Głośna Skała

Głośna Skała (słow. Hlásna skala, niem. Schallwand, węg. Hangzó-szirt) – turnia (1660 m n.p.m.) na północno-wschodnich stokach Płaczliwej Skały w słowackich Tatrach Bielskich[1].

Głośna Skała
Ilustracja
Płaczliwa Skała, poniżej Głośna Skała. Widok ze Zdziaru
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Głośna Skała”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Głośna Skała”
Ziemia49°14′59″N 20°13′12″E/49,249722 20,220000

Pochodzenie nazwyEdytuj

Głośna Skała jest dobrze widoczna ze Zdziaru. Na dawnych dokumentach oraz mapach często ją wymieniano. Nazwa pochodzi od tego, że jej turnie ponoć głośno i wielokrotnie odbijają echo. Pisał o tym już Stanisław Staszic: „Tak ją nazywano z przyczyny, iż do kilkunastu razy powtarza echo”[2]. Poniżej Głośnej Skały, po jej wschodniej stronie znajduje się niewielka Polana pod Głośną Skałą, na której rzekomo słyszano to echo. Władysław Cywiński uważa, że jeśli echo odbijało się, to już raczej od dużo bliższej Łasztowicy, ale opowieści tego typu to raczej tylko wytwór bujnej fantazji[3].

TopografiaEdytuj

Po zachodniej stronie opada stromymi urwiskami do Żlebiny, po północnej do Głośnego Żlebu w Dolinie do Regli, po wschodniej wznosi się nad najniższą częścią Doliny Szerokiej. Z prawej krawędzi północnej ściany wyrasta porośnięty lasem grzbiet łączący Głośną Skałę z Żlebińskimi Turniami. Pomiędzy nimi znajduje się Żlebińska Przełęcz Wyżnia. W kierunku północno-wschodnim poprzez Głośne Wrótka (ok. 1530 m) łączy się z Głośną Turnią (1360 m)[3].

Zbudowana jest z wapieni i dolomitów. Jej wierzchołek to rozległa platforma, częściowo trawiasta, częściowo kosówkowa. Na północno-zachodnim skraju, bezpośrednio nad Głośnym Przechodem wyrasta z niej o około 30 m wyższa skalista kopka tworząca jej szczyt. Opadająca do Głośnego Żlebu północna ściana ma wysokość około 220 m i niewiele mniejszą szerokość. Jest urwista, zwłaszcza w dolnej części, pozostałe jej części porasta kosodrzewina. W środkowej części znajdują się trzy depresje oddzielone filarami. Zbocze wschodnie porastają łany kosodrzewiny[3].

 
Widok od południowego zachodu (z szosy)
 
Widok od południa
 
Ściana północna

Szlak turystycznyEdytuj

  ZdziarDolina MąkowaDolina do RegliDolina Szeroka BielskaSzeroka Przełęcz Bielska – Szalony Przechód – Przełęcz pod Kopą. Suma podejść 1075 m, czas przejścia: 3.55 h, ↓ 3.10 h[4]

PrzypisyEdytuj

  1. Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, ISBN 83-7104-009-1.
  2. Józef Nyka, Tatry słowackie. Przewodnik, wyd. 2, Latchorzew: Wydawnictwo Trawers, 1998, ISBN 83-901580-8-6.
  3. a b c Władysław Cywiński, Tatry Bielskie, część zachodnia. Przewodnik szczegółowy, tom 4, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1997, ISBN 83-7104-015-6.
  4. Turystyczna i satelitarna mapa Słowacji [dostęp 2018-01-06].