Giennadij Majorow

Giennadij Gieorgijewicz Majorow (ros. Геннадий Георгиевич Майоров; ur. w 1941) – radziecki i rosyjski historyk filozofii, tłumacz, doktor nauk filozoficznych (1982), uhonorowany tytułem „Zasłużony Profesor Uniwersytetu Moskiewskiego”[2].

Giennadij Majorow
Państwo działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1941[1]
Moskwa, Związek Radziecki
doktor nauk filozoficznych
Specjalność: historia filozofii
Alma Mater Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa
Doktorat 1969 – historia filozofii
Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa
Habilitacja 1983
Nauczyciel akademicki
profesor
Katedra historii filozofii zagranicznej
Okres spraw. od 1988
Odznaczenia
Zasłużony Profesor Uniwersytetu Moskiewskiego

ŻyciorysEdytuj

W 1965 ukończył studia na wydziale filozofii Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, gdzie kierownikiem naukowym Majorowa był Walentin Asmus[3]. Potem do 1968 był aspirantem tejże uczelni i po studiach na aspiranturze rozpoczął pracę w Katedrze Historii Filozofii Zagranicznej[1]. Od 1988 jest tam profesorem[4]. We wczesnym okresie swojej działalności naukowej zajmował się badaniem nad filozofią Gottfrieda Leibniza, któremu poświęcił swoją pracę kandydacką pt. „Gnozeologia Gottfrieda W. Leibniza” (ros. Гносеология Готфрида В. Лейбница)[5]. Następnie polem zainteresowań badawczych Majorowa stała się przeważnie filozofia starożytna i średniowieczna. Od lat 90. XX w. rozszerzył swoje zainteresowania naukowe o krytyczne rozpatrzenie pochodzenia i istoty filozofii[1]. Na ten temat opublikował książkę „Filozofia jako poszukiwanie Absolutu”[6].

Obok badań naukowych zajmuje się przekładami literatury filozoficznej, m.in. przetłumaczył z łacińskiego prace Leibniza, Berkeley’a, Boecjusza.

Wybrane praceEdytuj

Prace z historii filozofii, w tym książki:

  • „Tieorieticzeskaja fiłosofija Lejbnica” (ros. „Теоретическая философия Лейбница” (1973);
  • „Etika w sriednije wieka” (ros. „Этика в средние века” (1986):
  • „Cyceron i anticznaja fiłosofija rieligii” (ros. „Цицерон и античная философия религии” (1989)[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Маслин М. А. МАЙОРОВ Геннадий Георгиевич // Русская философия. Энциклопедия. / Под общ. ред. М. А. Маслина. — М.: Мир философии, 2020. — С. 404—405.
  2. К юбилею Геннадия Георгиевича Майорова (ros.). W: Объявления [on-line]. Moskiewski Uniwersytet Państwowy im. M.W. Łomonosowa, 03/03/2016. [dostęp 2020-08-08].
  3. Адриан (Пашин), игумен: Интервью с Геннадием Георгиевичем Майоровым (ros.). Bogoslov.ru, 15 марта 2010. [dostęp 2020-08-06].
  4. Oficjalna strona Majorowa w serwisie internetowym UM
  5. Майоров Г.Г., Гносеология Готфрида В. Лейбница : Автореф. дис. на соискание учён. степени канд. филос. наук : (622) / [Моск. гос. ун-т им. М.В. Ломоносова. Филос. фак.]. - Москва : Изд-во Моск. ун-та, 1969. - 15 с
  6. Майоров Г.Г. Философия как искание Абсолюта. Опыты теоретические и исторические. — М.: Едиториал УРСС, 2004.
  7. Abrosimow 2009 ↓.

BibliografiaEdytuj

  • Igor Abrosimow: Sowietskaja Rossija: 1917-1991 - gosudarstwo, politika, ekonomika, nauka, kultura, litieratura, iskusstwo. proza.ru, 2009. (ros.)
  • Майоров Геннадий Георгиевич (ros.). W: portal Богослов.Ru [on-line]. АНО "ЦИТ МДА"., 2007-2016. [dostęp 2016-11-19].

Linki zewnętrzneEdytuj