Otwórz menu główne

Galeazzo Ciano

włoski polityk, zięć Mussoliniego

Galeazzo Ciano, hrabia di Cortelazzo (ur. 18 marca 1903 w Livorno, zm. 11 stycznia 1944 w okolicach Werony), włoski polityk, dyplomata i dziennikarz, czołowy działacz ruchu faszystowskiego, zięć Benito Mussoliniego. 24 kwietnia 1930 roku ożenił się z jego córką Eddą w kościele San Giuseppe przy via Nomentana w Villa Torlonia.

Galeazzo Ciano
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1903
Livorno
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 1944
okolice Werony
minister prasy i propagandy
Okres od 1935
do 1936
minister spraw zagranicznych
Okres od 1936
do 1943
Poprzednik Benito Mussolini
Następca Benito Mussolini
Odznaczenia
Order Orła Białego

ŻyciorysEdytuj

Syn wybitnego dowódcy i weterana I wojny światowej Constanzo Ciano. Jako młody człowiek wstąpił do ruchu faszystowskiego, był uczestnikiem marszu na Rzym w 1922. W latach 1925-1930 przebywał na placówkach dyplomatycznych m.in. w Rio de Janeiro, Pekinie i Szanghaju (jako konsul generalny). Po powrocie do Włoch był m.in. ministrem prasy i propagandy w latach 1935-1936, a w czerwcu 1936 objął posadę ministra spraw zagranicznych[1] i członka Wielkiej Rady Faszystowskiej. Uczestniczył jako lotnik w wojnie z Etiopią.

Bywalec salonu Kitty, ekskluzywnego domu publicznego w Berlinie. W trakcie pobytu w Pekinie przypisywano mu romans z Wallis Warfield Simpson, przyszłą żoną króla Edwarda VIII[2].

Początkowo zwolennik sojuszu z hitlerowskimi Niemcami i ekspansji terytorialnej Włoch, w miarę upływu czasu opowiadał się za podpisaniem separatystycznego pokoju z aliantami. 25 lipca 1943, podczas pamiętnego zebrania Wielkiej Rady Faszystowskiej, poparł przeciwników Mussoliniego i głosował za jego usunięciem (jako jeden z dziewiętnastu spiskowców). Internowany przez rząd marszałka Badoglia, zdołał uciec i przedostać się do Niemiec. Został aresztowany przez gestapo w związku ze swoim udziałem w usunięciu Duce i próbami negocjacji z aliantami, co zostało uznane za działalność antyniemiecką. Następnie przekazany w ręce włoskich faszystów (uwięziony w średniowiecznym więzieniu Scalzich w Weronie), stał się jednym z oskarżonych w pokazowym procesie w Weronie.

Mimo wysiłków żony został skazany na karę śmierci za zdradę stanu i rozstrzelany na terenie wojskowej strzelnicy na poligonie w San Procolo[3].

Autor słynnych Dzienników, na które złożyły się prowadzone przez niego notatki z podróży (także w Polsce) i z kontaktów z politykami wielu państw.

W 1938 roku odznaczony Orderem Orła Białego[4][5].

Z Eddą Mussolini (zmarła w kwietniu 1995 roku) miał troje dzieci: Fabrizio (dziadek, duce nazywał go Fabbrizio - podwójne bb), Raimonda zwaną Dindina i Marzio.

PrzypisyEdytuj

  1. Ciano ministrem spraw zagr. Włoch. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 132 z 11 czerwca 1936. 
  2. Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, str. 52-53
  3. Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, str. 58
  4. Odznaczenie ministra hr. Ciano Orderem Orła Białego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 49 z 2 marca 1939. 
  5. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 306.

BibliografiaEdytuj

  • Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, tytuł oryginału: Amori e furori, ​ISBN 83-7163-306-8