOP „Iwieniec”
Stanowiska oficer sztabowy pułku
dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Franciszek Zachariasz Brożek urodził się 23 sierpnia 1890 w Krakowie, w rodzinie Jana, urzędnika pocztowego, i Józefy ze Stasików[1]. Po wybuchu I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Od lutego do lipca 1916 walczył na froncie rosyjskim, a od lutego 1917 do czerwca 1918 na froncie włoskim. W lutym otrzymał stopień porucznika armii austriackiej. W 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 8 pułku piechoty Legionów. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej, a następnie polsko-bolszewickiej[1].

Bramkarz pierwszej drużyny piłkarskiej Wisły Kraków do 1910 roku[1]. Reprezentant Polski w Igrzyskach Olimpijskich w 1924 (Paryż) w strzelectwie sportowym [1]. Zajął 15 miejsce drużynowo w strzelaniu do tarcz 200, 400, 600, 800 m.

12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 80. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W 1928 roku był oficerem sztabowym 18 pułku piechoty w Skierniewicach[3]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[4]. W 1934 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Iwieniec”[5][6][7][8]. W 1936 roku został awansowany na podpułkownika. W 1937 roku został szefem Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 roku spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[9].

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień pułkownika[10]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 158.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 34, 181.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 253.
  5. Głowiński 2009 ↓, s. 30.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30, 905.
  7. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 21.
  8. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 20, tu jako „Franciszek Zachariasz Brożek”.
  9. Wryk 2015 ↓, s. 159.
  10. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj