Otwórz menu główne

Góra Hugona (śl. Hugoberg) — najwyższe wzniesienie Świętochłowic, ok. 311,4 m n.p.m. Znajduje się w obrębie Wzgórz Chropaczowskich. Stanowi dział wodny I rzędu pomiędzy Wisłą a Odrą.

Góra Hugona
Ilustracja
Wąwóz na Górze Hugona
Państwo  Polska
Pasmo Wzgórza Chropaczowskie, Wyżyna Śląska
Wysokość 311,4 m n.p.m.
Położenie na mapie Świętochłowic
Mapa lokalizacyjna Świętochłowic
Góra Hugona
Góra Hugona
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Góra Hugona
Góra Hugona
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Góra Hugona
Góra Hugona
Ziemia50°16′29″N 18°55′08″E/50,274722 18,918889

HistoriaEdytuj

Nazwa pochodzi od imienia Hugo I Henckela von Donnersmarck.

W 1803 obszar ten pokrywały całości lasy. Jednak postępujący rozwój przemysłu spowodował, że od 1883 teren ten został silnie zdegradowany. W 1935 powstała tu sekcja szybowcowa. Podczas II wojny światowej lotnisko wykorzystywali Niemcy. Powstała też obok lotniska bateria dział przeciwlotniczych.

Fauna i floraEdytuj

Szata roślinna na omawianym terenie należy do najlepiej wykształconych i zróżnicowanych w Świętochłowicach. Choć jest prawie w całości pochodzenia antropogenicznego, posiada dużą wartość przyrodniczą i spełnia ważną rolę biocenotyczną. Jest siedliskiem licznych gatunków roślin, grzybów i zwierząt w tym także gatunków podlegających ochronie. Odnotowano tu ok. 110 gatunków roślin naczyniowych, wśród których można odnaleźć dwa gatunki objęte ścisłą ochroną (kruszczyk szerokolistny i bluszcz pospolity) oraz gatunki częściowo chronione (m.in. kalina koralowa, konwalia majowa, kruszyna pospolita).

Na terenie Góry Hugona odnaleziono dotychczas 92 gatunki kręgowców - 5 gatunków ryb, 15 gatunków reprezentujących herpetofaunę, 53 gatunki ptaków oraz 19 gatunków ssaków. Spośród nich aż 71 podlega ochronie prawnej a trzy chronione są prawem łowieckim.

Do największych osobliwości faunistycznych należą: traszka grzebieniasta, kumak nizinny, grzebiuszka ziemna, ropucha paskówka, rzekotka drzewna oraz zaskroniec zwyczajny, a także krogulec, zimorodek, dzięcioł zielony, trzciniak i derkacz.

BibliografiaEdytuj