Otwórz menu główne

Francuska strefa okupacyjna w Niemczech

Francuska strefa okupacyjna w Niemczech (niem. Französische Besatzungszone, fr. Zone d’occupation française en Allemagne) – południowo-zachodni obszar Niemiec okupowany przez Republikę Francuską po zakończeniu II wojny światowej.

Zone d’occupation française en Allemagne
Francuska strefa okupacyjna w Niemczech
1945–1949
Flaga
Flaga
Stolica Baden-Baden
Status terytorium okupacja wojenna
Zależne od Sojusznicza Rada Kontroli Niemiec
Francja
Jednostka monetarna Reichsmark i Rentenmark (1945–1948)
Marka niemiecka
Kapitulacja III Rzeszy 8 maja 1945
Połączenie stref okup. w Trizonię
Proklamacja Republiki Federalnej Niemiec
3 czerwca 1948 (powstanie Trizonii)
23 maja 1949 (powstanie RFN)
Mapa
Francuska strefa okupacyjna

HistoriaEdytuj

Podczas konferencji jałtańskiej podjęto decyzję podziału Niemiec na trzy strefy okupacyjne: radziecką, amerykańską i brytyjską. Swój sprzeciw wobec takich działań wyraził Rząd Tymczasowy Republiki Francuskiej uznając, że Francja, jeden z pierwszych aliantów walczący od 1939, powinna posiadać swoją strefę okupacyjną utworzoną z części terenów obiecanych Wielkiej Brytanii i Stanom Zjednoczonym[1].

Przewodniczący Rządu Tymczasowego gen. bryg. Charles de Gaulle wysłał na uroczystość podpisania przez Rzeszę kapitulacji gen. armii Jean’a de Lattre de Tassigny, dowódcę 1 Armii Francuskiej „Ren i Dunaj”, który zagroził samobójstwem jeśli nie zostanie dopuszczony do podpisania kapitulacji. Feldmarszałek Wilhelm Keitel zadrwił z gen. de Lattre de Tassigny sugerując, iż powinien on podpisać akt kapitulacji po obu stronach, ponieważ do roku 1942, gdy został aresztowany i zdegradowany przez petainistów, służył w Armii Rozejmowej[2].

Brytyjczycy oddali Francuzom Saarę, Palatynat oraz tereny na wschód od Renu, zaś Amerykanie Badenię, Wirtembergię, Lindau i cztery okręgi Hesji na prawym brzegu Renu[1]. Niedługo później Francja otrzymała także berlińskie dzielnice Reinickendorf i Wedding.

Likwidacja strefy okupacyjnejEdytuj

3 czerwca 1948 francuska strefa okupacyjna połączyła się ze strefą brytyjską i amerykańską w Trizonię. 23 maja 1949 na jej terenie powstała Republika Federalna Niemiec.

Protektorat SaaryEdytuj

Osobny artykuł: Protektorat Saary.

Wśród ziem przekazanych przez Brytyjczyków znalazła się również Saara, która jednak nie weszła w skład francuskiej strefy okupacyjnej. Został tam utworzony protektorat, na którego terytorium podjęto próbę degermanizacji. Na skutek referendum z 23 października 1955 będącego wynikiem porozumiewania w Paryżu, w którym 67,7% wybrało stronę niemiecką, 1 stycznia 1957 Saara wróciła do Niemiec.

Władze strefy okupacyjnejEdytuj

Komendant wojskowyEdytuj

Gubernatorzy wojskowiEdytuj

Gubernator strefy okupacyjnej:

Gubernator Nadrenii i Palatynatu:

  • płk Claude Hettier de Boislambert (1945-1951)

Gubernator Wirtembergii:

  • płk Guillaume Widmer (1945-1952)

Gubernator Badenii:

  • płk Pierre Pène (1946-1952)

Wysoki Komisarz AlianckiEdytuj

Polacy w strefie francuskiejEdytuj

W garnizonach Tuttlingen, Lindau, Stuttgart, Karsruhe, Rottweil, Horb i Baden-Baden obok żołnierzy francuskich służyli żołnierze 19 i 29 Zgrupowań Piechoty Polskiej 1 Armii Francuskiej „Ren i Dunaj”, które tworzyli Polacy walczący uprzednio we Francuskich Siłach Wewnętrznych. Swój szlak bojowy przeszli od Renu do Jeziora Bodeńskiego. Oba zgrupowania wróciły do Polski wraz z wyposażeniem w listopadzie 1945 roku[3][4].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Corine Defrance, La Politique culturelle de la France sur la rive gauche du Rhin, 1945-1955, Presses universitaires de Strasbourg, 1994.
  • Compte rendu du deuxième Congrès de l’Organisation des fonctionnaires résistants en Allemagne, Höllhof, 1949.