Otwórz menu główne

Franciszek Korewo (ur. 8 lub 21 września 1885 w Zujkajmiach, zm. ?) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Franciszek Korewo
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 lub 21 września 1885
Zujkajmie
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 14 Pułk Strzelców,
16 Pułk Strzelców Polskich,
Okręg Wojskowy nr X „Łowicz”,
30 Pułk Piechoty,
49 i 65 Pułk Piechoty,
XXXII Brygada Piechoty,
65 Pułk Piechoty,
13 Dywizja Piechoty,
Brygada KOP „Wilno”,
DOK Nr III
Stanowiska dowódca pułku,
dowódca OW,
dowódca brygady,
dowódca piechoty dywizyjnej,
inspektor poborowy DOK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 8[1] lub 21[2][3][4] września 1885 w Zujkajmiach na Kowieńszczyźnie[4]. Ukończył gimnazjum w Wilnie[4]. Służył w Armii Imperium Rosyjskiego[4]. Ukończył szkołę junkierską w Wilnie[4]. Od 1808 był oficerem zawodowym[4]. Podczas I wojny światowej od grudnia 1917 był zastępcą dowódcy 14 pułku strzelców[4]. Później był dowódcą 16 pułku Strzelców Polskich w składzie 5 Dywizji Strzelców Polskich II Korpusu Wojska Polskiego na Wschodzie[4][5]. Brał udział w bitwie pod Kaniowem 11 maja 1918, po czym dostał się do niewoli niemieckiej[4].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w październiku 1918 jako były oficer armii rosyjskiej w stopniu podpułkownika[6][4]. Został zweryfikowany w stopniu podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[7]. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[8][9][10]. Został komendantem powołanego rozkazem z 30 października 1918 Okręgu Wojskowego nr X „Łowicz” (Łowicki)[4]. Następnie był organizatorem oraz od 1 grudnia 1918 do 14 lipca 1919 dowódcą 30 pułku piechoty, po czym na przełomie 1919/1920 w stopniu podpułkownika kierował 49 i 65 pułkiem piechoty[11][4]. W międzyczasie organizował XXXII Brygadę Piechoty, będąc jej pełniącym obowiązki dowódcy[4]. Był także dowódcą grupy w Małopolsce Wschodniej[4]. Za swoje czyny podczas wojnie polsko-bolszewickiej otrzymał Order Virtuti Militari[12]. Po wojnie kierował ponownie 65 Starogardzkim pułkiem piechoty (w okresie pokoju stacjonującym w Grudziądzu), w 1923 jako pełniący obowiązki dowódcy[13], w 1924 jako etatowy dowódca[14]. Od 31 marca 1927 do 14 lutego 1929 sprawował stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej i jednocześnie zastępcy dowódcy 13 Dywizji Piechoty w Równem[15][4]. Następnie został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i był dowódcą Brygady KOP „Wilno” od 23 lutego 1929 do 1930[4]. W 1932 był inspektorem poborowym w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[16][4]. Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynku[17]. W 1938 zamieszkiwał w Grodnie przy ul. Zielonej 4[4].

Odznaczenia i orderyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2016-05-18].
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114, 160.
  3. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 15, 459.
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 362.
  5. Henryk Bagiński: Wojsko Polskie na Wschodzie 1914-1920. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa. Zakłady Graficzno-Wydawnicze „Książka”, 1921, s. 358.
  6. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 53.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 397.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 340.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 160.
  10. a b c Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 15.
  11. Ludwik Proskurnicki: Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920. 65 Starogardzki pułk piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 9.
  12. Ludwik Proskurnicki: Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920. 65 Starogardzki pułk piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 29.
  13. a b c d Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 311.
  14. a b c d e Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 277.
  15. a b c Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 114.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 459.
  17. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Przeniesienia w stan spoczynku. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 11, s. 143, 7 czerwca 1934. 

BibliografiaEdytuj