Gajusz Rabiriusz Postumus

Gajusz Rabiriusz Postumus (Gaius Rabirius Postumus) – rzymski ekwita, następnie senator, finansista broniony przez Cycerona w 54 p.n.e. w zachowanej mowie Pro Rabirio Postumo[1].

Rabiriusz był synem Gajusza Kurcjusza i Rabirii[2]. Prawdopodobnie początkowo nosił imię Gajusz Kurcjusz Postumus. W kilku listach Cycerona do Attyka (ad Atticum) i do przyjaciół (ad Familiares) wymieniany jest jako Kurcjusz, Postumus lub Kurcjusz Postumus[3]. Został adoptowany przez wuja ze strony matki Gajusza Rabiriusza. Pochodził ze stanu ekwitów, następnie został włączony do stanu senatorskiego.

W 59 p.n.e. pożyczył dużą sumę pieniędzy władcy Egiptu Ptolemeuszowi XII Auletesowi, który przyrzekł Cezarowi zawrotną kwotę 6000 talentów za uznanie go za króla Egiptu oraz sprzymierzeńca i przyjaciela ludu rzymskiego[4][5]. W 55 p.n.e. Ptolemeusz mianował Rabiriusza diojketesem, czyli ministrem finansów[6][7], co umożliwiło mu bezwzględne ściąganie z poddanych zaległych długów królewskich[8]. Rabiriusz mógł więc odzyskać swoje wierzytelności oraz zebrać 10 000 talentów na łapówkę dla namiestnika Syrii Aulusa Gabiniusza za jego pomoc w odzyskaniu tronu przez Ptolemeusza[7]. Po roku zdzierstw Rabiriusza, w obliczu groźby rebelii, Ptolemeusz usunął rzymskiego bankiera ze stanowiska i uwięził go[9]. Wobec zagrożenia życia Rabiriusz uciekł do Rzymu, gdzie został oskarżony w senacie przez Gajusza Memmiusza o zdzierstwa, przekupstwo i służbę u obcego władcy[7][10][11]. Mimo obrony Cycerona z 54 p.n.e. został skazany na wygnanie[7][12]. Wrócił w czasie dyktatury Cezara[7], który do 49 p.n.e. wprowadził go do stanu senatorskiego[13].

W 48 p.n.e. wspierał Cezara w walce z Pompejuszem w Grecji, gdy wojska Cezara miały się przeprawić z Bundyzjum do Dyrrachium[14]. W 47 p.n.e. był krótko prokonsulem Azji[15]. Na początku 46 p.n.e. brał udział w kampanii afrykańskiej Cezara przeciwko zwolennikom Pompejusza, gdy dowodził okrętami wojennymi transportującymi posiłki i zaopatrzenie z Sycylii[16]. W planach Rabiriusza było ubieganie się o urząd konsula[17]. Po śmierci Cezara w 44 p.n.e. znalazł się wśród zwolenników Oktawiana[18].

PrzypisyEdytuj

  1. Kumaniecki 1989 ↓, s. 334-335.
  2. Swetoniusz 1987 ↓, s. 214. Przypis podaje informację o rodzicach.
  3. Cyceron, ad Atticum IX 2A 2 jest Kurcjusz Postumus, ad Atticum XII 49 2, IX 5 1, ad Familiares 2 16 7 jest Kurcjusz, ad Atticum XII 49 2, XV 2 3 jest Postumus.
  4. Kwiatkowski 2002 ↓, s. 931.
  5. Bravo i Wipszycka 1992 ↓, s. 215.
  6. Burstein 2008 ↓, s. 28.
  7. a b c d e Kwiatkowski 2002 ↓, s. 935.
  8. Grabowski 2005 ↓, s. 280.
  9. Krawczuk 2000 ↓, s. 78-79.
  10. Bravo i Wipszycka 1992 ↓, s. 216.
  11. Swetoniusz 1987 ↓, s. 214. Boski Klaudiusz 16. Na jego sprawę powoływał się cesarz Klaudiusz, gdy uzasadniał przyczynę usunięcia z senatu senatora, który opuścił Italię, bo towarzyszył pewnemu królowi na prowincję.
  12. Mała encyklopedia kultury antycznej. 1988, s. 634.
  13. Cyceron, ad Atticum IX 5 1-2. W liście datowanym na 10 marca 49 p.n.e. Cyceron wspomina o Postumusie jako o członku senatu. "(...) Haec qui in mea villa non feram, Curtium in curia potero ferre? [2] Age, finge me quamvis eustomachos haec ferentem (...)". W tłumaczeniu: "Ja, który nie mogę takich rzeczy znieść u siebie w willi czyż będę mógł znosić Kurcjusza w senacie? [2] Wyobraź sobie jednak, że znoszę to z zimną krwią (...)".
  14. Appian, Historia Rzymska, ks. XIV, Wojny domowe II, 58-59.
  15. Józef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XIV, rozdz. X, 20.
  16. Wojna afrykańska 8, 26.
  17. Cyceron, ad Atticum XII 49 2. W liście datowanym na 19 maja 45 p.n.e. Cyceron z ironią wspomina o Postumusie, który zastanawia się nad kandydowaniem na konsula. "(...) O tempora! fore cum dubitet Curtius consulatum petere! (...)". W tłumaczeniu: "(...) Co za czasy, że Kurcjusz myśli o kandydowaniu na konsula! (...).
  18. Cyceron, ad Atticum XV 2 3. W liście datowanym na maj/czerwiec 44 p.n.e. Cyceron wspomina o Postumusie, który wspierał Oktawiana w przygotowaniach igrzysk na cześć zwycięstwa Cezara pod Farsalos. "(...) De Octavi contione idem sentio quod tu, ludorumque eius apparatus et Matius ac Postumus mihi procuratores non placent; (...)".

BibliografiaEdytuj

Źródła
Opracowania

Linki zewnętrzneEdytuj