Gładki Wierch

Gładki Wierch (niem. Glatter Berg, słow. Hladký štít, węg. Sima-hegy') – jeden z najniższych (2065 m) szczytów głównej grani Tatr w obszarze Tatr Wysokich, jednocześnie zwornik dla odchodzących od grani w kierunku południowo-zachodnim Liptowskich Kop, od których jest oddzielony przełęczą Zawory (na terytorium Słowacji). Leży pomiędzy Gładką Kotelnicą w grani Kotelnicy i Walentkowym Wierchem w grani głównej[1].

Gładki Wierch
Ilustracja
Gładki Wierch. Poniżej Wole Oko i Zadni Staw Polski, powyżej z prawej – szczyt Krywania
Państwo  Polska
 Słowacja
Położenie powiat Poprad
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2065 m n.p.m.
Wybitność 71 m
Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, blisko centrum na dole znajduje się czarny trójkącik z opisem „Gładki Wierch”
Ziemia49°12′26″N 20°00′47″E/49,207222 20,013056

Gładki Wierch od Walentkowego Wierchu oddzielony jest Gładką Przełęczą, z której prowadzi wygodne wejście na szczyt (droga jest zamknięta). Z kolei od Gładkiej Kotelnicy szczyt oddziela przełęcz Gładka Ławka. Odcinek grani między Gładką Ławką a Czarną Ławką to Kotelnica. Gładki Wierch wznosi się nad trzema dolinami: Doliną Pięciu Stawów Polskich, Doliną Kobylą i Doliną Wierchcichą. Z każdej z dolin jest łatwo dostępny. Najbardziej strome są jego stoki północno-wschodnie, jednak nie jest to ściana. Na szczycie jest tektoniczne pęknięcie[2].

Nazwa szczytu pochodzi od Gładkiego – północnych, opadających do dna Doliny Pięciu Stawów Polskich trawiastych zboczy[1].

Drogi prowadzące na szczyt były od dawna znane pasterzom. Nie sposób określić daty i nazwiska zdobywcy. Najstarsze odnotowane wejścia turystyczne:

W latach 1929-1930 na szczycie znajdowała się zimowa stacja badawcza meteorologów z Uniwersytetu Jagiellońskiego[4].

Kotelnica z Doliny Pieciu Stawow.jpg
Gładki Wierch i Gładka Przełęcz – widok ze zboczy Kołowej Czuby

PrzypisyEdytuj

  1. a b Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ​ISBN 83-7104-009-1​.
  2. Władysław Cywiński. Szpiglasowy Wierch. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005, ​ISBN 83-7104-034-2​.
  3. Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.
  4. Józef Nyka, Tatry Polskie. Przewodnik, wyd.13, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 2003,​ISBN 83-915859-1-3​.