Otwórz menu główne

Gerard Wodarz

piłkarz, reprezentant Polski

Gerard Wodarz (ur. 10 sierpnia 1913 w Bismarckhütte, zm. 8 listopada 1982 w Chorzowie) – piłkarz, lewoskrzydłowy napastnik, reprezentant Polski.

Gerard Wodarz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1913
Bismarckhütte
Data i miejsce śmierci 8 listopada 1982
Chorzów
Wzrost 171 cm
Pozycja lewoskrzydłowy
Kariera juniorska
Lata Klub
1926–1929 Ruch Hajduki Wielkie
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1929–1939 Ruch Hajduki Wielkie/Chorzów 184 (51)
1939–1941 Bismarckhütter SV
1945 RAF Newton Notts
1945–1946 Fraserburgh FC
1946–1947 Ruch Chorzów 0 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1932–1939 II Rzeczpospolita Polska 28 (9)
1936 II Rzeczpospolita Polska IO 3 (4[a])
W sumie: 31 (13)
Kariera trenerska
Lata Klub
1949 Unia Chorzów
1950 Piast Gliwice
1950–1954 Górnik Zabrze
1954–1978 Górnik Zabrze (młodzież)
Górnik Świętochłowice
Stal Zabrze
1957–1958 ŁTS Łabędy
1960–1961 Piast Gliwice
1961 Ruch Chorzów

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu Szkoły Kupieckiej w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), jako siedemnastolatek rozpoczął pracę w charakterze gońca w Klubie Sportowym Ruch Wielkie Hajduki[1].

W barwach Ruchu Wielkie Hajduki, występował w latach 1926–1939 oraz 1946–1947. Był, obok Ernesta Wilimowskiego i Teodora Peterka, członkiem jednego z najlepszych w historii klubu ataku. W 184 meczach strzelił 51 bramek, pięciokrotnie zdobywając mistrzostwo Polski (1933–1936 i 1938).

W wieku 18 lat grał już w reprezentacji Polski, nazywany „złotym skrzydłem Ruchu”, był najlepszym lewoskrzydłowym w polskim piłkarstwie lat trzydziestych[2].

W reprezentacji w latach 1932–1939 rozegrał 31 spotkań – debiutował 2 października 1932 w meczu z Rumunią w Budapeszcie. Pięć z łącznej puli 13 bramek strzelił na olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku. Grał również w słynnym meczu z Brazylią w Strasburgu na mistrzostwach świata w 1938, gdzie świetnie asystował Ernestowi Wilimowskiemu, który jako pierwszy strzelił 4 bramki w jednym meczu MŚ.

Od 1936 roku powołany do wojska, do służby w 75 Pułku Piechoty w Chorzowie. Zwolniony do rezerwy tydzień przed wybuchem wojny, ponownie włożył polski mundur i walczył w kampanii wrześniowej[3].

Podobnie jak wielu jego kolegów po wybuchu II wojny światowej grał w Bismarckhütter Sport Verein[3].

W 1941 roku przymusowo wcielony do Wehrmachtu. W 1944 dostał się do niewoli amerykańskiej w Normandii, skąd trafił do Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii, gdzie powrócił do gry w piłkę nożną: RAF Newton Notts (1945) i szkockim Fraserburg (1945–1946)[3].

W 1946 wrócił do Chorzowa, podjął pracę w księgowości huty „Batory” w Chorzowie, gdzie pracował do 1976 roku. Przez dwa lata jeszcze bronił barw Ruchu. Studiował w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie. Jako trener prowadził drużyny na Górnym Śląsku – Górnika Świętochłowice, GKS Łabędy, Stal, a także Górnika Zabrze, jednak bez znaczących sukcesów.

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Mecz z Norwegią w ramach IO 1936 wliczono do powyższej kategorii A.

PrzypisyEdytuj

  1. Wryk 2015 ↓, s. 628.
  2. Wojciech Todur: Legenda Ruchu Chorzów, jakiej dotąd nie znaliście (pol.). gazeta.pl, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-19].
  3. a b c Wryk 2015 ↓, s. 629.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 628-629. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzneEdytuj