Otwórz menu główne

Göbekli Tepe

stanowisko archeologiczne w południowo-wschodniej Turcji
Lokalizacja Göbekli Tepe w Turcji
Widok ogólny owalnych budowli megalitycznych
Kamienny krąg z bliska
Rzeźba zwierzęcia na jednym ze słupów
Jeden ze słupów od strony wewnętrznej struktury
Płaskorzeźba lisa na jednym z filarów
Znaleziska z Göbekli Tepe w Muzeum w Şanlıurfa

Göbekli Tepe (z tur. wybrzuszone wzgórze; kurd. Girê Navokê) – stanowisko archeologiczne w południowo-wschodniej Turcji, kryjące pozostałości prehistorycznego sanktuarium. Odkrycie to, razem z Nevalı Çori, doprowadziło do rewizji wiedzy o neolicie w Eurazji. Göbekli Tepe jest najstarszym znanym miejscem kultu stworzonym przez człowieka (jego powstanie datowane jest na 10 tys. lat p.n.e.)[1].

W 2018 roku obiekt wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO[2].

Leży na wysokości 760 m n.p.m.[potrzebny przypis]

Tell ma wysokość 15 metrów i średnicę około 300 m[3]. Stratyfikacja terenu wykazuje, że miejsce to było używane przez szereg tysiącleci.

Spis treści

Historia odkryciaEdytuj

Amerykański rekonesans archeologiczny w 1964 roku uznał, że wzgórze to nie miało charakteru całkowicie naturalnego. Jednakże zakładano, że prawdopodobnie kryje cmentarzysko bizantyjskie lub też islamskie. Niemiecki Instytut Archeologiczny oraz Muzeum Archeologii i Mozaiki w Şanlıurfa (tur. Şanliurfa Arkeoloji ve Mozaik Műzesi)[4] rozpoczęły wykopaliska w 1994 roku. Prehistoryczny charakter tego miejsca rozpoznano od razu. Do 2009 roku przebadano tylko około 5% terenu. Ocenia się, że dokończenie wykopalisk może zająć jeszcze 50 lat.[potrzebny przypis]

Przez długi czas wzgórze było wykorzystywane rolniczo. Okoliczni mieszkańcy od pokoleń przemieszczali kamienie znajdowane na miejscu wykopalisk i z tego powodu sądzić można, że archeologiczna wartość miejsca doznała znacznego uszczerbku.

OpisEdytuj

Najstarsza warstwa (III) zawiera słupy megalityczne połączone młodszymi od nich ścianami, tworzące razem koliste lub owalne struktury. Jak dotąd odkopano 4 takie struktury. Badania geofizyczne wskazują na istnienie kolejnych 16 struktur tego typu. Warstwa III jest datowana na około 9 tysięcy lat przed naszą erą. W obrębie murów świątyni odkryto sześć kamiennych koryt, mających pojemność dochodzącą do 160 litrów. Osad znaleziony na ich dnie zawierał szczawiany powstałe po połączeniu wody z ziarnem; na tej podstawie naukowcy badający stanowisko wysnuli hipotezę, że koryta mogły służyć do warzenia prehistorycznego piwa[5].

W warstwie II odkryto szereg przylegających do siebie prostokątnych pokoi z podłogą z polerowanego wapienia. Jest ona datowana na 7500–6000 lat przed naszą erą.

Najwyższa i zarazem najmłodsza warstwa I zawiera pozostałości działalności rolniczej.

Kontekst chronologicznyEdytuj

Ze względu na niewielki stopień zaawansowania badań, przytoczone wnioski mają charakter roboczy.

Daty zostały ustalone metodą radiowęglową 14C. Koniec warstwy III to 9000 lat przed naszą erą. Początek jest określany w przybliżeniu jako 11 000 lat przed naszą erą lub wcześniej. Warstwa II sięga do około 8000 przed naszą erą.

Uważa się więc[kto?], że te struktury są starsze niż ceramika, metalurgia, pismo, lub koło. Zostały zbudowane przed tzw. rewolucją neolityczną, czyli przed początkiem rolnictwa i hodowli zwierząt. Wiele ze słupów waży od 10 do 20 ton, a niektóre nawet 50. Organizacji społecznej, jaka była konieczna do zbudowania tych struktur, nie wiązano dotychczas ze społeczeństwami przed-neolitycznymi.

Wykonana pod koniec lat 90. analiza DNA pszenicy wskazuje, że jej dzika odmiana występująca w okolicy Karaca Dağ jest najbliższa pszenicy współczesnej[6]. Karaca Dağ leży ok. 30 km od Göbekli Tepe; możliwe więc, że rejon ten pełnił kluczową rolę w powstaniu rolnictwa.

InterpretacjaEdytuj

Według ustaleń włoskiego astrofizyka i archeoastronoma Giulio Magliego, świątynia była miejscem kultu Syriusza. Wskazują na to wstępne wyniki analizy budowy odkrytych w niej pierścieni kamiennych słupów, według których pozwalały one określać pozycję gwiazdy w przeszłości[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Sandra Scham, „The World's First Temple” – streszczenie artykułu z amerykańskiego magazynu „Archeology” (Volume 61, Nov/Dec 2008)
  2. Göbekli Tepe na liście UNESCO
  3. Göbekli Tepe – Eine Beschreibung der wichtigsten Befunde erstellt nach den Arbeiten der Grabungsteams der Jahre 1995-2007. W: Klaus Schmidt: Erste Tempel – Frühe Siedlungen. 12000 Jahre Kunst und Kultur. Oldenburg: 2009, s. 188. (niem.)
  4. Şanliurfa Arkeoloji ve Mozaik Műzesi (tur.). Şanlıurfa Müzesi. [dostęp 2018-09-10].
  5. Andrew Curry. Pił sobie człowiek. „National Geographic Polska”. 2(209), s. 31–36, luty 2017. Warszawa: Hubert Burda Media. ISSN 1507-5966. OCLC 46398888. 
  6. Heun i in., Site of Einkorn Wheat Domestication Identified by DNA Fingerprinting, Science, 278 (1997) 1312-1314.
  7. Anil Ananthaswamy: World’s oldest temple built to worship the dog star (ang.). New Scientist, 2013-08-14. [dostęp 2017-02-05].

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj