Otwórz menu główne

Gazelopka sawannowa[3] (Eudorcas thomsonii) - przedstawiciel rodziny wołowatych z rzędu parzystokopytnych.

Gazelopka sawannowa
Eudorcas thomsonii[1]
Günther, 1884
Gazelopka sawannowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Podrodzina antylopy
Rodzaj gazelopka
Gatunek gazelopka sawannowa
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

Spis treści

Występowanie i BiotopEdytuj

Występują w Kenii i Tanzanii. Zamieszkują sawanny.

WyglądEdytuj

Wysmukłe ciało pokryte jest płową sierścią. Po bokach tułowia i niektórych częściach głowy biegną czarne pasy. Brzuch, tylna część zadu i wewnętrzne strony kończyn są białe. Rogi gazeli są długie i nieznacznie wykrzywione. Krótki, czarny ogon leżący w białej sierści na zadzie zwanej lustrem służy do odganiania owadów.

Informacje ogólneEdytuj

Wysokość w kłębie:
60-90 cm
Długość ciała:
80-110 cm
Długość ogona:
19-27 cm
Waga:
30-35 kg
Długość życia:
10-12 lat

 
Stado Tomi

Tryb życiaEdytuj

Żyjąc w pobliżu wodopoju gazele prowadzą osiadły tryb życia, lecz stada zamieszkujące tereny suche podejmują się długich wędrówek. W porze deszczowej przemieszczają się razem z gnu i zebrami czasami także z topi.

PokarmEdytuj

Preferują krótkie, niezbyt gęste trawy. Zjadają też resztki pozostawione przez zebry i gnu, a podczas suszy chętnie żywią się owocami i gałązkami krzewów.

RozmnażanieEdytuj

Samce spotykające się podczas okresu godowego na granicach swojego terytorium przystępują do rytualnej walki - zderzają się rogami. Ciąża tomi trwa ok. 6 miesięcy. Po trzech tygodniach od porodu młode jest w stanie dołączyć do grupy. W wieku 2 miesięcy przestaje ssać mleko, a po ukończeniu 1. roku życia osiąga dojrzałość płciową.

InneEdytuj

  • dzięki rozwiniętym gruczołom ślinowym gazele mogą jeść bardzo suchy pokarm
  • energicznie machając ogonem tomi ostrzegają się nawzajem przed niebezpieczeństwem
  • młode poznaje matkę po charakterystycznych dźwiękach i machaniu głową

PrzypisyEdytuj

  1. Eudorcas thomsonii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Eudorcas thomsonii. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.