Otwórz menu główne

Fritz Wiedemann (ur. 16 sierpnia 1891 r. w Augsburgu, zm. 17 stycznia 1970 r. w Postmünster) – niemiecki żołnierz i działacz NSDAP. W latach 1934-1938 był osobistym adiutantem Adolfa Hitlera, który służył z nim podczas I wojny światowej.[1]

Okres wojnyEdytuj

Wiedemann i Hitler po raz pierwszy spotkali się podczas pierwszej wojny światowej gdy Hauptmann Wiedemann jako adiutant pułkowy 16 bawarskiego zapasowego pułku piechoty był przełożonym kaprala Hitlera.[2] Razem z Maxem Axmannem, był on jednym z najbardziej wspierających Hitlera ludzi w pułku, nominował go do Krzyża Żelaznego Pierwszej Klasy, który Hitler otrzymał w 1918 roku.[3] Gdy dostarczano dowody do procesów norymberskich, Wiedemann zasugerował, że Hitler zaprzepaścił szanse na otrzymanie awansu w pułku w związku z tym, że określał oficerów dowodzących „Czechami”.[4]

Adiutant HitleraEdytuj

Po wojnie Wiedemann opuścił armię i został rolnikiem, początkowo odrzucił ofertę Hitlera w 1922 roku, aby pomóc mu przy organizacji bojówekSA.[5] Jednakże, gdy Hitler doszedł do władzy, Wiedemann przyjął nową ofertę Hitlera jaką była początkowo praca w biurach Rudolfa Hessa, zanim został adiutantem Hitlera, oraz członkostwo w NSDAP (od 2 lutego 1934 roku).[6] Odtąd był ciągle przy Hitlerze, towarzyszył mu podczas wizyt, ułatwiał spotkania i kontakty z Hitlerem m.in. poprzez korenspodencję.[7] Uczestniczył także w spotkaniu z lordem Halifaxem lipcu 1938 roku dotyczącym przyłączenia Sudetów do Rzeszy.[8]

Służba dyplomatycznaEdytuj

Niedługo po tym Wiedemann stracił przychylność Hitlera.[9] W styczniu 1939 roku został mianowany konsulem generalnym w USA w San Francisco.[10] W publicznych wystąpieniach nadal popierał nazizm, prowadził także rozrywkowe życie uczestnicząc w spotkaniach towarzyskich, był członkiem ekskluzywnego Olimpic Club oraz pojawiał się w artykułach gazety Herb Caen.[11] W 1941 roku w lokalnym sądzie federalnym pojawiły się zarzuty sugerujące, że pracował przy pronazistowskich inicjatywach wraz z Henrym Fordem.[12] Prywatnie jednak Wiedemann całkowicie zerwał z nazizmem. Spotkał się z brytyjskim agentem Sir Williamem Weismanem, ostrzegł go, że Hitler ma niestabilną osobowość i oczekiwał natychmiastowego ataku Brytyjczyków na Niemcy. Zaoferował także, publiczne wystąpienie, które miało potępić władzę nazistów, jednak w tym czasie Biały Dom nie był zainteresowany ofertą.

Dr Weber odnalazł zapis rozmów Wiedemanna z 1940 roku w których przestrzega on przed Hitlerem i stwierdza, że Hitler ma „podzieloną osobowość i zajmuje znaczące miejsce wśród najbardziej okrutnych ludzi świata, sam widzi siebie jako lepszego niż Napoleon i przyjaźń z nim byłaby niemożliwa”. Wiedemann powiedział Wisemanowi o planach zdobycia przez Hitlera Wielkiej Brytanii i „silnie rekomendował” aby Brytyjczycy uderzyli szybko oraz „tak mocno jak to tylko możliwe”. Powiedział także Wisemanowi, że morale narodu niemieckiego i wsparcie dla Hitlera są niskie. Dr Weber powiedział, że gdyby Hitler wiedział o „zdradzie” Wiedemanna skazałby go na karę śmierci.[13]

Później Wiedemann wysłany był do Tiencinu, gdzie był ważną postacią w niemieckim szpiegostwie w Chinach.[14]

Wiedemann był źródłem dowodów podczas procesów norymberskich, chociaż zarzuty wobec niego zostały umorzone w 1948 roku. Później powrócił do rolnictwa znikając z życia publicznego.[15]

PrzypisyEdytuj

  1. Harold Charles Deutsch, Hitler and his Generals: The Hidden Crisis, January-June 1938, U of Minnesota Press, 1974, s. 41
  2. Thomas Weber, Hitler's First War: Adolf Hitler, the Men of the List Regiment, and the First World War, Oxford University Press, 2010, s.96
  3. Weber, Hitler's First War, s. 215
  4. Otis C. Mitchell, Hitler's Stormtroopers and the Attack on the German Republic, 1919-1933, McFarland, 2008, s. 36
  5. Weber, Hitler's First War, s. 260-1
  6. Weber, Hitler's First War, s. 293
  7. Weber, Hitler's First War, s. 293-4
  8. Peter Hoffmann, The History of the German resistance, 1933-1945, McGill-Queen's Press, 1996, s. 59
  9. Fabrice d'. Almeida, High Society in the Third Reich, Polity, 2008, s. 69
  10. W G Krivitsky, In Stalin's Secret Service, READ BOOKS, 2007, s. 20
  11. Stephen Fox, Uncivil Liberties: Italian Americans Under Siege During World War II, Universal-Publishers, 2000, s. 46
  12. David L. LewisThe Public Image of Henry Ford: An American Folk Hero and His Company, Wayne State University Press, 1976, s. 152
  13. in.news.yahoo.com/hitlers-chief-aide-urged-british-topple-him-peace-045558072.html
  14. Ellis M. Zacharias, Secret Missions: The Story of an Intelligence Officer, Naval Institute Press, 2003, s. 193
  15. Ernst Klee, Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945, Fischer Taschenbuch Verlag, Zweite aktualisierte Auflage, Frankfurt am Main 2005, s. 675