Otwórz menu główne

Głaźna Czuba (słow. Piargová veža, niem. Schrofenturm, węg. Kőtáblás-torony)[1] – szczyt o wysokości ok. 2095 m w głównej grani Tatr, w jej fragmencie zwanym Szpiglasową Granią. Wznosi się pomiędzy przełęczami Głaźne Wrótka (ok. 2090 m i Wrota Chałubińskiego (2022 m)[2]. Stoki północno-wschodnie opadają do Doliny za Mnichem, południowo-zachodnie do Doliny Ciemnosmreczyńskiej (Temnosmrečinská dolina), a dokładniej nad Wyżni Ciemnosmreczyński Staw (Vyšné Temnosmrečinské pleso)[3].

Głaźna Czuba
Ilustracja
Głaźna Czuba – widok z Doliny za Mnichem
Państwo  Polska,  Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość ok. 2095 m n.p.m.
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Głaźna Czuba
Głaźna Czuba
Ziemia49°11′30,6″N 20°02′41,9″E/49,191833 20,044972

Jest to niewybitne wzniesienie o prawie poziomej grani długości około 50 m. Dawniej było bezimienne. Dopiero Bernard Uchmański w 1963 r. wprowadził nazwę Głaźna Turnia. W 1984 r. Witold Henryk Paryski zmienił ją na Głaźna Czuba[2].

Widok z północnego wschodu
Widok z Doliny za Mnichem

Nad Doliną za Mnichem wznosi się na wysokość około 80 – 180 m (wyżej po wschodniej stronie). W prawej (patrząc od dołu) części znajdują się olbrzymie płyty opadające do depresji spod Głaźnych Wrótek. Środkową częścią ściany z Doliny za Mnichem prowadzi droga wspinaczkowa (III w skali tatrzańskiej). Pierwsze przejście letnie: Władysław Cywiński i Piotr Niedziałek 18 października 2001 r. Pierwsze przejście zimowe: Stefan Banaszkiewicz i Andrzej Skłodowski 15 marca 2002 r. Trzy inne drogi prowadzą wschodnią stroną ściany: drogą Byczkowskiego (IV), lewym kominem (II) i północno-wschodnim żebrem (II)[2]. Od strony słowackiej są dwie drogi; z brzegu nad górną i dolną częścią Wyżniego Stawu Ciemnosmreczyńskiego. Obydwie łatwe (0)[2].

Przejście od Wrót Chałubińskiego granią Głaźnej Czuby jest łatwe (0+), nie prowadzi jednak tędy żaden szlak turystyczny. Cała Szpiglasowa Grań jest zamknięta również dla taterników[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2018-09-02].
  2. a b c d Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch. Tatry przewodnik szczegółowy tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005. ISBN 83-7104-034-2.
  3. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  4. Taternictwo powierzchniowe. [dostęp 2018-09-05].