Gerwazy (Georgijew)

Gerwazy, imię świeckie Genczo Georgijew (ur. 1838 w Gabrowie, zm. 1919) – bułgarski biskup prawosławny.

Gerwazy
Genczo Georgijew
Metropolita sliweński
Ilustracja
Kraj działania

Bułgaria

Data i miejsce urodzenia

1838
Gabrowo

Data śmierci

1919

Metropolita sliweński
Okres sprawowania

1897–1919

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Bułgarski Kościół Prawosławny

Inkardynacja

Metropolia sliweńska

Śluby zakonne

1858

Diakonat

1859

Prezbiterat

do 1867

Chirotonia biskupia

8 stycznia 1873

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

8 stycznia 1873

Konsekrator

Antym (Czałykow)

Współkonsekratorzy

Panaret (Miszajkow), Hilarion (Iwanow)

ŻyciorysEdytuj

W wieku 16 lat razem z bratem, mnichem Teofanem[1] udał się na Athos i został posłusznikiem w monasterze Chilandar. Wieczyste śluby mnisze złożył 4 lata później, przyjmując imię zakonne Gerwazy. Rok później został wyświęcony na hierodiakona i podjął naukę w greckiej szkole duchownej dla mnichów w Karies[2].

W 1867 został przełożonym monasteru św. Niedzieli w Asenowgradsku. W czasie 6-letniego okresu kierowania wspólnotą założył przy monasterze szkołę niedzielną. Udzielał także schronienia w klasztorze bułgarskim rewolucjonistom i działaczom niepodległościowym, w tym Wasiłowi Lewskiemu i Georgiemu Benkowskiemu[2].

W 1873 został biskupem pomocniczym metropolii płowdiwskiej dzięki protekcji metropolity płowdiwskiego Panareta[2]. Jego chirotonia odbyła się 8 stycznia 1873, otrzymał tytuł biskupa lewkijskiego[1]. W metropolii płowdiwskiej prowadził pracę duszpasterską przez 10 lat[2]. W czasie powstania kwietniowego organizował pomoc dla ofiar tureckiej pacyfikacji wystąpienia bułgarskiego[1]. Po śmierci metropolity Panareta w 1883 przez 3 lata był locum tenens metropolii płowdiwskiej.

Od 1886 do 1891 na polecenie egzarchy bułgarskiego Józefa zarządzał tymczasowo północną częścią eparchii ochrydzkiej. W latach 1891–1893 był locum tenens nowo utworzonej metropolii starozagorskiej[1].

W 1897 został wybrany i wyświęcony na metropolitę sliweńskiego, który to urząd sprawował do śmierci w 1919. Działał na rzecz rozwoju działalności dobroczynnej Cerkwi. Przekonany słowianofil, kierował młodych mężczyzn z eparchii na naukę do Rosji[2]. Otrzymał szereg państwowych odznaczeń bułgarskich i rosyjskich[1].

PrzypisyEdytuj