Gerhard Bartodziej

polski polityk mniejszości niemieckiej, profesor

Gerhard Bartodziej (ur. 24 listopada 1941 w Olszowej) – polski elektrotechnik, nauczyciel akademicki i polityk, profesor nauk technicznych, działacz mniejszości niemieckiej, senator II i III kadencji, prezes Związku Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce (1994–2000).

Gerhard Bartodziej
Data i miejsce urodzenia 20 stycznia 1941
Olszowa
Zawód, zajęcie elektrotechnik, nauczyciel akademicki, polityk
Tytuł naukowy profesor nauk technicznych
Alma Mater Politechnika Śląska
Stanowisko senator II i III kadencji (1991–1997), prezes Związku Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce (1994–2000)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

ŻyciorysEdytuj

Ukończył w 1962 studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1967 uzyskał stopień doktora z zakresu elektrotechniki na tej samej uczelni, w 1984 habilitował się. W 1994 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk technicznych.

Zawodowo był związany z Instytutem Elektroenergetyki i Sterowania Układów na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, następnie z Instytutem Elektrowni i Systemów Pomiarowych na Wydziale Elektrotechniki Politechniki Opolskiej, na której kieorwał Katedrą Energetyki. Prowadził też wykłady z zakresu historii integracji europejskiej na Uniwersytecie Opolskim.

Od 1990 do 1998 oraz ponownie w latach 2002–2006 był przewodniczącym rady miejskiej w Strzelcach Opolskich. W latach 1991–1997 sprawował mandat senatora II i III kadencji z województwa opolskiego z ramienia Krajowego Komitetu Wyborczego Mniejszości Niemieckiej[1]. W 1992 jego nazwisko pojawiło się z na tzw. liście Macierewicza jako tajnego współpracownika SB[2]. W oświadczeniu lustracyjnym z 1997 przyznał się do świadomej i tajnej współpracy ze służbą specjalną PRL[3]. Pod koniec lat 90. w wyniku konfliktu z Henrykiem Krollem odszedł z TSKN. W latach 1994–2000 pełnił funkcję prezesa Związku Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2004)[4], Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Złotym Krzyżem Zasługi.

PrzypisyEdytuj

  1. Informacje na stronie Senatu
  2. Lista Macierewicza. glos.com.pl.
  3. Współpracownicy SB z wyboru i konieczności, „Rzeczpospolita” z 13 września 1997
  4. M.P. z 2004 r. nr 47, poz. 798

BibliografiaEdytuj