Otwórz menu główne

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne

francuskie terytoria zależne

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne (fr. Terres australes et antarctiques françaises – TAAF) – francuskie terytorium zależne obejmujące antarktyczne wyspy wulkaniczne, położone w południowej części Oceanu Indyjskiego. Położone są one częściowo u wybrzeży Afryki, a część leży niemal w równej odległości od kontynentów Afryki, Australii i Antarktydy, w pobliżu 43°S i 67°E. W ich skład wchodzi również sektor Antarktydy obejmujący Ziemię Adeli, przy czym roszczenia wobec Ziemi Adeli nie są uznawane przez niektóre państwa.

Terres australes et antarctiques françaises
Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Herb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych Herb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Dewiza: (fr.) Liberté, Egalité, Fraternité
Położenie Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Język urzędowy francuski
Status terytorium terytorium zamorskie
Zależne od Francji
Głowa terytorium prezydent Emmanuel Macron
Szef rządu Prefekt, Wysoki Administrator Cécile Pozzo di Borgo od 2014
Powierzchnia
 • całkowita

440 000 km²
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

0
0 osób/km²
Jednostka monetarna euro (EUR)
Rok utworzenia wydzielenie z Madagaskaru
1955
Kod ISO 3166 TF/ATF/260
Domena internetowa .tf
Mapa Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych

Terytoria te mają od 1955 roku status terytorium zamorskiego Francji.

Spis treści

PodziałEdytuj

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne dzielą się na 5 dystryktów:

Od czasu utworzenia odrębnego terytorium zamorskiego w 1955 ziemie te były zarządzane przez administratora (administrateur supérieur) rezydującego w Paryżu. Od 1997 roku administrator miał swą siedzibę w Saint-Pierre na wyspie Reunion[1]. W wyniku reformy administracyjnej w grudniu 2003[2], administratora zastąpił prefekt (najwyższy zarządca), którego siedziba nadal znajduje się na wyspie Reunion. Od 13 października 2014 urząd ten sprawuje Cécile Pozzo di Borgo, druga kobieta w historii, która zarządza tym terytorium[3].

Ludność i gospodarkaEdytuj

Ziemia Adeli o powierzchni około 500 tys. km² oraz wyspy zajmujące razem 7781 km² nie były nigdy zamieszkane. Jedynymi mieszkańcami są przebywający tam czasowo naukowcy – w roku 1997 było ich około 100.

Mimo tego, terytorium posiada znaczącej wielkości flotę morską, w skład której wchodziły w 1999 roku następujące jednostki: 7 masowców, 5 statków drobnicowców, 10 chemikaliowców, 9 kontenerowców, 6 statków do przewozu ciekłego gazu, 24 tankowce, jeden statek-chłodnia oraz 10 rorowców. Łączna wyporność statków tej floty wynosi blisko 2893 tys. GRT, czyli 5166 tys. DWT. Flota ta rejestrowana jest w tzw. drugim francuskim rejestrze statków, co umożliwia ich właścicielom płacenie niższych podatków i stosowanie mniej restrykcyjnych regulacji niż w przypadku głównego rejestru.

Podstawowym bogactwem naturalnym tego terytorium są ryby i skorupiaki. Aktywność gospodarcza ogranicza się do utrzymywania tu stacji meteorologicznej i geofizycznych stacji naukowych, a także znaczącej floty rybackiej. Ryby złowione na tych akwenach eksportowane są do Francji i Reunionu. Roczny dochód terytorium wynosi około 18 mln dolarów.

Terytorium posiada domenę internetową .tf.

PrzyrodaEdytuj

Na terytorium zaobserwowano 153 gatunki autochtoniczne zwierząt, w tym 51 występujących endemicznie a jeden uznano za wymarły[4] – ptak Anas marecula z rodziny kaczkowatych wymarł przed 1793 rokiem na wyspie Amsterdam, a główną przyczyną jego wyginięcia były polowania[5]. Z kolei 18 gatunków zwierząt zostało introdukowanych lub ich pochodzenie nie jest znane. Ponadto odnotowano występowanie jednego gatunku chromistMicrofissurata australis. Zarejestrowano także 39 gatunków roślin[4] – z czego 7 to endemity (są to Agrostis delislei, Colobanthus diffusus, Lyallia kerguelensis, Pentaschistis insularis, Plantago pentasperma, Plantago stauntonii i Poa novarae)[6]. Ponadto 113 gatunków zostało sztucznie wprowadzonych lub ich pochodzenie nie jest znane[4].

Mapy wyspEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Décret n°96-200 du 14 mars 1996 relatif au siège de l'administration des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  2. Décret n°2003-1171 du 8 décembre 2003 relatif à l'emploi d'administrateur supérieur des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  3. French Southern and Antarctic Lands (ang.). worldstatesmen.org. [dostęp 2014-12-25].
  4. a b c Synthèse de Données Espèces – TAAF (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 18 października 2015].
  5. Anas marecula (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species 2012. [dostęp 18 października 2015].
  6. TAAF / Plantae – liste espèces endémiques (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 18 października 2015].

Linki zewnętrzneEdytuj