Otwórz menu główne

German III (patriarcha Konstantynopola)

German III (gr.: Γερμανός Γ, Germanos III; zm. 1278) – patriarcha Konstantynopola w 1267.

German III
Γερμανός Γ
Kraj działania Cesarstwo Bizantyńskie
Data śmierci 1278
patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania od 1267
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Wybór patriarchy 1267

Do 1235 roku German był mnichem na Czarnej Górze w pobliżu Antiochii. Stamtąd udał się do Jerozolimy, a następnie do Nicei. Za jego nauczyciela w Palestynie uważa się patriarchę jerozolimskiego Atanazego II, wielkiego zwolennika unii Kościołów Wschodniego i Zachodniego. W Nicei mentorem Germana został ówczesny patriarcha German II. Najpóźniej na początku 1259 roku German został arcybiskupem Adrianopola. Pod koniec rządów cesarza Teodora II Laskarysa (1254–1258) znalazł się w opozycji do panującej dynastii[1].

W 1259 roku poparł uzurpację cesarza Michała VIII Paleologa. Po usunięciu przez cesarza patriarchy Arseniusza, odmawiającego cofnięcia nałożonej na cesarza ekskomuniki za oślepienie współcesarza, ośmioletniego Jana IV Laskarysa[2], patriarchą został w 1267 roku German III[3]. Ponieważ nie ośmielił się cofnąć nałożonej na cesarza ekskomuniki jeszcze w tym samym roku został usunięty ze stolicy patriarszej przez swego następcę Józefa I[4]. Po złożeniu urzędu German usunął się do klasztoru Mangano w Konstantynopolu[1].

Po wycofaniu się z Konstantynopola German pozostał czynnym uczestnikiem polityki cesarskiej i jego doradcą. W 1272 roku wraz z Michałem Laskarysem stał na czele poselstwa bizantyńskiego na Węgry, które przywiozło do Konstantynopola, narzeczoną Andronika II, księżniczkę Annę. W marcu 1274 roku został wysłany przez cesarza wraz z logotetą Jerzym Akropolitą i metropolitą nicejskim Teofanesem na sobór lyoński w celu zawarcia unii lyońskiej pomiędzy Kościołami Wschodnim i Zachodnim[5]. Podczas spotkania z papieżem Grzegorzem IX obiecał w imieniu cesarza pomoc przy oswabadzaniu Ziemi Świętej. 6 lipca 1274 roku podpisał katolickie wyznanie wiary. Jesienią tego roku powrócił do Konstantynopola. Zmarł najpóźniej w listopadzie 1278 roku[1].

German był sławny ze swej uczoności. Starał się podnieść poziom oświaty w Bizancjum otwierając nowe szkoły. Dawał pierwszeństwo ludziom uczonym przed ascetami. Nakłonił cesarza by cofnął swą niełaskę w stosunku do Manuela Holobola i pozwolił mu nauczać. Cechowały go bezinteresowność, prostota i otwartość w odnoszeniu się do ludzi[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Żarworonkow P. I.: German III.
  2. Adam Szafrański: Arsenios z Autorianos. W: Encyklopedia katolicka. T. 1.
  3. taką datę podaje J. Bonarek (Dzieje Grecji, s. 659), S. Runciman podaje rok 1266 (Nieszpory sycylijskie, s. 189), Timothy E. Gregory rok 1265 (Historia Bizancjum, s. 299)
  4. Venance Grumel podaje jako datę ustąpienia Germana III 25 września 1266 roku (Traité d'études byzantines, s.437)
  5. S. Runciman: Nieszpory sycylijskie. s. 166.

BibliografiaEdytuj

  • Żarworonkow P. I.: German III (ros.). W: Prawosławnaja enciklopedia, Т. 11., s. 262 [on-line]. [dostęp 2012-09-28].
  • J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2005. ISBN 83-08-03816-6.
  • Adam Szafrański: Arseniusz z Autorianos. W: Encyklopedia katolicka. T. 2. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL, 1989.
  • Timothy Gregory: Historia Bizancjum. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2008. ISBN 978-83-233-2588-8.
  • Venance Grumel, Traité d'études byzantines, « La Chronologie I. », Presses universitaires de France, Paryż, 1958, s. 437.
  • S. Runciman: Nieszpory sycylijskie. Dzieje świata śródziemnomorskiego w drugiej połowie XIII wieku. Katowice: Wydawnictwo Książnica, 1997. ISBN 83-7132-116-3.