Front Centralny

Front Centralny – związek operacyjno-strategiczny Armii Czerwonej o kompetencjach administracyjnych i operacyjnych na zachodnim terytorium ZSRR, działający podczas wojny z Niemcami w czasie II wojny światowej.

Front Centralny
Центральный фронт
Historia
Państwo

 ZSRR

Sformowanie

1941

Rozformowanie

1943

Tradycje
Kontynuacja

Front Białoruski

Dowódcy
Pierwszy

gen. płk Fiodor Kuzniecow

Ostatni

gen. płk Konstanty Rokossowski

Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Podległość

Stawka

Skład

13 Armia
48 Armia
65 Armia
70 Armia
2 Armia Pancerna
16 Armia Lotnicza

Formowania i walkiEdytuj

I formowanie

Sformowany 24.07.1941 z części sił Frontu Zachodniego[1]. Dowódca Frontu generał pułkownik Fiodor Kuzniecow (do 7 sierpnia), później generał porucznik Michaił Jefriemow (do 25 sierpnia). Początkowy skład: 13 i 21 Armie ogólnowojskowe oraz Grupa Lotnictwa. Front rozwinął się na linii: Propojsk, Krzyczew, Siersza - przeciw siłom niemieckiej 2 Grupy Pancernej z Grupy Armii „Środek”. Po walkach obronnych wycofał się w kierunku Briańska. Rozwiązany 25 sierpnia 1941. Wojska frontu przekazano Frontowi Briańskiemu.

II formowanie

Ponownie sformowany 15 lutego 1943 na bazie rozformowanego Frontu Dońskiego. Po klęsce zgrupowania niemieckiego pod Stalingradem wojska frontu Centralnego zostały przegrupowane do rejonu na północ od Kurska. Dowódca frontu generał pułkownik Konstanty Rokossowski (od 28 kwietnia 1943 generał armii). Front rozwinął się na styku między frontami: Briańskim i Woroneskim, działał w kierunku na Briańsk. 12 marca w skład Frontu weszła część sił rozwiązanego Frontu Briańskiego. Front Centralny bronił linii: Nowosil, Briancewo, Siewsk, Rylsk.

Uczestniczył w bitwie kurskiej (5 lipca - 23 sierpnia 1943) w czasie której dowództwo frontu tworzyli następujący oficerowie: dowódca Konstanty Rokossowski, szef sztabu Michaił Malinin, członkowie rady wojennej Konstantin Tielegin i M. Stachurski oraz szef zarządu politycznego S. Gaładżew[2]. Brał też udział w walkach o wyzwolenie lewobrzeżnej Ukrainy (26 sierpnia - 16 października 1943) w wyniku czego wyszedł na linię: dolny bieg rz. Soż, Homel, Łojew, Czarnobyl, Tieremce i uchwycił przyczółki na Dnieprze. 1 października w skład Frontu weszła część ponownie rozwiązanego Frontu Briańskiego. 20 października 1943 przemianowany na Front Białoruski.

Jednostki wojsk pancernych z Frontu Centralnego oprócz sprzętu radzieckiego używały czołgów M4A2 Sherman, produkcji USA. W czołgi te wyposażony był 229 Pułk Pancerny z 48 Armii[3].

Dowódcy frontuEdytuj

Struktura organizacyjnaEdytuj

Skład początkowy[1]:

  • 13 Armia,
  • 21 Armia
  • Grupa Lotnicza

w 1943 roku[5]:

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj