Otwórz menu główne

Franciszek Salezy Miaskowski

Franciszek Salezy Karol Miaskowski herbu Bończa II (ur. 1739 , zm. 14 marca 1816 roku w Otorowie)[1]kasztelan gnieźnieński w latach 1786-1795, starosta gnieźnieński w 1775 roku[2], członek Rady Nieustającej.

Franciszek Salezy Karol Miaskowski
Ilustracja
Herb
Bończa II
Rodzina Miaskowscy herbu Bończa II
Data urodzenia 1739
Data i miejsce śmierci 14 marca 1816
Otorów
Żona

Katarzyna Miaskowska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Był synem Kaspra, stolnika poznańskiego i drugiej jego żony Joanny Malczewskiej, bratem Andrzeja Marcina i Józefa. W jesieni 1760 mianowany został szambelanem królewskim. W 1764 roku jako poseł województwa kaliskiego na sejm elekcyjny był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa kaliskiego[3].

W 1766 roku był posłem na Sejm Czaplica z województwa poznańskiego[4]. Członek konfederacji Adama Ponińskiego w 1773 roku. Jako poseł województwa kaliskiego na Sejmie Rozbiorowym 1773–1775[5] wszedł w skład delegacji wyłonionej pod naciskiem dyplomatów trzech państw rozbiorczych, mającej przeprowadzić rozbiór[6], powołany do Komisji Emfiteutycznej Koronnej[7]. 18 września 1773 roku podpisał traktaty cesji przez Rzeczpospolitą Obojga Narodów ziem zagarniętych przez Rosję, Prusy i Austrię w I rozbiorze Polski[8].

Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z powiatu konińskiego[9] Członek Departamentu Wojskowego Rady Nieustającej w 1777 roku[10].

W latach 1778-1789 był rotmistrzem Kawalerii Narodowej. W 1778, 1786 i 1788 roku pobierał stałą pensję z kasy ambasady rosyjskiej. Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[11]. Figurował na liście posłów i senatorów posła rosyjskiego Jakowa Bułhakowa w 1792 roku, która zawierała zestawienie osób, na które Rosjanie mogą liczyć przy rekonfederacji i obaleniu dzieła 3 maja[12]. Był konsyliarzem konfederacji targowickiej z województwa gnieźnieńskiego[13]., konsyliarzem konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiej[14].

W 1786 odznaczony Orderem Orła Białego, w 1776 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława.

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki, Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria, Kraków 2002, s. 163.
  2. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo gnieźnieńskie wraz z Katarzyną Miaskowską, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 151.
  3. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 53.
  4. Dyaryusz seymu walnego ordynaryinego odprawionego w Warszawie roku 1766 ..., brak paginacji
  5. Actum in Curia Regia Varsaviensi Feria Tertia post Dominicam Conductus Paschae videlicet, die vigesima Mensis Aprilis Anno Domini Millesimo Septingentesimo Septuagesimo Tertio. [Inc. tekst pol.:] My Posłowie na Seym blisko następuiący [...], b.n.s.
  6. Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 558-560.
  7. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 87.
  8. Volumina Legum t. VIII, Petersburg 1860, s. 20-48.
  9. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.
  10. Kolęda warszawska na rok 1777, Warszawa 1777, [b.n.s]
  11. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 311.
  12. Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792-1793, Warszawa 1993, s. 46, Сборник Русского исторического общества, t. 47,Petersburg 1885, s. 271.
  13. Leon Wegner, Konfederacja województw wielkopolskich z roku 1792, Poznań 1863, s. 152-153.
  14. Dariusz Rolnik, Szlachta koronna wobec konfederacji targowickiej (maj 1792 – styczeń 1793), Katowice 2000, s. 162.