Otwórz menu główne

Franciszek Rost (ur. 9 listopada 1890 w Wielichowie, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – podpułkownik rezerwy Wojska Polskiego, doktor medycyny, powstaniec wielkopolski i uczestnik wojny polsko-bolszewickiej.

Franciszek Rost
podpułkownik rezerwy lekarz podpułkownik rezerwy lekarz
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1890
Wielichowo
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svgArmia Wielkopolska,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 10 pułk strzelców wielkopolskich 7 Szpital Okręgowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)
Franciszek Rost - mural w Nowym Tomyślu

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Hieronima Rosta i Józefy z Góreckich. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnym Wielichowie, a gimnazjum humanistyczne w Gnieźnie. Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Lipsku. Już jako gimnazjalista i student działał w polskich organizacjach narodowych w zaborze pruskim. W latach 1914–1918 dr Rost służył jako lekarz-chirurg w niemieckim szpitalu polowym. Od 5 lutego 1919 r. włączył się do powstania wielkopolskiego, tworząc od podstaw służbę sanitarną w powstańczej kompanii wielichowskiej i szpital powstańczy w Rakoniewicach. Był także przedstawicielem polskiej strony w negocjacjach dotyczących poddania przez Niemców Wolsztyna. Po 11 listopada 1919 r. służył w 10 pułku strzelców wielkopolskich (późniejszy 68 pułk piechoty) na froncie wschodnim m.in. w okolicach Mołodeczna. W wyniku trudów wojennych i osłabienia organizmu zachorował ciężko na tyfus plamisty. Po powrocie do zdrowia ponownie wrócił na front, a następnie skierowano go do pracy w szpitalu polowym.

Od 1 kwietnia 1922 r. do wybuchu II wojny światowej był dyrektorem szpitala powiatowego w Nowym Tomyślu. W dniu 24 maja 1935 r. obronił doktorat z medycyny na Uniwersytecie Poznańskim. W 1939 r. mianowany został majorem rezerwy.

We wrześniu 1939 r. ewakuowany wraz z 7 Szpitalem Okręgowym z Poznania na wschód dostał się w bliżej nieznanych okolicznościach do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku, zamordowany strzałem w tył głowy w Katyniu. Dekretem Prezydenta Lecha Kaczyńskiego został awansowany w 2008 r. pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Z małżeństwa ze Stefanią Malatyńską miał dwie córki: Barbarę i Danutę. Podczas wojny żona wraz z córkami została wysiedlona do Kraśnika. W katastrofie kolejowej 30.03.1944 r. pod Zemborzycami zginęła Stefania Rost z córką Danutą. Barbara została ranna. Wnukiem dr. Franciszka Rosta jest poznański fizyk - profesor dr. hab. Roman Świetlik.

OdznaczeniaEdytuj


BibliografiaEdytuj

  • Antoni. Czubiński, Bogusław. Polak: Słownik biograficzny powstańców wielkopolskich 1918-1919. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2002, s. 308-309. ISBN 83-7177-014-6.
  • Bogusław Polak: Powstańcy wielkopolscy. Biogramy uczestników Powstania Wielkopolskiego 1918-1919,Poznań 2008 (biogram opracowany przez Zdzisława Kościańskiego).