Otwórz menu główne

Front Narodowy (Ruch Oporu)

lewicowy ruch polityczny stworzony przez Partię Komunistyczną w czasie II wojny światowej
Ten artykuł dotyczy lewicowego Frontu Narodowego. Zobacz też: prawicowy Front Narodowy.
Front Narodowy na Rzecz Walki o Wyzwolenie i Niepodległość Francji
Symbol ruchu Logo Front National (année 1945).png
Partie członkowskie PC/PCF, niezależni działacze lewicowi, LDH, część działaczy i sympatyków SFIO, PSPO i PRRRS
Data założenia 15 maja 1941
Data rozwiązania 1949
Ideologia komunizm, socjalizm, socjaldemokracja, socjalliberalizm, antyfaszyzm, lewica narodowa
Zbrojne ramię FTPF, FTP-MOI
Kolory      granatowy
     biały
     czerwony

Front Narodowy na Rzecz Walki o Wyzwolenie i Niepodległość Francji (fr. Front National de Lutte Pour la Libération et l’Indépendance de la France), w skrócie Front Narodowy (fr. Front National; FN) – lewicowy ruch polityczny stworzony przez Partię Komunistyczną w czasie hitlerowskiej okupacji Francji.

Zarys historia ruchuEdytuj

Front Narodowy na Rzecz Walki o Wyzwolenie i Niepodległość Francji został powołany przez Partię Komunistyczną 15 maja 1941 celem stworzenia ruchu oporu związanego z lewicą, który pozostałby niezależny i krytyczny wobec Komitetu Wolnej Francji[1]. Trzon FN stanowiła PC jednak prócz komunistów znaleźli się w nim także niektórzy działącze i sympatycy Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej, Partii Socjalistycznej Robotników i Chłopów, Partii Republikańskiej, Radykalnej i Radykalno-Socjalistycznej, Ligi Praw Człowieka i niezrzeszeni lewicowcy[2]. Front Narodowy działał zarówno w strefie północnej, jak i strefie południowej.

Zbrojnym ramieniem FN zostali Wolni Strzelcy i Partyzanci Francuscy i Wolni Strzelcy i Partyzanci – Imigrancka Siła Robocza. FTP byli największą i najsilniejszą organizacją Ruchu Oporu przed powstaniem jednolitej Francuskich Sił Wewnętrznych, w których skład weszły na prawie autonomii 1 lutego 1944[3]. Z FN związani byli także bojownicy niepodporządkowanych ruchowi organizacji min. lewicowych Wolnych Strzelców i Wyzwolenie-Południe, a nawet centrystycznej Obrony Francji i prawicowej Walki[4].

Na początku 1943 rozpoczęły się rozmowy FN z wywiadem Wolnej Francji, których reprezentowali Pierre Brossolette i płk André Dewavrin ps. „Passy”. 25 marca Front Narodowy wszedł w skład Krajowej Rady Ruchu Oporu. W tym czasie FTP zaczęli nawiązywać współpracę z siłami gaullistów (często dość opornie)[5]. FN działał w terenie w formie komitetów[6].

Wyzwolenie Korsyki w 1943, w czasie którego aktywnie działał Front Narodowy, spowodowało umocnienie jego pozycji. Po wyzwoleniu całej Francji Front Narodowy staje się kierowanym przez PCF lewicowym ruchem patriotyczno-obywatelskim liczącym 600 tys. członków. Został rozwiązany w 1949[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Daniel Virieux, article Front national, dans Dictionnaire historique de la Résistance, dir. François Marcot, Robert Laffont, 2006, p. 124.
  2. W ruchu znalazła się także niewielka część działaczy prawicowych min. pastor Henri Eberhardt.
  3. Pierre Villon, résistant de la première heure, entretien avec Claude Willard, Éd. Sociales, 1983, p. 67.
  4. Daniel Virieux, article Front national, dans Dictionnaire historique de la Résistance, dir. François Marcot, Robert Laffont, 2006, p. 124.
  5. Życie i walka partyzantów, s. 6.
  6. Antoine Prost, La Résistance, une histoire sociale, Éditions de l’Atelier, 1997.
  7. Daniel Virieux, article Front national, dans Dictionnaire historique de la Résistance, dir. François Marcot, Robert Laffont, 2006, p. 124.

BibliografiaEdytuj

  • Daniel Virieux, Le Front National de Lutte pour l’Indépendance de la France, un mouvement de Résistance – Période clandestine (mai 1941-août 1944), thèse de doctorat en histoire (à paraître), Claude Willard (Dir.), Université Paris VIII « Vincennes – Saint-Denis », 1995.