Otwórz menu główne

Front Wielkopolskizwiązek operacyjny Wojska Polskiego utworzony na wypadek inwazji wojsk niemieckich dyrektywą Wodza Naczelnego gen. Józefa Piłsudskiego z 22 maja 1919.

Front Wielkopolski
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 22 maja 1919
Rozformowanie 23 marca 1920
Dowódcy
Pierwszy gen. piech. Józef Dowbor-Muśnicki
Organizacja
Dyslokacja Poznań
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Podległość Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego
Skład 1 Dywizja Strzelców
2 Dywizja Strzelców
3 Dywizja Strzelców
4 Dywizja Strzelców
I Wielkopolska Grupa Lotnicza
grupa odwodowa gen. Konarzewskiego

HistoriaEdytuj

Wraz ze wzrostem napięcia w stosunkach polsko-niemieckich rosło zagrożenie starcia zbrojnego. Potwierdzała go koncentracja wojsk niemieckich koło Torunia i na Górnym Śląsku, szacowana na 300 tysięcy żołnierzy. Polskie Naczelne Dowództwo przewidywało silne uderzenie Reichswehry na Wielkopolskę oraz mniejsze na Warszawę i Suwałki. W związku z tym postanowiono przeciwstawić tym siłom 4 wyższych związków operacyjnych (frontów). Jednym z nich był Front Wielkopolski, utworzony z Armii Wielkopolskiej, jednak do pełnego jej połączenia z Wojskiem Polskim doszło dopiero w sierpniu 1919. Zamierzano jego siłami uderzyć na Gdańsk i Wrocław.

1 listopada 1919 roku Dowództwo Główne Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego, działając na podstawie dekretu Naczelnika Państwa, przystąpiło do formowania Dowództwa Frontu Wielkopolskiego[1].

W przypadku uderzenia niemieckiego jednostki Frontu miały mieć następujące położenie:

Dodatkowo miał być wydzielony batalion do obrony Częstochowy. Ostatecznie do wybuchu wojny nie doszło (mimo wielu starć granicznych, jak pod Bydgoszczą 6 czerwca, pod Rynarzewem 18 czerwca albo wzajemny ostrzał artyleryjski 1 lipca) i stopniowo jednostki były wysyłane na wschód, a Front Wielkopolski został rozwiązany (wraz z resztą frontów) 23 marca 1920.

Obsada personalna Dowództwa Frontu 15 listopada 1919 rokuEdytuj

Dowództwo

Sztab

  • szef sztabu – gen. ppor. Jan Wroczyński
  • zastępca szefa sztabu – ppłk Radosław Dzierżykraj-Stokalski (p.o. szefa sztabu 16-22 X 1919)
  • szef Oddziału I Organizacyjnego – por. Stanek
  • szef Oddziału II Informacyjnego – ppor. Szczepanik
  • szef Oddziału III Operacyjnego – mjr SG Wzacny
  • zastępca szefa Oddziału III Operacyjnego – por. Kazimierz Glabisz
  • szef Oddziału IIIa Łączności – ppłk Andrzej Miączyński
  • szef Oddziału IIIb Lotnictwo – płk Tadeusz Grochowalski
  • szef Oddziału IV Kwatermistrzostwo – ppłk SG Salecki
  • szef Oddziału IVa Kolejowego – por. Ruge
  • szef Oddziału V Prezydialnego – kpt. SG Ruszczewski

Ordre de Bataille FrontuEdytuj

Łącznie 991 oficerów i 65 417 szeregowych (stan na 5 czerwca)

PrzypisyEdytuj

  1. Rozkaz dzienny Nr 244 Dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego z 1 listopada 1919 roku.

BibliografiaEdytuj

  • Norman Davies: White Eagle, Red Star: The Polish-Soviet War, 1919-20. London: Pimlico, 2003. ISBN 83-03-01373-4.
  • Tadeusz Wawrzyński. Dowództwa frontów 1919-1920. „Biuletyn Centralnego Archiwum Wojskowego 20/1997”. 
  • Mieczysław Wrzosek: Wojny o granice Polski Odrodzonej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1992. ISBN 83-214-0752-8.