Otwórz menu główne

Giuliano Razzoli

włoski narciarz alpejczyk

Giuliano Razzoli (ur. 18 grudnia 1984 w Castelnovo ne’ Monti) – włoski narciarz alpejski, mistrz olimpijski.

Giuliano Razzoli
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1984
Castelnovo ne’ Monti, Włochy
Klub C.S. Esercito
Wzrost 181 cm
Debiut w PŚ 18.12 2006, Alta Badia
(DNF1 – slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 27.01 2007, Kitzbühel
(24. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 6.01 2009, Zagrzeb
(3. miejsce – slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
złoto Vancouver 2010 Slalom
Strona internetowa

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Giuliano Razzoli pojawił się 29 listopada 1999 roku w San Vigilio di Marebbe, gdzie w zawodach FIS Race w slalomie został zdyskwalifikowany w pierwszym przejeździe. Nigdy nie wystąpił na mistrzostwach świata juniorów.

W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 18 grudnia 2006 roku w Alta Badia, gdzie nie ukończył pierwszego przejazdu w slalomie. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 27 stycznia 2007 roku w Kitzbühel, gdzie w tej samej konkurencji zajął 24. miejsce. Blisko dwa lata później, 6 stycznia 2009 roku w Zagrzebiu, po raz pierwszy stanął na podium zawodów tego cyklu, zajmując trzecie miejsce w slalomie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie FrancuzJean-Baptiste Grange i Chorwat Ivica Kostelić. Łącznie na podium stawał siedem razy, za każdym razem w slalomie, odnosząc jednocześnie dwa zwycięstwa: 6 stycznia 2010 roku w Zagrzebiu oraz 19 marca 2011 roku w Lenzerheide. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 2010/2011, kiedy był dziewiąty w klasyfikacji slalomu.

Największy sukces osiągnął w 2010 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver wywalczył złoty medal w slalomie. Prowadził już po pierwszym przejeździe, jako jedyny zawodnik uzyskując czas poniżej 48 sekund. W drugim przejeździe osiągnął siódmy wynik, co jednak wystarczyło do utrzymania prowadzenia. Ostatecznie wyprzedził Ivicę Kostelicia o 0,16 sekundy i André Myhrera ze Szwecji o 0,44 sekundy. Został tym samym trzecim włoskim mistrzem olimpijskim w tej konkurencji, po Piero Grosie, który zwyciężył na ZIO w Innsbrucku (1976) i Alberto Tombie, który był najlepszy na ZIO w Calgary (1988). Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Soczi był szesnasty po pierwszym przejeździe. Nie ukończył jednak drugiego przejazdu i nie był klasyfikowany. W tej samej konkurencji startował także na mistrzostwach świata w Val d’Isère (2009), mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen (2011) i mistrzostwach świata w Schladming (2013), jednak we wszystkich przypadkach nie kończył rywalizacji.

Dwukrotnie zdobywał mistrzostwo Włoch, w latach 2006 i 2011 zwyciężając w slalomie. W 2010 roku otrzymał tytuł Komandora Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[1].

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
1.  27 lutego 2010   Vancouver Slalom 1:39,32 min - -
DNF 22 lutego 2014   Soczi Slalom 1:41,84 min -   Mario Matt

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 15 lutego 2009   Val d’Isère Slalom 1:44,17 min -   Manfred Pranger
DNF2 20 lutego 2011   Ga-Pa Slalom 1:41,72 min -   Jean-Baptiste Grange
DNF1 17 lutego 2013   Schladming Slalom 1:51,03 min -   Marcel Hirscher
DNF1 15 lutego 2015   Vail/Beaver Creek Slalom 1:57,47 min -   Jean-Baptiste Grange
22. 19 lutego 2017   Sankt Moritz Slalom 1:37,26 min +2,51 s   Marcel Hirscher
22. 17 lutego 2019   Åre Slalom 2:08,45 min +2,59 s   Marcel Hirscher

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Zagrzeb6 stycznia 2010 (slalom)
  2.   Lenzerheide19 marca 2011 (slalom)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Zagrzeb6 stycznia 2009 (slalom) – 3. miejsce
  2.   Kranjska Gora1 marca 2009 (slalom) – 2. miejsce
  3.   Kitzbühel24 stycznia 2010 (slalom) – 3. miejsce
  4.   Kitzbühel23 stycznia 2011 (slalom) – 3. miejsce
  5.   Alta Badia19 grudnia 2011 (slalom) – 2. miejsce
  6.   Wengen17 stycznia 2016 (slalom) – 2. miejsce
  • W sumie (2 zwycięstwa, 3 drugie i 3 trzecie miejsca).

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj