George Martin (producent)

George Henry Martin (ur. 3 stycznia 1926 w Londynie, zm. 8 marca 2016[1]) – brytyjski producent muzyczny, kompozytor, dyrygent, muzyk i aranżer.

George Martin
Ilustracja
sir George Martin (2007)
Imię i nazwisko

George Henry Martin

Data i miejsce urodzenia

3 stycznia 1926
Londyn

Data i miejsce śmierci

8 marca 2016
Wiltshire

Instrumenty

fortepian, instrumenty klawiszowe, obój

Gatunki

rock, muzyka poważna

Zawód

producent muzyczny, kompozytor

Aktywność

1950-2006

Wydawnictwo

EMI, Parlophone, Apple, Island, Manticore

Powiązania

The Beatles, America, ELP

Był producentem i aranżerem większości nagrań zespołu The Beatles, a ze względu na istotny wpływ na ostateczną postać twórczości grupy bywa nazywany „Piątym beatlesem”.

ŻyciorysEdytuj

W dzieciństwie nauczył się gry na fortepianie, w latach szkolnych prowadził zespół taneczny The Four Tune Tellers[2]. W latach 1943-1947 służył w brytyjskim lotnictwie marynarki wojennej (Fleet Air Arm), w stopniu oficerskim[3]. Następnie ukończył londyńską szkołę muzyczną Guildhall School of Music[2], uczył także gry na oboju[3].

Pracował w bibliotece muzycznej rozgłośni BBC[2]. W 1950 został zatrudniony jako asystent szefa artystyczno-programowego wytwórni Parlophone[2], oddziale EMI zajmującym się muzyką poważną. Następnie został producent w tejże wytwórni, współtworzył nagrania wykonawców, takich jak m.in. Peter Ustinov, Peter Sellers, The Temperance Seven, Bernard Cribbins, Rolf Harris, Peter Cook, Dudley Moore i Matt Monroe[2]. W 1955 został dyrektorem Parlophone[3].

W 1962 nawiązał współpracę z zespołem The Beatles, wcześniej przesłuchawszy ich taśmy odrzucone przez Decca Records[4]. Wiele z jego pomysłów studyjnych zostało z powodzeniem wykorzystanych w utworach The Beatles, m.in. orkiestracje (w „A Day in the Life”, „Eleanor Rigby” czy „Yesterday”), tricki (łączenie dwóch różniących się tempem i tonacją wersji „Strawberry Fields Forever”, muzyka „cyrkowa” w „Being for the Benefit of Mr. Kite!”) czy efekty (głos syreny policyjnego radiowozu w „I Am the Walrus”). W wielu utworach Beatlesów grał także na różnych instrumentach (pianino, trąbka, fortepian) oraz dyrygował orkiestrą.

W styczniu 1967 założył niezależne studio nagrań Associated Independent Recordings[5].

Jest autorem ścieżki muzycznej do filmu Żółta łódź podwodna (muzyka z tego filmu jest dostępna na oryginalnej, wydanej w 1968 płycie Yellow Submarine (cała druga strona wydawnictwa).

Współpracował również z brytyjskim zespołem Ultravox, z którym wyprodukował w 1982 album Quartet.

W 1988 za zasługi dla przemysłu muzycznego został komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE), a w 1996 otrzymał tytuł szlachecki (rycerski) Sir[3]. W 1999 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[6].

W 1998 wydał płytę In My Life zawierającą 14 piosenek The Beatles w wykonaniu różnych artystów, takich jak m.in. Robin Williams, Jim Carrey, Bobby McFerrin, Jeff Beck, Céline Dion, Billy Connolly, Sean Connery czy Phil Collins[7].

W 2006 ukazała się płyta Love zespołu The Beatles, której Martin wraz z synem Gilesem był producentem i koordynatorem.

Był ojcem producenta Gilesa Martina.

DyskografiaEdytuj

  • A Hard Day's Night: Instrumental Versions of the Motion Picture Score (1964)
  • Off the Beatle Track (1964)
  • Help! (1965)
  • George Martin Instrumentally Salutes The Beatle Girls (1966)
  • Live and Let Die (1973)
  • In My Life (1998)
  • Produced by George Martin (2001)
  • The Family Way (2003)

PrzypisyEdytuj

  1. Allan Kozinn: George Martin, Redefining Producer Who Guided the Beatles, Dies at 90 (ang.). nytimes.com, 2016-03-09. [dostęp 2016-03-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-09)].
  2. a b c d e Michalski 1991 ↓, s. 71.
  3. a b c d sir George Martin – Biography w serwisie WME
  4. Michalski 1991 ↓, s. 72.
  5. Michalski 1991 ↓, s. 210.
  6. George Martin: inducted in 1999 (ang.). The Rock and Roll Hall of Fame and Museum, Inc.. [dostęp 2016-07-01].
  7. George martin In My Life (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-03-09].

BibliografiaEdytuj

  • Dariusz Michalski, Lennon, Wydawctwo Art „B” Press, 1991, ISBN 83-900107-4-7.