George Lott

tenisista amerykański

George Martin Lott (ur. 16 października 1906 w Springfield, zm. 2 grudnia 1991 w Chicago) – amerykański tenisista, zwycięzca Wimbledonu, mistrzostw USA i mistrzostw Francji w grze podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

George Lott
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 16 października 1906
Springfield
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1991
Chicago
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Gra pojedyncza
Roland Garros QF (1931)
Wimbledon QF (1929, 1930, 1934)
US Open F (1931)
Gra podwójna
Roland Garros W (1931)
Wimbledon W (1931, 1934)
US Open W (1928–1930, 1933, 1934)

Kariera tenisowaEdytuj

W czasie studiów na University of Chicago poza tenisem uprawiał baseball.

Między 1924 a 1934 rokiem dziewięciokrotnie został sklasyfikowany w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, w tym w 1931 roku na pozycji wicelidera. Na czele rankingu w tymże roku znajdował się Ellsworth Vines, który pokonał Lotta w finale mistrzostw USA. Finał mistrzostw USA okazał się największym sukcesem singlowym w karierze Lotta, który ponadto mógł się szczycić tytułem mistrza USA na kortach ziemnych (1932, po finale z Bryanem Grantem).

W grze podwójnej i mieszanej George Lott odniósł łącznie dwanaście zwycięstw wielkoszlemowych. W mistrzostwach USA triumfował pięć razy w deblu, z trzema różnymi partnerami (Johnem Doegiem, Lesem Stoefenem i Johnem Henneseyem) oraz trzy razy w mikście (dwukrotnie z Betty Nuthall i raz z Helen Jacobs). W 1931 roku w parze z Johnem Van Rynem wygrał mistrzostwa Francji. Był w trzech deblowych finałach Wimbledonu, z których wygrał dwa, za każdym razem pokonując francuskich „Muszkieterów Tenisa” – w 1931 w parze z Van Rynem zwyciężył z Jacques’em Brugnonem i Henrim Cochetem, a w 1934 roku z Lesem Stoefenem pokonał Jacques’a Brugnona i Jeana Borotrę. W finale w 1930 roku, występując z Johnem Doegiem, musiał uznać wyższość innej amerykańskiej pary, Johna Van Ryna i Wilmera Allisona. W 1931 roku triumfował w wimbledońskim mikście w parze z Anną McCune Harper.

Lott wygrywał również mistrzostwa USA w deblu w hali (1932 z Van Rynem, 1934 ze Stoefenem) i na nawierzchni ziemnej (1932 z Grantem).

W latach 1928–1934 występował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa (poza 1932) i pozostał niepokonany w deblu (11 wygranych spotkań), w singlu uzyskując bilans 7 zwycięstw i 4 porażek. W żadnej z edycji z udziałem Lotta Amerykanom nie udało się triumfować w Pucharze Davisa. Dwukrotnie przegrane pojedynki Lotta przesądzały losy rywalizacji na korzyść Francji – w 1929 Amerykanin uległ w piątym meczu finału przeciwko Cochetowi, a rok później w czwartym spotkaniu finału przegrał z Borotrą.

W 1934 roku Lott dołączył do grona tenisistów zawodowych i uczestniczył w meczach pokazowych. Zdobył również dwukrotnie deblowe mistrzostwo USA profesjonalistów, w 1935 w parze z Lesem Stoefenem i w 1937 z Vincentem Richardsem.

Był tenisistą praworęcznym, skutecznym woleistą, z różnorodnymi zagraniami taktycznymi. Stosował zmienne rotacje w zagraniach. Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener zespołu akademickiego na Loyola University, do późnej starości.

W 1964 roku został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowychEdytuj

Gra pojedyncza (0–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1931 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Ellsworth Vines 9:7, 3:6, 7:9, 5:7

Gra podwójna (8–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1928 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   John Hennessey   Gerald Patterson
  John Hawkes
6:2, 6:1, 6:2
Zwycięzca 2. 1929 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   John Doeg   Berkeley Bell
  Lewis White
10:8, 16:14, 6:1
Finalista 1. 1930 Wimbledon, Londyn Trawiasta   John Doeg   Wilmer Allison
  John Van Ryn
3:6, 3:6, 2:6
Zwycięzca 3. 1930 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   John Doeg   Wilmer Allison
  John Van Ryn
8:6, 6:3, 3:6, 13:15, 6:4
Zwycięzca 4. 1931 French Championships, Paryż Ceglana   John Van Ryn   Vernon Kirby
  Norman Farquharson
6:4, 6:3, 6:4
Zwycięzca 5. 1931 Wimbledon, Londyn Trawiasta   John Van Ryn   Henri Cochet
  Jacques Brugnon
6:2, 10:8, 9:11, 3:6, 6:3
Zwycięzca 6. 1933 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Lester Stoefen   Frank Parker
  Frank Shields
11:13, 9:7, 9:7, 6:3
Zwycięzca 7. 1934 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Lester Stoefen   Jean Borotra
  Jacques Brugnon
6:2, 6:3, 6:4
Zwycięzca 8. 1934 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Lester Stoefen   Wilmer Allison
  John Van Ryn
6:4, 9:7, 3:6, 6:4

Gra mieszana (4–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1929 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Betty Nuthall   Phyllis Covell
  Bunny Austin
6:3, 6:3
Zwycięzca 2. 1931 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Anna McCune Harper   Joan Ridley
  Ian Collins
6:3, 1:6, 6:1
Zwycięzca 3. 1931 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Betty Nuthall   Anna McCune Harper
  Wilmer Allison
6:3, 6:3
Finalista 1. 1933 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Sarah Palfrey Cooke   Elizabeth Ryan
  Ellsworth Vines
9:11, 1:6
Zwycięzca 4. 1934 U.S. National Championships, Nowy Jork Trawiasta   Helen Jacobs   Elizabeth Ryan
  Lester Stoefen
4:6, 13:11, 6:2

BibliografiaEdytuj